READING

Donderwolkjes

Donderwolkjes

Donderdag moet ik iets doen waar ik ernstig tegenop zie: een presentatie houden voor een groepje van zeventien mensen. Help! Dankzij mijn nieuw ontwikkelde faalangst / spreekangst vind ik het veel te spannend en wil ik het liefst in een hoekje kruipen en huilen. Of wegrennen. Ik geloof dat mijn lichaam ook vindt dat ik weg moet rennen, want als ik er aan denk wordt mijn ademhaling al oppervlakkiger en voel ik de zenuwen al een beetje kriebelen in mijn buik.

Faalangst of bewijsdrang?
Ik schreef al eerder over het fenomeen waarbij het lijkt alsof de ene angst de ander vervangt: ben ik net van mijn rij-angst af, komt deze om de hoek kijken. Mijn SPV-er noemde het geen faalangst, maar bewijsdrang en dacht dat het vooral te maken had met dat ik mezelf na twee jaar weer wil bewijzen op werkgebied. Daar zit een beetje een kern van waarheid in, denk ik, maar als ik kijk naar de symptomen is het wel degelijk ook angst. Ik vind het veel te spannend om voor een groep mensen te praten en het hangt als een kleine donderwolk boven me, wat ik ook doe en waar ik ook ga. Waar ik bang voor ben? Voor de angst. Dat het me overvalt terwijl ik bezig ben en dat ik dan niet meer uit mijn woorden kom.

Ik kon er onderuit komen. Er was genoeg ruimte om te zeggen ‘hé, dit durf ik niet, wil iemand anders deze taak op zich nemen?’. Maar dat deed ik niet. Ik deed het niet omdat ik geloof dat ik dit moet kunnen, dat er ergens in mij iemand zit die dit prima kan, maar die er gewoon nog niet uit is gekomen.

Niet meer bang
Tegelijkertijd geloof ik dat het een les is die ik moet leren. Eén die ik nu moet leren. Dat er pas ruimte komt voor dit soort dingen als je er aan toe bent. Of klinkt dat heel zweverig? Mijn psycholoog zei: ‘pas maar op Anne, straks blijft er niets meer over om bang voor te zijn.’ Dat vond ik een mooie gedachte en ik hoop dat dat straks waarheid gaat worden: dat ik door het leven kan gaan zonder angsten. Wat een bevrijding zal dat zijn! Of misschien zullen er nog wel angsten zijn, maar weet ik inmiddels zo goed hoe ik er mee om moet gaan dat ze geen bedreiging meer vormen en mijn stemming niet meer kunnen beïnvloeden.

Wat ik leerde over deze angst
Maar, ik zou mezelf niet zijn als ik niet toch wat informatie had ingewonnen over hoe ik deze angst het best kan aanpakken. Op internet is er veel over te vinden, over spreekangst. Ik lees dat er speciale trainingen zijn die je kunt volgen en methodes zijn die je kunt toepassen. Ik heb geen training gevolgd en me ook niet verdiept in deze methodes. Wat ik wel gedaan heb? Nou, ik heb er dus over gesproken met mijn psychologe. Zij vond dat ik vooral het roze eenhoornpak van Jula uit moest trekken (figuurlijk, natuurlijk) want niemand let tijdens zo’n presentatie op mij en iedereen is bezig met zichzelf en of ze wel genoeg kennis hebben over het onderwerp. Daarnaast kreeg ik ook de tip om me vooral te richten op het overbrengen van de inhoud, iets waar ik goed in ben, en me minder te richten op de vorm.

Het hielp me tijdens de rij-angst heel sterk om te visualiseren. Ik zag lege parkeergarages en lege snelwegen voor me: nu zie ik voor me hoe ik zonder angst die presentatie kan geven. Dat alles soepel verloopt, dat ik kan vertellen wat ik wil en dat het zelfs leuk is om te doen. Ik hoop dat dat me helpt om straks rustig te blijven. En ik zie ook voor me hoe de eerste training gaat en dat ik daarna heel opgelucht ben en de rest van een leien dakje zal gaan. Voorál dat zie ik voor me.

Wat ik vooral leerde is dat ik echt bang ben voor het bang zijn. Voor de lichamelijke sensaties die je kunt voelen als je iets doet wat je eigenlijk net iets te spannend vindt. En dan vooral: buiten adem zijn. Daar heb ik écht een hekel aan, ook tijdens het hardlopen. Of dat gevoel dat de wind je plots de adem beneemt als je een hoekje om wandelt. Dan schrik ik altijd en moet ik weer even een paar teugen nemen om op adem te komen. Maar goed, terug naar het punt: ik ben dus bang, maar ik ga het wel doen.

En nu?
Ik ga beïnvloeden waar ik invloed op heb. Ik zorg dat ik op tijd ben, dat ik weet wat ik moet zeggen, alles uitgeprint heb. Dat ik kleding aan heb waar ik me goed in voel, dat ik nog even overleg met de collega met wie ik de training ga geven en dan geloof ik dat het wel goed gaat komen. En dat voelt gek om te zeggen als je het tegelijkertijd zó spannend vindt, maar toch merk ik aan mezelf dat ik daar alle vertrouwen in heb. Wens me succes!

 

 


  1. Esther

    13 december

    Go girl! Je kunt het! Enne.. visualiseer ook alvast je “ Oh Yeah!” Dansje voor wanneer het erop zit 😀

    • Anne

      15 december

      Superlief! Ik hoop dat het gaat lukken. En ja, dat is een goed idee ;)!

  2. Stella

    13 december

    Heel erg veel succes alvast! Ik hoop dat je komende nachten gewoon lekker kunt slapen en dat je erop durft te vertrouwen dat je dit echt kunt; dat je deze angst de baas kunt worden. Meestal zijn de eerste paar minuutjes het ergst en als je dan op een gegeven moment voelt dat het eigenlijk best goed gaat, ebt de angst weer een beetje weg. Althans, ik ga duimen voor je dat het zo gaat lopen! Hier overigens nog eentje met rij-angst.. Ik vind dat lege snelwegen visualiseren echt een goed plan; ga ik ook proberen! Daarnaast worden morgen twee (verstands)kiezen uit mijn mond verwijderd door de tandarts en.. Naja, je snapt het; vrij veel angst over here. Maar, het komt vast goed. Let’s get this fear party started, haha. Liefs!

    • Anne

      15 december

      Ah dankjewel voor je bemoedigende woorden. Ik durf er ook wel van uit te gaan dat het goed gaat komen. Het blijft gewoon ontzettend spannend, aah! Haha! Hoop dat het bij jou bij de tandarts een beetje oké is gegaan..

  3. Angélica

    14 december

    Succes! 😀 Dat gaat vast goed komen. Ik zou ook taart visualiseren, om het nog een beetje leuker te maken 🙂

    • Anne

      15 december

      Taart is ALTIJD een goed idee. 😉

  4. Irene

    14 december

    Ik voel het zelfs al door erover te lezen, dat benauwde gevoel zo. Ik ben heel gevoelig als het op ademhalen aan komt :p Ik zou ook bang zijn om voor een groep te spreken. Dat ligt zo ver buiten mijn comfortzone! Ik vind het dus keistoer dat je dat ‘gewoon’ gaat doen. Ik duim voor je maar ik ben zeker dat het helemaal goed komt. En zo niet is er ook geen mens dood.

    • Anne

      15 december

      Je hebt helemaal gelijk met je laatste zin. Als het niet lekker gaat, is er niets aan de hand. Dan is dat maar zo..

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.