Een stukje over angsten

Ik heb er nog maar weinig over geschreven. Dat komt denk ik vooral omdat ik er pas over kan schrijven als ik het – soort van – overwonnen heb en dat was eigenlijk nog niet het geval. Overwinnen is het verkeerde woord, denk ik. Ik ben er inmiddels achter dat mijn angsten altijd de kop op zullen blijven steken als het even wat minder goed gaat. Als een soort mechanisme dat in mij zit en bij paniek denkt: nu moet je bang worden voor deze situatie! Maar ik heb er grip op gekregen, op die angsten. Ik weet hoe ze werken en wanneer ze in mijn hoofd komen, maar ik weet ook hoe ik ze kan laten verdwijnen en ervoor kan zorgen dat ik toch de dingen blijf doen die ik wil doen.

Hoe het begon
Ik ben mijn hele leven al angstig geweest, als ik zo terugdenk. Er waren veel dingen die ik niet durfde, er waren veel dingen waar ik me zorgen over maakte. Maar het belemmerde me nooit, althans niet in een mate waarop ik niet meer kon functioneren. Pas rond mijn twintigste openbaarde mijn grootste – en meest hardnekkige – angst zich: autorijden. Ik haalde mijn rijbewijs, had daarna een negatieve ervaring in de auto en van de ene op de andere dag was de angst geboren. Ik durfde niet meer in een schakelauto te rijden en kocht een automaat. Daar crosste ik mee door heel Gelderland – eerst bang om alleen te rijden, uiteindelijk vol vertrouwen en zonder zorgen. Dat kwam vooral omdat ik het heel veel moest doen voor mijn werk en de angst daardoor weinig ruimte kreeg om zich te openbaren.

Even weg was en weer terugkwam
Een hele tijd was het weg. Voor mijn nieuwe baan, twee jaar geleden, kreeg ik een schakelauto en eerst zat ik bibberend in de auto, maar toen ik er eenmaal aan gewend was reed ik zonder problemen rond. Totdat ik een aantal negatieve ervaringen achter elkaar op deed: ik reed tegen de auto van mijn ouders’ buren aan, knalde tegen een muur in een parkeergarage en tegen een paaltje in de andere gevreesde parkeergarage bij mijn huis. Ik was in alle drie de gevallen erg gestresst, had weinig tijd genomen om even rustig te zitten en te bedenken wat ik eigenlijk aan het doen was en trok daaruit de conclusie: ik moet niet meer gestresst in een auto zitten.

De helse parkeergarage en bibberend in de auto
De afgelopen twee jaar ging het niet bijster goed met me en dus was het niet meer dan logisch dat de angst zich op volle sterkte zou openbaren. Dat gebeurde ook. Ik durfde eigenlijk niet meer de parkeergarage bij mijn huis in te rijden (oké, toegegeven, het is ook best een vreselijke parkeergarage zeg ik met mijn rationele hoofd), was bang om op onbekende plekken te parkeren en durfde op een gegeven moment überhaupt niet meer auto te rijden. Ik dacht dat ik continu gestresst was, zo voelde ik me althans, en dacht daarom dat ik er niet goed bij zou zijn met mijn hoofd en een ongeluk zou veroorzaken. Tot nu toe waren die allemaal met een sisser afgelopen, maar ik maakte me er zoveel zorgen om dat ik het begon te vermijden. En steeds minder reed, waardoor mijn angst steeds groter werd en het uiteindelijk mijn hele dag beheerste. Gek hè? Hoe zoiets als autorijden uiteindelijk zoveel effect op je hele dag kan hebben? In mijn geval betekende het stress als ik wist dat ik die dag ergens naartoe moest waar ik niet met het openbaar vervoer kon komen. Soms zelfs al dagen van tevoren. Bibberend zat ik dan in de auto, me druk te maken om helemaal niets – want het ging altijd goed -, maar continu bang dat zich een moeilijke situatie zou voordoen en het me niet zou lukken om daar op een goede manier op te reageren. Ik herinner me heel wat gespannen ritjes naar mijn psycholoog, bijvoorbeeld.

In therapie
Maar het veranderde. Het veranderde doordat ik therapie kreeg en we mijn angsten bespraken. Ik ontdekte samen met mijn psycholoog wat een goede manier voor mij is om ermee om te gaan. Namelijk: visualisatie. Ik oefende heel hard op zoveel mogelijk plaatjes van lege parkeergarages in mijn hoofd te prenten voor ik in de auto stapte, lege wegen en geen tegenliggers, geen vervelende situaties en overal parkeerplekken. En dat bleek te helpen. In het begin kostte het me nog veel moeite om dat te doen, na een tijdje gaat het bijna automatisch.

Grip op mijn angsten
De afgelopen weken zijn erg spannend voor mij geweest omdat ik ga verhuizen. Dat is voor mensen met een bipolaire stoornis zoals ik een enorme trigger en daarom ben ik extra alert op hoe het met me gaat. Door alle spanning en onrust kwam ook mijn angst weer even om de hoek kijken. Maar dit keer wist ik hoe ik ermee om moest gaan en ondanks dat ik nog steeds spanning voel als ik in de auto stap, weet ik ook dat ik er controle over heb en er de baas over kan zijn. En dat is zo waardevol. Ik visualiseer eindeloze stromen aan beelden met lege wegen, in mijn hoofd is er nooit iemand anders op de weg en is er altijd genoeg ruimte om mijn auto kwijt te kunnen. Soms praat ik zelfs tegen mezelf als ik autorijd, overtuig ik mezelf ervan dat het onzin is dat ik zo bang ben en realiseer ik me weer even dat er nog nooit iets érgs gebeurd is toen ik in een auto zat. Het is altijd nog gewoon opgelost. En het fijnste is dat ik het nu zoveel geoefend heb dat deze gedachten en plaatjes bijna automatisch komen. Dat het me geen moeite meer kost, ik me er niet op hoef te focussen maar dat het vanzelf gebeurt.

9 Reacties
  • Irene
    Geplaatst op 09:17h, 07 augustus Beantwoorden

    Wat herkenbaar dat eerste stuk, dat zou ik zo zelf geschreven kunnen hebben. Ik heb ook angsten maar geen autorij-angst of parkeerangst (alhoewel, dat laatste vind ik toch ook altijd heel stresserend). Ik zit best wel relaxt in de auto en als ik bijvoorbeeld met parkeren een plek te moeilijk vind mag ik van mezelf gewoon rustig op zoek naar een andere plaats of heel erg op m’n gemak doen. Van mij mogen parkeergarages ook gewoon afgeschaft worden ;) wat een ondingen met die krappe plaatsen!
    Ik heb vooral andere angsten en het helpt me ook wel om stilletjes tegen mezelf te praten en aan mezelf uit te leggen waarom het ‘stom’ is dat ik bang ben en dat ik dit al zoveel keer gedaan heb en het altijd goed afloopt.
    Dat visualiseren ga ik onthouden!
    En ‘fijn’ om dit te lezen. Even extra bevestiging dat er nog volwassen mensen zijn met angsten :)

    • Anne
      Geplaatst op 06:55h, 10 augustus Beantwoorden

      Een afschaffing van parkeergarages lijkt me een prima oplossing ;-) En ja, wat jij beschrijft probeer ik ook te doen: onthouden hoe vaak het al goed is gegaan en dat het écht niet nodig is om me er zoveel zorgen over te maken. Dat werkt wel.

  • Siroon
    Geplaatst op 09:49h, 07 augustus Beantwoorden

    Wauw wat mooi dat je hierover schrijft en ook over wat je helpt! Ik weet niet of ik hierover zou durven schrijven op mijn blog, en dat terwijl ik het wel herken. Dus thanks. En fijn dat het visualiseren helpt!

    • Anne
      Geplaatst op 06:55h, 10 augustus Beantwoorden

      Ah wat lief dat je dat zegt! Dankjewel!

  • marije
    Geplaatst op 17:06h, 07 augustus Beantwoorden

    Wat ben je toch een stoer wijf door zo een kwetsbaar stuk te schrijven en te delen. Echt leerzaam en inspirerend, dank je wel

    • Anne
      Geplaatst op 06:55h, 10 augustus Beantwoorden

      Dankjewel zeg! :-)

  • Saskia
    Geplaatst op 12:16h, 08 augustus Beantwoorden

    Mooi dat je hier zo open over schrijft. En zeker wel herkenbaar hoor. Ik heb ook zeker angst gehad voor auto rijden. Als ik aan het rijden ben geen last van; maar de angst ervoor van het onbekende… Gelukkig is het nu minder hoewel het soms nog wel de kop op steekt. Fijn te horen dat je beter om kan gaan met je angsten.

    • Anne
      Geplaatst op 06:56h, 10 augustus Beantwoorden

      Precies, die angst voor het onbekende is een lastige. Ik merk dat hoe vaker je het blijft doen, hoe minder erg het is, dus ik probeer gewoon te blijven rijden en me er niet al te druk om te maken ;-).

  • Hester
    Geplaatst op 11:03h, 13 augustus Beantwoorden

    Rijangst is eigenlijk zo’n essentieel ding, ik hoor het bij heel veel mensen – en ik snap het ook. Je laatste alinea vond ik wel herkenbaar, in het begin toen ik autorijden nog spannender vond deed ik dat ook wel vaak: terugdenken aan heel relaxte, lege ritjes, aan keren dat ik echt met plezier aan het rijden was et cetera. Vind het eigenlijk wel een heel prettig gegeven dat zo’n manier van visualiseren dus wel echt kan werken.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.