De dorpsbewoner

De tijd gaat hier trager. Ik ga ook een beetje langzamer. Ik wandel door de straten van mijn nieuwe dorp en alles is nieuw, alles is onbekend. Op weg naar de supermarkt verdwaal ik – zelfs met mijn telefoon in mijn hand – en mijn huis voelt verder weg dan ooit als ik eindelijk mijn inschrijving bij de huisarts door de bus gooi. Maar ik vind altijd de weg weer terug. De mensen op straat zeggen hallo tegen me, bijna allemaal, en dat terwijl ik ze niet eens ken. Mijn buurman maakt een praatje door het raam, vertelt dat hij trompet speelt als hij alle instrumenten aan mijn muur ziet hangen en ik maak een praatje terug zoals je dat doet met je buren.

Het is warm, ook hier in huis. Ik breng mijn dagen door in de schaduw van mijn tuin met mijn benen in het zwembadje. In de avond ben ik binnen. Het huis begint al wel als thuis te voelen. Al mijn spullen zijn er, vrijwel niets is nieuw of anders op het boekenrekje en het kastje in de gang na. Mijn grote tafel lijkt ineens een stuk kleiner, Fendi lijkt hier beter te passen – en heeft zijn lievelingsplekken al gevonden – en de roze muren zijn precies zoals ik ze wilde. Roze. Mijn fotolijstjes hangen aan de muren, anders dan in Arnhem, en boven de trap en geloof me, fotolijstjes hoef ik mijn hele leven niet meer te kopen want daar heb ik er écht genoeg van.

Fendi snapt nog steeds niet dat hij niet op tafel mag zitten, Jula wil nog steeds het allerliefst met mij spelen op haar kamer (‘want die is zo mooi’) en ik vind nog steeds dat de dagen soms te lang duren. Dat zal niet zo snel veranderen. En dat hoeft ook niet. Alles heeft tijd nodig, net zoals het tijd gaat kosten om te voelen dat ik op een plek kan blijven. Dat ik niet weg hoef, maar dat dit van mij is en ik hier nog wel twintig jaar kan wonen als ik dat zou willen. Ik hoef niet meer te vluchten voor de drukte van de stad, in bed te gaan liggen omdat het lawaai te oorverdovend klinkt of me druk te maken om onderbroken nachten door geschreeuw van de straat. Ik kan hier gewoon zijn zoals ik dat graag wilde.

 

3 Reacties
  • nina
    Geplaatst op 10:08h, 14 augustus Beantwoorden

    Hmmmm ja, zo fijn dit te lezen. Gelukkig dat je muren precies zijn zoals je hoopte (ik moet er nog even aan wennen geloof ik, maar dat komt wel ;-)). En dat idee dat je hier nog twintig jaar kunt wonen, als je dat zou willen: fijn. Wortelen maar. (Wat een raar woord eigenlijk.) X

    • Anne
      Geplaatst op 08:36h, 17 augustus Beantwoorden

      Haha, dat heeft tijd nodig! ;-) En ja, wortelen maar, dat zeg je mooi. Komt goed!

  • Saskia
    Geplaatst op 09:57h, 28 augustus Beantwoorden

    Fijn hoor, zo belangrijk om je ergens goed te voelen!

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.