En dat het dan is wat het is

19/04/2022

Ik sta soms even stil om te kijken naar de bloesem. Roze, wit, blaadjes op de grond. Ik fantaseer over landen met rijen bomen vol roze, ik fantaseer over een boom in mijn achtertuin die me vertelt dat het lente is geworden en even, heel even maar, denk ik aan de grote magnolia in de voortuin van het studentenhuis waar ik woonde. Het stelt me gerust, dat doet het altijd al, dat het maar gewoon weer gaat bloeien, al leek het in de winter dat het nooit meer zou gebeuren. Het herhaalt zich, keer op keer, en het komt altijd goed.

Wanneer iets groots in je leven anders wordt, probeer je vast te houden aan alles dat klein is. Dat doe ik wel, althans. Koffie aan de eettafel zo ergens rond een uurtje of acht in de ochtend, ontbijt met kwark en blauwe bessen. Op tijd naar bed, op tijd eruit. Zo nu en dan een avond zingen alsof mijn leven ervan afhangt. Voornemens als ‘maar nu ga ik het echt anders doen’ schuif ik aan de kant, makkelijker dan voorheen: ik hoef niets anders te doen, het is al goed. Er is tijd nodig, er zijn woorden nodig, het is soms nodig om even te voelen en soms juist om even door te gaan. Er wel aan denken, er niet aan denken, erover praten of juist niet. Onafgemaakte projecten blijven onafgemaakte projecten en soms doe ik in een uur wat ik normaal in minstens drie zou doen: er is niets dat nog anders zou moeten.

Als er iets is dat ik heb geleerd in de afgelopen jaren is dat alles altijd voorbij gaat. Een treurige gedachte, soms, maar ook een troostende. Stilte in huis gaat voorbij. Leegte gaat voorbij. Het is niet nodig er iets aan te doen, het is niet nodig me te verzetten: het komt en het gaat. Het gaat niet over falen of over een mislukking, maar juist over voelen, denk ik. Leren dat juist alles dat anders wordt of is geworden er ook voor zorgt dat ik weet dat het weer goed komt, uiteindelijk altijd.

Wat blijft is dat wat er al was, dat wat thuis is. Het zachte geluid van een snurkende kat op de achtergrond, het warme licht van het lampje bij de piano, de foto’s aan de muur. Waar ik eerst dacht dat thuis voelen ook ging over bij iemand anders zijn, weet ik nu ook dat thuis voelen ook bij jezelf kan. Weten wie je bent, weten wat belangrijk is, weten waarom je de dingen doet zoals je ze doet en soms ook weten waarom de dingen gaan zoals ze gaan. Het is misschien soms zelfs wel als mediteren: opmerken dat er een gedachte in je hoofd komt, maar die vervolgens gewoon voorbij laten gaan.

In mediteren ben ik nooit goed geweest, trouwens. Ik probeerde het wel, hele avonden, veel te veel achter elkaar. Zag plaatjes voor me van wolken en schapen en rustgevende patronen, maar telkens wilde mijn hoofd weer een nieuwe gedachte voorbij laten komen, telkens zag ik weer iets dat me aan iets anders deed denken en telkens probeerde ik weer om terug te gaan. Het is vermoeiend om te vechten tegen dat wat er is en het is ook niet nodig. Er is – gelukkig – niemand die me zegt dat ik elke avond minstens een half uur in kleermakerszit nergens aan moet denken en dus heb ik dat ook maar laten varen.

Het is meer dan bevrijdend om los te laten dat er altijd iets anders zou moeten en te weten dat goed genoeg dat ook daadwerkelijk is. Te weten dat het altijd weer lente wordt, de zomer weer volgt en het dan eindelijk tijd is om weer door het bos te struinen terwijl het ruikt naar regen. Ik kijk er naar uit, naar de herfst, maar tegelijkertijd koester ik wat er nu is. Het gevoel van verandering en tegelijkertijd het gevoel van berusting en vooral van vertrouwen. Bloesem, altijd weer. Roze, wit. Blaadjes op de grond.

You Might Also Like

4 reacties

  • Reageer Karin 21/04/2022 at 17:44

    Hee Anne, wat ontzettend mooi geschreven! Ik lees je dagboekjes iedere week, maar reageer hier nooit. Nu werd me de afgelopen tijd al wel duidelijk dat er iets groots aan de hand was in je leven en – dat klinkt misschien een beetje raar, omdat ik je helemaal niet persoonlijk ken – ik had me al een paar keer afgevraagd hoe het met je gaat. Ik wens je sterkte en warmte en fijne mensen om je heen toe. Karin

  • Reageer Luusjeindelucht 22/04/2022 at 06:09

    Ook hier een dikke knuffel! Je hebt het mooi omschreven en precies zoals ik zoiets voel. X

  • Reageer Daenelia 22/04/2022 at 08:27

    Het is wat het is; mensen zoeken te vaak naar een grote openbaring over Het Leven, Het Doel, De Reden. Maar je hebt gelijk: en iedereen doet maar wat, weet je? Er zijn geen mensen die het allemaal voor elkaar hebben, ook al doen sommige mensen wel heel goed net alsof.
    In de winter zie je in de koudste momenten dat de knoppen echt al in de takken zitten.

  • Reageer hemelsgroen 25/04/2022 at 18:59

    Je hebt gelijk over de tijd. Die laat je nooit los en voert je weer naar een nieuw evenwicht. x

  • Laat een antwoord achter aan Daenelia Annuleer je reactie

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.