READING

Denken uit, voelen aan (of: een jaar in dit huis)

Denken uit, voelen aan (of: een jaar in dit huis)

Iets meer dan een jaar geleden verhuisden we. Het was warmer dan ik had gewild dat het zou zijn, ik had die ochtend besloten mijn meest onhandige jurk aan te doen en voelde stress. Veel stress. Ik hoopte maar dat alles goed zou komen, dat het allemaal zou passen. Ik hoopte dat we ons thuis zouden gaan voelen in het nieuwe dorp, in ons nieuwe huis. Het was tijd om het appartement midden in de stad te verlaten, maar het was ook spannend. Daar wist ik de weg, kende ik de geluiden van de straat, was ik eigenlijk nooit echt alleen. Zo voelde het althans, daar zo, midden in de winkelstraat.

De groene bank, het vloerkleed. Meer dan veertig fotolijstjes, de grote bruine eettafel en het vintage boekenrekje dat ik samen met mijn moeder had gekocht: alles ging mee. In de weken daarvoor had ik zoveel pijn aan mijn rug gehad – allemaal door stress, helaas – dat ik steeds minder nauwkeurig was geworden met inpakken. Dan maar alles mee en later een keer uitzoeken, dacht ik. Een paar dagen voor de verhuizing begonnen we al met schilderen: de roze muur in de woonkamer, de paarse muur met gouden sterren op de kamer van Jula. Ze kwam al een keertje kijken, danste door het huis en kon niet wachten tot het werkelijkheid zou zijn.

Het paste. Wat spullen op zolder, wat spullen in de schuur. Mijn schoonvader hing wat fotolijstjes op, boorde gaten in de muur om mijn muziekinstrumenten op te hangen. We pakten alles uit, vonden overal een nieuw plekje voor. Ik verbaasde me erover hoe anders het voelde: dezelfde spullen, maar een ander huis. Veel kleiner, maar wel met een tuin en met een bovenverdieping. Het was goed, dat voelde ik meteen. Dat voelde ik al de eerste keer dat ik in het huis liep, samen met de makelaar. Dit was voor ons.

De stilte wende al snel. Een vriendin had me daar van tevoren voor gewaarschuwd: ‘misschien ga je je wel eenzaam voelen,’ zei ze. ‘Of misschien is de stilte te intens na al het lawaai van de stad en kom je jezelf tegen.’ Ik was er niet zo bang voor. Vertrouwde er op dat het hoe dan ook wel goed zou komen, op welke manier dan ook. Het leek alsof ik eindelijk tot rust kon komen, even stil kon staan. Verwerken wat er allemaal was gebeurd in de jaren daarvoor, onderzoeken hoe ik zou willen dat de komende jaren er uit zouden gaan zien. Het huis in de stad voelde altijd als een tussenstation: ik wist dat ik er niet lang zou kunnen blijven, ik wist dat ik weer verder zou gaan.

Hier konden we blijven. De eettafel werd mijn werkplek, de bank mijn veilige haven toen ik me niet goed voelde en de tuin misschien wel mijn favoriete plek van het huis. We ontdekten de speeltuintjes in de buurt, leerden het bos kennen, fietsten langs paarden en pony’s. En ik? Ik rende door de heuvels, vervloekte ze vaker dan ik ze koesterde, maar werd er sterker van. Veel sterker. Niet alleen in mijn benen, maar ook in mijn hoofd: weten dat je zo’n heuvel op kunt rennen, ook al kost het moeite, geeft vertrouwen. Ik leerde om bovenaan even stil te staan, rond te kijken en te zien waar ik vandaan kwam. Niet te hard weer naar beneden, maar een beetje inhouden. Om me heen kijken, luisteren, ademhalen.

De herfst kwam en ging en aan het begin van de winter besloten we eens uit te proberen hoe het zou zijn om hier met z’n viertjes te wonen: Jula, Jorn, Fendi en ik. Waar ik verwacht had dat het me veel moeite zou kosten om weer te wennen aan het delen van een ruimte met iemand anders dan Jula, ging het verbazingwekkend soepel. Het voelde alsof het zo hoorde. ’s Avonds, als Jorn en Fendi naast me op de bank zaten en Jula boven lag te slapen, kon ik genieten van het gevoel dat het zo compleet was. Dat iedereen er was, dat ze in mijn buurt waren. Het duurde een paar maanden voordat we ook zijn spullen verhuisden: de werkkamer werd een logeerkamer, de televisie verdubbelde zo ongeveer in grootte, de rode stoel in de woonkamer werd vervangen door een comfortabeler exemplaar en alles wat nog uitgezocht moest worden, zocht ik eindelijk uit. Ik deed afstand van spullen die ik al jaren met me meesleepte, jurkjes waarvan ik droomde er ooit weer in te gaan passen, van boekjes die ik nog wilde vullen met verhalen, boeken die ik las over hoe je weer gelukkig zou kunnen worden en alles waarvan ik dacht dat het ooit nog wel eens een plek zou krijgen. Ik hoefde er niet meer aan vast te houden.

Het was kennelijk tijd om die rust te vinden. Tijd om stil te staan, na te denken en te zien hoe ver ik ben gekomen.

 


  1. Aah Anne, uw laatste twee alinea’s deden me echt plezier om te lezen. Fantastisch dat ge die stappen hebt gezet, heel erg mooi! Ik voel dat het spannend voor je was, maar je bent er echt mooi doorgeraakt. En ge zijt ook écht ver gekomen, daar mocht ge trots op zijn!

    Nu heb ik ook iets meer zin gekregen in onze eigen verhuis.. Ik heb zoveel nood aan een tuin, een eigen ruimte om te ontspannen… Ik kijk er naar uit!

    • Anne

      23 augustus

      Dankjewel Robin, wat een lieve reactie weer. Het was zeker spannend: ik vond het best een grote stap om te verhuizen naar een plek waar ik vrijwel niemand kende, waar ik de weg niet wist. Maar uiteindelijk bleek het precies wat ik nodig had. En ja, ik snap helemaal dat je er naar uit kijkt!

  2. Angélica

    21 augustus

    Wat een heerlijke ode aan je “nieuwe” huis <3
    En wat een heerlijke plek lijkt het me ook, in zo'n mooie omgeving!

    • Anne

      23 augustus

      Dankjewel! En ja, de plek is echt fantastisch. Het is hier zo mooi!

  3. Nina

    21 augustus

    Zo fijn om te lezen dit. blij voor jou! <3

  4. Irene

    21 augustus

    Wat mooi geschreven weer Anne! Het lijkt me ook een prachtige plek en een echte thuis voor jullie. Fijn om te lezen ^^

    • Anne

      23 augustus

      Dankjewel Irene! Dat is het zeker <3

  5. Een lekker thuis is zo belangrijk, dat is de basis! Klinkt alsof jullie daar helemaal op je plek bent. Fijn!

    • Anne

      23 augustus

      Ja, dat klopt helemaal. 🙂

  6. Audrey

    23 augustus

    Heerlijk dat het nu zo compleet en fijn voelt! Een echt thuis.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.