READING

De tweede lockdown (en hoe ik voor mezelf zorg)

De tweede lockdown (en hoe ik voor mezelf zorg)

Mijn mentale gezondheid is niet iets vanzelfsprekends. Dat heb ik wel geleerd in de afgelopen drieëndertig jaar van mijn bestaan. Met heel veel ups and downs, pittige therapiesessies, medicatie en nog veel meer, ben ik gekomen waar ik nu ben. Op een punt waarop ik stabiel ben, goed voor mezelf kan zorgen en weet wat ik daarin nodig heb. Maar dat was een lange weg, eentje met allerlei obstakels en hindernissen. Ik zie een lockdown ook echt als zo’n obstakel: een periode waarin het gewone leven eigenlijk even lijkt te stoppen en je weer helemaal op jezelf aangewezen wordt. Zo voelt het althans voor mij. Je mentale gezondheid wordt uitvergroot en ineens moet je het met jezelf zien te redden. Hoe lukte me dat tot nu toe?

Pauze
De eerste lockdown ging me gemakkelijk af. Te gemakkelijk, nu ik erop terugkijk. Ik was druk bezig met het opbouwen van mijn leven: werken op een werkervaringsplaats, druk op zoek naar een nieuw huis, zorgen voor Jula en ondertussen leren omgaan met mijn angsten. Vooral voor dat laatste punt was de lockdown gunstig, het betekende immers dat ik niet meer zoveel auto hoefde te rijden want niets ging meer door. En dus kon ik fijn verder gaan met het vermijden, waar ik al zo goed in was geworden. Ik vond het wel fijn om even zonder verplichtingen te kunnen leven. De afgelopen jaren waren rare jaren voor me geweest, waarin ik geen moment pauze had kunnen nemen leek het (of: zoveel pauze had dat het niet meer voelde als pauze) en alleen maar bezig was met mijn behandeling en mijn leven weer op de rit te krijgen. De lockdown voelde als een pauze, een soort pas op de plaats waarin je even tot rust kan komen. Om die eerste lockdown door te komen, had ik in mijn hoofd een plan gemaakt. Ik zou iedere ochtend ongeveer rond dezelfde tijd opstaan, ik zou bijhouden wat en wanneer ik at, elke dag even naar buiten gaan en drie keer per week sporten. Dat waren de basisvoorwaarden: als ik me daaraan zou houden, dacht ik, dan zou het wel goedkomen met mij.

Een goed jaar
Wat ik niet wist, is dat ik daarmee de basis legde voor de rest van het jaar. Een stevige basis die me hielp om stabiel te worden, om zelfs weer goed in mijn vel te komen en mijn behandeling langzaam steeds verder af te bouwen. De rust die er was door alle activiteiten die wegvielen, zorgde ervoor dat er voldoende tijd over bleef om aan mezelf te werken. Soms teveel, zelfs. Want jemig, wat heb ik me verveeld in het afgelopen jaar. Maar wat er vooral was, was ruimte. Ik kon even op adem komen, van een afstandje naar mezelf kijken en beslissen welke kant ik op wilde gaan.

Vasthouden wat je hebt
Toen kwam de onduidelijke periode daartussenin. Die vond ik wat lastiger. Ja, ik hield me nog steeds aan mijn eigen basisvoorwaarden, maar het voelde ook steeds alsof ik op een randje balanceerde. Even niet opletten en hoppa, alles wat je hebt opgebouwd spoelt langzaam weg. Er mocht een beetje meer – hardlopen in een groepje kon gewoon, bijvoorbeeld – en mijn sociale contacten werden weer wat uitgebreider. Mijn verhuizing kwam er tussendoor en dat gaf me even voldoende prikkels (lees: stress) om de periode niet als saai te ervaren. Ik deed wat ik moest doen, maar was steeds bang om iets te verliezen. Mijn ritme, bijvoorbeeld. Er waren een paar kleine dipjes die ik zelf weer overwon door gewoon maar door te gaan. Steeds weer opnieuw m’n hardloopschoenen aantrekken, steeds die wekker om maar niet de hele dag in bed te blijven liggen en geen troep kopen bij de supermarkt, maar gezonde producten. Het lukte me om steeds weer uit dat dipje te komen.

Nog even (?) volhouden, dus
Nu is er een tweede lockdown. En de eerste vraag die in mijn hoofd rondspookt is: heb ik nog genoeg veerkracht om weer zo’n periode op te vangen? Lukt het me weer om mezelf omhoog te hijsen als ik met alle vaart naar beneden wordt geduwd? Kan ik mijn structuur wel vasthouden? Er zijn geen redenen om te denken dat het me niet zou lukken, het is me immers de afgelopen maanden gelukt om goed voor mezelf te blijven zorgen. Maar toch baart het me ergens een beetje zorgen. Het duurt al zo lang! En het lijkt me dat het nog een hele tijd gaat duren: deze vijf weken kom ik wel door, maar daarna zitten we nog steeds in de donkere winterperiode en duurt het mijns inziens nog wel tot de zomer voor er weer een beetje lucht en ruimte komt en het de goede kant op gaat. Dat is een gedachte die me niet echt hoop geeft, moet ik eerlijk zeggen.

Wat ga ik dit keer anders doen?
Toch wel een paar dingen ga ik anders doen dan tijdens de vorige lockdown. Toen was het maart, begon het lekker weer te worden en stopte ik met hardlopen. Geen idee meer waarom, maar ik besloot ineens dat ik er geen zin meer in had en gooide het bijltje er bij neer. Ontzettend zonde! Dat ga ik nu zeker niet doen, hardlopen is voor mij net zo waardevol als mijn therapie en wil ik blijven volhouden. Ik wil proberen om iedere dag in ieder geval even naar buiten te gaan, al is het maar voor een korte wandeling. Nu de dagen zo kort en donker zijn, betrap ik mezelf erop dat ik soms alleen maar binnen ben gebleven en geen daglicht heb gezien. Dat helpt niet.

Ik ga een lijstje maken met alle dingen die ik nog wél kan doen, zoals bijvoorbeeld lezen en muziek maken. Gewoon, om mezelf eraan te herinneren wat er allemaal wel mogelijk is in deze rare tijden en om altijd ergens uit te kunnen kiezen als ik me weer eens verveel. Dat gebeurt best vaak, namelijk, en zorgt voor een totale demotivatie om nog maar iets te ondernemen. Dan ga ik uiteindelijk vaak een dutje doen of een serie kijken en val ik vervolgens in slaap. Niet per se goed voor mijn slaapritme en ik heb geleerd dat dat een belangrijke voor mij is.

Hebben jullie nog leuke suggesties voor op mijn lijstje? Laat ze hieronder weten in de comments 🙂


  1. Audrey

    17 december

    Mooi artikel en voor een groot deel herkenbaar. Ik vind het best lastig dat het nu een winterse lockdown wordt. Ik sta er heel erg achter, maar ik moet denk ik wel actief aan de slag om er zelf goed door te komen.

    • Anne

      20 december

      Ja, het feit dat het in de winter is, maakt ook dat ik het wat lastiger vind. En precies wat jij zegt: ik moet ook actief ermee bezig zijn om er goed door te komen. Maar wij kunnen dat!

  2. Stella

    17 december

    Ik sluit me helemaal bij jou en bij Audrey aan. Een winterse lockdown is wel even een ander verhaal. Al is het dan nu nog zo ‘gezellig’ met kerstmuziek, lampjes en de kaarsjes aan – in januari en februari val ik sowieso altijd al in een soort gat. En dat wordt dit jaar misschien nog wel pittiger dan ‘normaal’. Pff.. Naja, goed. Je hebt helemaal gelijk: we kunnen het beste gewoon lijstjes maken met wat er nog wel kan en ons focussen op goed op onszelf zorgen. Laten we daarin maar weer ons beste beentje voorzetten (: Veel liefs!

    • Anne

      20 december

      Hmhm, ik heb ook last van zo’n dipje in januari en februari. Ik vind het nu allemaal nog wel prima, maar dadelijk is het vooral koud en guur en ongezellig voor mijn gevoel. Dus ja, ik probeer me ook te richten op alles wat nog wél kan en goed voor mezelf te zorgen, net als jij.

  3. Angélica

    17 december

    Ha, herkenbaar verhaal! Ook dat het afgelopen jaar zo rustig was, maar eigenlijk juist wel goed voor me was geweest. Maar deze lockdown wordt voor mijn gevoel ook een ander verhaal… nou kan ik mijzelf eindeloos vermaken, maar zelfs ik vind het deze week maar lastig. Ik begin me ook echt te vervelen..

    Wat ik in de 1e lockdown ben gaan doen is elke dag ‘3 nuttige dingen’ doen. Iets als koken valt er dan niet onder want dat moet je toch wel, maar bijv. een wandeling maken, opruimen, werken aan mijn blog/website, etc. En dan kon ik dat aan het einde van de dag afvinken in mijn bullet journal (nog zo’n tip). Ook ben ik nu weer bezig om elke dag 3 leuke dingen op te schrijven. Dat helpt ook wel 🙂

    En ik ga denk ik ook weer hardlopen O_O Ik was juist in de 1e lockdown weer begonnen na heel veel jaar, omdat we niet meer naar de sportschool konden. Nou is het weer zover, en ik had van de zomer net hele dure hardloopschoenen gekocht… dus… tjah. Haha. We moeten maar 😉

    Succes!

    • Anne

      20 december

      Hmhm, ik herkende veel van jouw weekoverzichten in die van mij. Dat het ons allebei eigenlijk echt heel goed af ging. Maar meh, vervelend dat het nu zo anders aanvoelt hè? Wel een goede tip, om drie nuttige dingen per dag te doen. dat ga ik ook proberen aan te houden. Dan voel je je in ieder geval nog een beetje content over de dag. En wat leuk dat je weer gaat hardlopen! Veel succes!

  4. Lesley

    17 december

    Ik had het (in België) veel lastiger met de eerste lockdown. Die viel natuurlijk ook net in de lente, en dan kom ik heel graag buiten en zit ik graag op terrasjes met vriendinnen en rosé. Dus dat ging heel erg tegen mijn natuur in of zo toen. Ik wist met mezelf ook geen blijf, ging veel wandelen en zo. In de herfst sluit ik me altijd wel wat op, en ik mis cafés en restaurants wel hard, maar vind het minder erg om binnen te zitten en tv te kijken nu. Na de feestdagen heb ik meestal wel een mega-dip waarin ik dat wel allemaal beu raak en wil ik op reis, dus ik ben benieuwd hoe ik daar binnenkort mee ga dealen haha.

    • Anne

      20 december

      Oh, dat wordt inderdaad wel een flinke uitdaging! Ik heb altijd last van zo’n januari-dip, als de gezelligheid voorbij is en het vooral koud en grijs is buiten. Geen zin in!

  5. marije

    17 december

    Wat een mooi stuk! En eerlijk. Ik vond deze lockdown door de donkere dagen lastiger. Wel ben ik sinds 2 weken met een daglichtlamp begonnen en dat helpt me echt, minder moe, beter slapen en minder wolken in mijn hoofd.
    De eerste dagen had ik weer wilde plannen in mijn hoofd voor workouts en sporten. Maar heb mezelf ruimte gegeven, 10000 stappen op een dag is ook goed. En met een toffe podcast in mijn oren gaat dat ook prima. Het is maar wat het is en we maken er maar wat van.
    Aan de andere kant ervaar ik ook wel wat rust omdat er weinig kan, . En ik prijs me reuze rijk met een fijn huis waar ik een eigen werkplek heb, de leukste man van de wereld en heel fijn werk.
    Mooi om dit zo even op een rijtje te zetten, dank voor je inspiratie!

    • Anne

      20 december

      Dankjewel Marije! 🙂 Ik heb ook zitten kijken voor een daglichtlamp, lijkt me echt fijn en ook goed voor mijn hoofd. Misschien dat ik er eentje koop als kerstcadeautje voor mezelf. Wat goed dat je zoveel wandelt! Tienduizend stappen halen is vaak echt wel een uitdaging weet ik uit ervaring. 🙂

  6. Eefje

    20 december

    Vaker wandelen met mij! Binnenkort weer een nieuwe omgeving om te ontdekken <3.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.