Erf de ogen van je kind, kijk erdoor

We doen een spelletje op het plein voor onze deur. De grijze vloer is glad en koud en we lopen op onze sokken en glijden bijna uit. Ik stel voor om iets warmers aan te doen, schoenen anders, maar ze zegt altijd dat het niet nodig is. We doen iets nieuws, iets wat ze zelf verzonnen heeft of geleerd heeft van een ander kindje of gezien heeft op televisie. Het is nieuw voor mij – het heet kroketteren en het heeft niets te maken met vlees en ook niet met cricket, maar wel met je armen in een vreemde handbeweging naar de bal bewegen zodat je die dan richting de ander kan duwen. Als het haar de eerste keer niet lukt, hoor ik haar zachtjes ‘o’ zeggen. Ze herpakt zich, lacht even naar me en rolt vervolgens de bal naar mij toe. Ik pak ‘m met m’n handen, maar wordt meteen terechtgewezen – dat is niet hoe het moet. Met je voeten, mam. Met je voeten. Zij rent ondertussen naar de voordeur, waar ze zorgvuldig haar boekje en roze pen op het kleed heeft gelegd om de punten te kunnen bijhouden. We weten allebei niet hoe je een punt kan verdienen en we weten allebei niet wat je krijgt als je wint. En of je wel kan winnen. Maar toch schrijft ze, belangrijke dingen noemt ze het.

Het is zaterdagmiddag en we zijn in het park. Het is eigenlijk nog veel te vroeg voor deze tijd van het jaar om al in het park te kunnen spelen zonder jas, maar het is ineens lente in februari en dus gaan we naar buiten. Op ongeveer twintig meter afstand van ons zit een vader met vier kinderen. Ze gooien om de beurt een boemerang naar elkaar toe en Jula kijkt met open mond. Ik zeg haar dat ze best even mag gaan kijken wat ze aan het doen zijn en nog voordat ik mijn zin af heb kunnen maken, staat ze al naast de andere kinderen. Ze pakken haar hand, laten haar zien hoe je moet gooien. Ze is zo klein naast hen, ze lijkt wel de helft van hun lengte. Ze is ineens weer de kleine, het kleine meisje. Mijn kleine meisje. Trots kijkt ze naar me als het haar gelukt is om de boemerang te gooien. Trots kijken de kinderen naar me als het haar gelukt is om de boemerang te gooien. Na een paar minuten is het klaar en moeten zij weer spelen zoals ze willen en komt Jula naar me toegelopen. Ik vraag haar of het leuk was en antwoordt niet, maar glimt nog een beetje na van trots. Of we nu weer gewoon met elkaar gaan spelen, vraagt ze, en of ik misschien een boomhut wil bouwen in het park.

Het is donderdagavond en we zitten aan tafel. Ze vraagt me of ik een liedje voor haar wil zingen en als ik haar vraag welke dat dan moet zijn, ontploft mijn hart van liefde. Suzanne, kiest ze. Ik begin met zingen en na drie zinnen begint ze heel hard ‘nee’ te roepen. Het moet met de piano, vindt ze. Die moet er bij. Zij pakt meteen haar stoel (net zo groot als zij) en schuift ‘m naar de piano toe, terwijl ik alvast ga zitten en het eerste akkoord speel. Zij bepaalt dat we samen gaan spelen en ik mag zingen. Ik zit even aan m’n haar en drie seconden later zie ik dat ze op precies dezelfde manier haar haren achter haar oor stopt. Ik begin met zingen en heel zachtjes hoor ik haar stem naast me. ‘Suzanne neemt je mee naar een bankje aan het water..’. Ze denkt altijd dat Suzanne je pepernootjes geeft in plaats van pepermuntjes. En als we klaar zijn met Suzanne, schakelen we over naar Sammy. Die mag zij zingen, want dat is eigenlijk haar liedje. Ze kijkt trots. Ze kent alle woorden. En ik hou m’n mond en laat haar zingen. Langzaam komt ze steeds iets dichterbij me zitten tot haar hoofd mijn arm raakt en we spelen tot ze zegt dat ze er moe van is.

Het is vrijdagochtend en ik hoor haar wakker worden. Binnen drie seconden roept ze me. Maham. Maham! Als ik niet meteen antwoord, wordt ze ongeduldig en haar stem klinkt steeds iets harder. Altijd dezelfde vragen: is het al ochtend? Wat gaat er gebeuren? Mag ik bij jou in bed komen? Als het antwoord op de laatste vraag ‘ja’ is, hoor ik haar altijd zuchten van geluk. Ik mag bij mama in bed. Het slapen is voorbij! Met haasje in haar linkerhand en haar andere favoriete knuffel van dat moment op rechts, komt ze in haar iets te grote pyjama in de deuropening staan. Of ik wel een knuffeltje in bed heb (nee) en of zij er anders eentje voor me moet pakken (alleen als zij dat graag wil). Het lijkt wel alsof ze niets liever doet. Ze kiest altijd hondje en die mag dan heel dicht tegen me aan liggen. Onze hoofden liggen samen op één kussen, soms voel ik haar warme lichaam heel dicht tegen me aan. Ze kan zo dromen in de ochtend. Fantaseren. Spelen met haar knuffels, nieuwsgierig zijn. Ik zou willen dat ik me ook zo zou voelen in de ochtend. Echt.

14 Reacties
  • Nik
    Geplaatst op 06:02h, 21 april Beantwoorden

    Wat mooi <3

    • Anne
      Geplaatst op 16:04h, 22 april Beantwoorden

      Dankjewel!

  • Maudy
    Geplaatst op 08:08h, 21 april Beantwoorden

    Wauw, ik word spontaan vrolijk (en vreemd genoeg ook knuffelig) van hoe je dit omschreven hebt. Heel mooi Anne!

    • Anne
      Geplaatst op 16:04h, 22 april Beantwoorden

      Ah wat lief Maudy, dankjewel. Knuffelig is wel een goede vibe om over te brengen met woorden, denk ik zo. ;)

  • Irene
    Geplaatst op 18:31h, 21 april Beantwoorden

    Ik krijg hier dus serieus zo’n warm gevoel van! Wat bijzonder om mee te mogen maken. Het lijkt me een geweldig kind en ik vind dat je maar gewoon een boomhut in het park moet bouwen :D

    • Anne
      Geplaatst op 16:05h, 22 april Beantwoorden

      Wat lief Irene! Ja, het IS ook een geweldig kind. De leukste die ik ken. En misschien moeten we maar beginnen met het vinden van een huisje met een tuin en dan daar een boomhut bouwen ;)

  • Ines
    Geplaatst op 11:02h, 22 april Beantwoorden

    Wauw wat mooi geschreven <3

    • Anne
      Geplaatst op 16:05h, 22 april Beantwoorden

      Yay Ines! Je bent er weer :) Dankjewel!

  • Saskia
    Geplaatst op 11:30h, 22 april Beantwoorden

    Wat een prachtig geschreven artikel, vooral nu ik zelf ook mama ga worden.

    • Anne
      Geplaatst op 16:05h, 22 april Beantwoorden

      Ah, gefeliciteerd! En dankjewel.

  • Elisa
    Geplaatst op 13:14h, 23 april Beantwoorden

    Heel mooi geschreven :)

  • Yvette
    Geplaatst op 21:00h, 23 april Beantwoorden

    Brok in mijn keel, wat kan je toch prachtig schrijven en ohw wat is het herkenbaar met mijn meisje (3,5). Ben heel gelukkig dat je hier weer wat vaker je mooie schrijfsels met de wereld deelt, heel veel dank daarvoor!

    • Anne
      Geplaatst op 03:05h, 24 april Beantwoorden

      Wauw, wat een ontzettend lieve reactie zeg. Dankjewel!

  • Zina
    Geplaatst op 17:57h, 25 april Beantwoorden

    Ahh wat heerlijk dit. Hou er zelf ook echt van om bij mijn oppaskindjes helemaal op te gaan in hun wereld. Zo puur.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.