READING

Een beetje licht in het donker

Een beetje licht in het donker

De afgelopen weken (of eigenlijk maanden) waren zwaar. Het deed me denken aan met regenlaarzen in een moerassig gebied lopen en dat je dan je voet optilt en je laars blijft hangen in de modder: iedere stap voelt zwaar, daar moet je over nadenken en kost bakken vol energie. Kleine dingen ondernemen voelt als een grote opgave. Alles wordt iets om tegenop te zien, om angstig voor te zijn, om te willen vermijden. Ik wilde me het liefst maar terugtrekken op mijn veilige plek, in het hoekje van de bank met de grijze fleecedeken en slechte televisie. Omdat daar niets kan gebeuren, omdat daar geen onverwachte dingen plaatsvinden, omdat daar even niemand iets van me verlangt. Omdat ik daar niets hoef.

Het was anders dan andere keren, deze depressie. Waar ik eerder vooral een brok emotionaliteit werd en niet meer helder kon nadenken omdat ik aldoor moest huilen, leek er nu juist sprake te zijn van een soort apathie. Ik verloor mijn interesse voor eigenlijk alles dat ik belangrijk vind in het leven. Het werd grijs. Het lukte me niet meer om me te zetten tot de dingen waar ik normaal gesproken zo van kon genieten, juist omdat ik wist dat ik dat gevoel niet meer zou ervaren. Ik probeerde het niet eens meer, gaf het op. Sloot mijn hart, zo leek het wel. De dagen duurden eeuwig, zeker als je alleen maar op de bank hangt en slechte televisie kijkt, en verschilden nog amper van elkaar. Er waren kleine hoogtepuntjes van afleiding omdat Jula er was, of omdat het Jorn lukte om me van die bank af te trekken en mee te nemen naar buiten, maar het was vooral allemaal heel erg grijs. Heel erg hetzelfde.

Het liefst wilde ik in bed blijven liggen. Slapen, bijkomen. De dekens over me heen trekken en niet geconfronteerd worden met alles wat ik niet meer voelde: ik dacht daaraan te kunnen ontsnappen, het uit de weg te kunnen gaan. Als je het niet probeert, hoef je ook niet opnieuw teleurgesteld te raken. Alles wat ik voelde, zette ik uit. Het was er even niet meer. Zelfs na het hardlopen voelde ik geen gelukzaligheid, geen trots, geen tintelingen in mijn benen, helemaal niets. Er was alleen maar die grote, eenzame leegte. En eerlijk? Het overviel me. Er leek geen reden voor te zijn, geen aanleiding. Er was niets dat er op wees dat dit er aan zat te komen en al helemaal niet dat het zo lang zou duren. Langzaam bekroop me opnieuw dat gevoel van uitzichtloosheid en de daaropvolgende wanhoop. Niets leek effect te hebben.

Gelukkig besloot ik dit keer om me op tijd uit te spreken over mijn gevoelens. Of eigenlijk: het gebrek daaraan. Eerst met mijn vriend, daarna met de sociaal psychiatrisch verpleegkundige en mijn psychiater. Ik besprak het met vrienden, kreeg cadeautjes over de post en lieve berichtjes om te laten weten dat er aan me gedacht werd. Dat hielp. Ook al veranderde het niets aan de kleur van mijn gedachten, het gaf me in ieder geval het gevoel dat ik niet alleen was. Dat ik dit niet helemaal in mijn eentje op hoefde te lossen. Al snel kon ik beginnen met het slikken van extra medicatie. Dan is er weer eventjes hoop, ook al gaat het in die eerste weken meteen slechter. Ik wist: het gaat weer goed komen, er komt verandering. Ik moet gewoon even wachten. Eén week, twee weken. Het duurde langer en met de dagen nam de wanhoop weer toe. Wat als het dit keer niet werkt? Hoe lang moet ik dit nog uitzitten, wachten op verbetering? Lukt het me om vol te houden?

Ik besloot in stand te houden wat er was. Koste wat kost. Zorgde dat ik iedere dag iemand zag, zodat ik een reden had om mijn bed uit te komen. Bleef werken, zodat ik een beetje afleiding had. Plande werkafspraken extra vroeg in, zodat ik niet de hele ochtend kon blijven slapen. Ik begon weer met hardlopen, omdat ik weet dat dat effect heeft, ook al voelde ik het even niet meer. Veranderde mijn eetpatroon, verloor een paar kilo. Ik werkte hard, zeker als ik daar nu op terugkijk, ik werkte heel hard. Alles om ervoor te zorgen dat ik uit dat grijze moeras zou komen. Het kwam soms vanuit mijn tenen, met alles wat ik in me had zorgde ik ervoor dat ik wél naar die afspraak ging, dat ik wél mijn hardloopschoenen aantrok.

Na een paar weken mocht ik mijn medicatie verhogen. Van tien naar vijftien milligram. Het bleek een gouden greep: precies dat wat ik nodig had, naast alles dat ik al aan het doen was. Waar ik in de weken daarvoor steeds wakker werd en me meteen realiseerde ‘shit, het is er nog’, was er nu opeens een ochtend waarop ik de vogeltjes hoorde fluiten en een kleine kriebel in mijn buik voelde. Waar het eerst voelde alsof er lood in mijn benen zat als ik ging hardlopen, kon ik nu sneller dan ooit de heuvels oprennen, alsof ik door iets of iemand geduwd werd. Ik voelde me sterk, sterker dan daarvoor. Ik pakte zomaar weer eens de viool en speelde en vóelde iets gebeuren. Langzaam maar zeker ging het iedere dag een beetje beter, kostte het allemaal weer wat minder moeite, kon ik zelfs weer een beetje genieten.

En nu? Nu durf ik terug te kijken. Het waren twee zware maanden waarin ik heb geploeterd, heb geworsteld, heel hard geprobeerd heb om die laarzen uit de modder te krijgen. Waarin ik me frustreerde, wilde huilen, mezelf opsloot en afsloot en niet meer geloofde dat het nog goed zou komen. Maar dat kwam het wel. Met heel hard werken, heel veel praten en vijftien milligram aan stofjes die me beter laten voelen, ben ik er eindelijk weer. Sterker dan ik was.


  1. Wat omschrijf je dit toch weer prachtig – ook al gaat het om een heel zwaar en heftig proces. Ik ben onwijs blij om te lezen dat het nu weer beter gaat!

    • Anne

      7 april

      Ah, wat een lieve reactie Audrey. Dankjewel daarvoor! <3

  2. Dit doe je echt goed Anne, het is elke keer zalig om te lezen hoe je de juiste woorden vind om je gevoel te omschrijven. Well done ook, ge hebt diep in de put gezeten en ’t is mooi om te lezen hoe je er weer bent uitgeraakt. Heel veel respect voor u!

    • hoe je de juiste woorden vindt* !!

    • Anne

      7 april

      Wat een fijne comment! Dankjewel, Robin! Ik zat inderdaad behoorlijk diep en ben ontzettend blij (en trots!) dat ik daar weer uit heb weten te komen. Geeft vertrouwen voor de volgende keer. 🙂

  3. Luus

    7 april

    Ik vind het altijd zo knap dat je de woorden voor zoiets zwaars altijd zo goed kan vinden. Snap wel dat je schrijver wil(de) worden, dat past volgens mij ook echt goed bij je. En blij dat het nu achter de rug is voor je en het een stuk beter gaat!

    • Anne

      7 april

      Ah, wat ontzettend lief dat je dat zegt. Dankjewel! Ik heb inderdaad nog steeds de ambitie om meer te gaan schrijven, maar ik weet niet op welke manier ik dat dan eigenlijk wil. Dat komt vanzelf wel tot me: voor nu vind ik het heel fijn dat ik hier een plekje heb om dat te doen. En ja, ik ben ook heel blij dat het zoveel beter gaat!

  4. Eefje

    7 april

    Duizend trots op jou! Je bent zo sterk. En ook veel bewondering. Jij geeft woorden aan iets waar ik zelf al jaren de juiste niet voor kan vinden. Echt mooi <3.

  5. marije

    7 april

    Ik zit hier met tranen in mijn ogen. Werk zelf oa met mensen die een depressie hebben en dat doe ik met passie en liefde, jouw omschrijving raakt me omdat het weer benadrukt hoe hard werken het is. En hoe zwaar het is. En hoe er godzijdank licht is aan het einde van de tunnel.
    Dank je wel voor je openheid, het heeft mij erg geholpen.
    En jij bent echt zo ontzettend stoer en dapper, vergeet dat nooit!

  6. Wat mooi geschreven en inderdaad, je hebt echt heeeel hard gewerkt. Respect! Knap dat je je nog wel kon realiseren dat je het ook ‘erger’ kon maken. Zelf heb ik een chronische depressie, dus een mildere variant, maar ik herken de dingen die je benoemd heel erg. Ook ik werk elke week weer hard om dingen te doen waarvan het beter (of iig niet erger) wordt, zoals sporten en goed voor jezelf zorgen. Mensen vragen me wel eens hoe ik daar de motivatie voor opbreng, maar het is soms gewoon een kwestie van overleven…

    Anyway mooi geschreven en knap. Fijn dat het weer beter met je gaat! 🙂

  7. Tea

    18 april

    Wat iedereen al zegt: wat beschijf je dit mooi. Heel blij om te lezen dat het beter met je gaat!

Leave a reply to Robin Schrijvers Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.