Die keer dat ik mijn grenzen aangaf

Eerlijk? Ik ben er niet zo goed in, mijn grenzen aangeven. Eigenlijk helemaal niet goed. Ik denk vaak dat ik iets wel moet kunnen, dat ik het gewoon moet volhouden, dat het er gewoon bij hoort. Van die gedachten die misschien niet zo ernstig klinken, maar eigenlijk natuurlijk hartstikke dodelijk zijn. Ze hebben er in mijn geval voor gezorgd dat ik veel te vaak over mijn grenzen ben gegaan terwijl ik eigenlijk behoefte had aan een beetje rust.

Mijn grenzen aanvoelen
Als het goed met me gaat, vind ik het niet meer zo ingewikkeld om mijn grenzen aan te voelen. Ik heb dat inmiddels wel geleerd in therapie. Ze aangeven is dan nog een ander verhaal, maar ik voel in ieder geval dat iets of iemand over mijn grens heen gaat en kan dan beslissen wat ik daar mee doe. Dat voelt krachtig. Ook al lukt het dan misschien nog niet om er iets mee te doen, ik ben in ieder geval in staat om vóór dat het gebeurt aan te voelen wat er aan de hand is. Als ik iets minder goed in mijn vel zit, zoals de afgelopen weken, vind ik het überhaupt al moeilijk om te voelen waar die grenzen dan liggen. Ik ga dan maar door en door, doe wat er van me gevraagd wordt (dat vooral!) en kom er pas achteraf achter dat dat veel te veel voor me was. Wat dan volgt, is vaak een nog veel grotere dip omdat ik dan ook nog eens uitgeput ben en dat werkt niet zo goed samen met sombere gedachten. Vervolgens vind ik het dan weer moeilijk om toe te geven aan de vermoeidheid, ga ik een soort van overlevingsmodus en tadaa, dan is mijn overlevingsstrategie compleet. En niet functioneel.

Over de afgelopen weken
Ik ben sinds drie weken weer begonnen met werken en dat voelt heel erg goed. Het geeft me positieve energie, zorgt voor een beetje afleiding en ik ga er met plezier naartoe. Ik vind het vooral fijn om me weer nuttig te voelen en iets bij te kunnen dragen, op welke manier dat dan ook is. Het werken zorgt er ook voor dat ik nog wat meer vermoeid ben, maar dat vind ik niet erg. Ik weet dat het, wanneer het over werken gaat, de eerste periode sowieso weer wat meer kost omdat ik vertrek vanuit een situatie waarin ik niets op werkgebied deed. Dan is de overgang groter. Waar het dan wel mis gaat? Als er teveel bij komt. Zo bleek er een lekkage in het pand onder mij te zijn die kwam vanuit mijn huis: daarvoor kwamen er drie volle dagen twee werkmannen over de vloer die de lekkage kwamen verhelpen en mijn hele huis overhoop haalden. Tegelijkertijd begon ik ook nog met een nieuwe uitdaging, namelijk mijn vioolles. Dat bleek gewoon een beetje onhandig getimed, achteraf, maar geeft me ook heel veel nieuwe, positieve energie. Tel daar een natuurlijk dipje (helaas) bij op en dan is de overvraging compleet.

Een cursus
Van het re-integratiebureau waar ik bij zit, kreeg ik een paar weken geleden de opdracht om deel te nemen aan een cursus over solliciteren. Ik dacht: ‘ik heb al zoveel aan mijn hoofd, dat kan er nog wel bij’. En dus schreef ik de data van de cursus in mijn agenda: iedere vrijdag een paar uur. Natuurlijk zag ik ook wel dat het een beetje veel aan het worden was, maar ik dacht dat dat wel zou moeten lukken. Ik ben immers een soort van superwoman. ;-) Ik besprak de nieuwe cursus met mijn hulpverleners, ventileerde vooral naar hen dat ik het wel een beetje veel vond en stuk voor stuk gaven ze steevast hetzelfde advies: ‘doe het niet. Je bent nu al druk genoeg, concentreer je op je werk en op dat het goed met jezelf gaat. Zo’n cursus komt nog wel een keer voorbij, maar die hoef je niet nu te doen. Het hoeft niet.’ Dat klonk natuurlijk allemaal heel leuk en aardig, maar ik kan niet zomaar zeggen dat ik iets niet ga doen. Dat vind ik heel moeilijk, in ieder geval.

Een keertje proberen
Met één van mijn hulpverleners bedacht ik om in ieder geval één keer te gaan en te voelen of  het me energie zou geven. Als dat het geval was, dan zou ik gaan. Werkte dat niet, dan zou ik aangeven dat het teveel werd en dat ik wilde stoppen. Voor mij is zoiets heel spannend om te doen, als het zo tegen je natuur in gaat kun je je daar misschien wel iets bij voorstellen. Die ene keer dat ik zou gaan was afgelopen vrijdag. Tijdens de hele cursus dacht ik aan mijn bed, aan slapen, aan dat ik er niet wilde zijn, aan dat het me teveel kostte en dat het nu niet het moment voor mij was. Dat was dus mijn grens. Achteraf gezien was dit voor mij dus een hele goede methode om ook meteen te leren mijn grenzen aan te voelen als het even wat minder gaat, want nu was die grens niet meer te negeren.

Ik doe het niet
En dus zei ik, in het gesprek daarna, tegen mijn re-integratiebegeleider dat het me allemaal teveel werd en dat ik wilde stoppen. Ik zei het. En niemand werd boos op me, niemand vond dat ik me aanstelde, niemand vond het raar dat ik dit aangaf. Ik stond er zelf versteld van! Raar is dat, dat je verwacht om allerlei repliek te krijgen en dat het antwoord dan is: natuurlijk, als jij dat aangeeft is dat prima. En zo gaf ik ineens zomaar mijn grenzen aan. Op de terugweg was ik onder de indruk van mezelf. Voor een ander is dit misschien iets kleins, voor mij is het iets groots en als dat dan eindelijk lukt, dan wil ik dat het liefst van de daken schreeuwen. Dat doe ik dus hier.

 

8 Reacties
  • Angélica
    Geplaatst op 12:32h, 08 februari Beantwoorden

    Goed bezig! En zeker ook herkenbaar! Zo had ik een tijdje geleden een verjaardag van een vriendin afgezegd (eigenlijk al niet echt goede vriendin, lastig) omdat het heel veel gedoe werd om er te komen en ik er na een lange werkdag gewoon geen zin in had. Maar dat eeuwige schuldgevoel, ik ben zo loyaal als maar zijn kan: afspraak is afspraak. Ik zeg nooit af (en neem het anderen dan ook heel kwalijk als ze het wel toen, tjah :P). Maar ik deed het en het was ZO FIJN, wat een overwinning! Natuurlijk vond ze het jammer maar ik weet zeker dat ze alsnog een leuke avond heeft gehad en ze nam me niks kwalijk.

    Nu idd nog eerder grenzen proberen aan te geven, blijft nog lastig. Ik val ook nog steeds in dezelfde valkuilen…

    Maar goed gedaan! Ik zou hetzelfde hebben gedaan als jij haha en er dan ineens achterkomen dat het toch wel echt teveel is. Eigenwijs zijn we he ;)

    • Anne
      Geplaatst op 20:07h, 09 februari Beantwoorden

      Oh herkenbaar! Ik zeg eigenlijk ook nooit afspraken af en denk ook ‘afspraak is afspraak’ terwijl een ander je daar helemaal niet zo aan vast hoeft te houden, vaak. En zeker als je het dan uitlegt, dan is het meestal ook helemaal oké. En ja.. we zijn wel ernstig eigenwijs, haha.

  • Annelies
    Geplaatst op 10:38h, 09 februari Beantwoorden

    Dat is wel echt een goeie tip, om het een kans te geven en dan te voelen wat het met je doet. Moet ik misschien ook eens proberen.

    • Anne
      Geplaatst op 20:08h, 09 februari Beantwoorden

      Mooi dat je dat er uit haalt, dat is zeker een tip!

  • Saskia
    Geplaatst op 11:56h, 09 februari Beantwoorden

    Wat mooi dit inzicht en ook de praktijk uitvoering. Daar kun je trots op zijn!<3

    • Anne
      Geplaatst op 20:08h, 09 februari Beantwoorden

      Dankjewel, ben ik ook zeker! <3

  • Irene
    Geplaatst op 15:52h, 11 februari Beantwoorden

    Is het ook niet raar dat je een cursus moet volgen over solliciteren terwijl je werkt? Of ligt dat aan mij? :-p Ik vind het ook niet zo makkelijk om grenzen aan te geven, zeker niet als ik me kut voel maar oefenen helpt wel. En inderdaad, je verwacht altijd dat mensen moeilijk gaan doen maar dat valt altijd heel goed mee. Goed gedaan Anne! :-)

    • Anne
      Geplaatst op 07:23h, 13 februari Beantwoorden

      Ja, dat is inderdaad heel raar! En daar komt bij dat solliciteren niet iets is wat ik moeilijk vind, dat gaat me juist altijd wel goed af. Dus het is een beetje vreemd. Dankjewel! ;-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.