READING

De dag dat Fendi z’n eerste muisje mee naar ...

De dag dat Fendi z’n eerste muisje mee naar binnen nam

Het was gewoon een donderdag. Jorn en ik hadden uitgeslapen, rond twaalf uur werd Jula gebracht en er leek niets aan de hand. Jula wilde haar nieuwe autostoeltje nog even in elkaar zetten, dus dat deden we en toen het vijf voor half één was, zette ik Jula klaar voor de laptop om te bellen met de juf. Ik hoorde Fendi op de gang rommelen met het schoenenrek en zei tegen Jorn: ‘hé, Fendi is weer aan het rommelen daar’ en hij ging even kijken en toen gebeurde het. Mijn grootste nachtmerrie waarvan ik wist dat-ie werkelijkheid zou gaan worden. Fendi had een muis in zijn bek.

Gelukkig was Jorn er. Echt, gelukkig. Want wat er bij mij gebeurt in zo’n situatie? Ik raak in complete paniek, kan niet meer nadenken en alleen nog maar wapperen met m’n handen en gillen. Jula zag dat en schrok – natuurlijk – en begon er spontaan van te huilen. Jorn pakte Fendi op, tilde hem inclusief muis naar buiten en dat was dat. We waren er van af. Maar Fendi wilde steeds weer met de muis naar binnen, om te spelen. Ik moest er niet aan denken dat het nog een keer zou gebeuren, dus sloot het kattenluikje. Jorn tilde uiteindelijk Fendi naar binnen in de hoop dat het (nog levende) muisje zelf weer z’n weg zou vinden. De rest van de middag is Fendi binnen gebleven.

Wat ik hiervan geleerd heb? Dat ik echt geen ster ben in panieksituaties. Helaas. Er was eens een situatie met een brand in mijn oven waarbij ik alleen maar gillend voor de oven kon staan en kon schreeuwen ‘brand, brand, er is brand!’. Dit keer was het dus weinig beter. Normaal lukt het me nog wel om cool te blijven als Jula bij me in de buurt is, maar dit keer kon ik er niets aan doen en in alle hectiek van het moment liet ik mijn angst nogal overduidelijk zien. Ik denk dat dat niet per se slecht is (behalve dan dat ze er echt wel van schrok), want ik ben ook gewoon maar een mens met emoties en geen robot die dat aan- of uit kan zetten.

Je zult begrijpen dat ik vanaf nu altijd een beetje angstig ga zijn dat het nog een keer gaat gebeuren en erger nog: dat Fendi een vogeltje mee naar binnen neemt. Vogels vind ik heel eng (al heb ik daar aan gewerkt en gaat het steeds beter), maar dode vogels vind ik helemaal spannend. Ik moet er niet aan denken dat er een keertje eentje in huis ligt. Tegelijkertijd weet ik dat dat hoort bij katten die naar buiten kunnen en accepteer ik het dus ook maar gewoon. Ik kan er niets aan doen, het hoort bij het gedrag van Fendi en hopelijk ga ik er een beetje aan wennen. Dat zou fijn zijn.

Mijn angst voor (dode) dieren is een beetje buitenproportioneel. Ik heb er echt heel veel moeite mee, altijd al gehad, zeker met muizen en vogels, dus. Op één van mijn studentenkamers vroeger woonde ook een muisje (of twee) en ik heb toen huilend mijn moeder gebeld die me uiteindelijk mijn hoogslaper uit heeft gecoacht. Een muis samen met mij op elf vierkante meter vond ik een gedachte waar ik niet mee kon leven, dus ik ging al snel op zoek naar een andere plek om te wonen. Ik kan me nog precies herinneren hoe de paniek voelde die ik toen heb ervaren en ja, dat leek wel een klein beetje op de paniek die ik gisteren voelde. Helaas.

Jula zei: ‘Fendi, je mag nooit meer muisjes mee naar binnen nemen, maar je bent nog wel de liefste.’ Dat is precies hoe ik erover denk, haha. Ik ben nog steeds héél erg blij dat Fendi bij ons is komen, maar die muisjes? Die mag-ie lekker buiten laten.

Nadat ik dit verhaal geschreven had, kwam er nog een vervolg: Fendi mocht weer naar buiten en kwam vervolgens terug met het (inmiddels dode) muisje weer in z’n bek en legde het op klepje van het kattenluikje. Ik rilde van binnen, Jula vond het machtig interessant en Jorn pakte de muis bij zijn staart en verplaatste ‘m naar de groene container. Godzijdank. Ik hoop met heel mijn hart dat dit een eenmalige actie was. Fendi, laat die muizen buiten!


  1. Audrey

    22 januari

    Ieeeh, wat eng! Duimen dat hij het inderdaad niet meer zal doen. Ik heb een keer mijn – normaal heel zachtaardige – hond een konijn zien grijpen dat ze richting een hek had gedreven. Ook heel naar.

    • Anne

      22 januari

      Ja, echt hoor. Het was een klein drama hier in huis! Oh 😮 ik snap dat je daar ook erg van schrikt, ja!

  2. Irene

    25 januari

    Amai ik zou daar ook niet tegen kunnen. Onze Archie heeft ooit eens een eend gevangen. Man man. Ik was ook in complete paniek en kon alleen maar staan staren terwijl David ondertussen de held aan het uithangen was om de eend te redden :p
    Wij hebben een paar jaar terug ook muizen gehad in ons huis. Daar kon ik ook niet tegen. Het idee dat die beestjes gewoon in huis rondliepen… Ik kwam eens thuis van iets en het was donker in de woonkamer. Ik wil mijn tas van de tafel nemen en plots voel ik iets en zie ik nog net een muis weglopen. Was helemaal in shock. We zijn er – hout vasthouden – gelukkig wel van af.

    • Anne

      25 januari

      Oh wat een ellende! Een eend! Dat is nog veel erger 😮 Vreselijk, haha.
      En muizen in huis vind ik dus ook echt verschrikkelijk. Ik hoop maar dat Fendi de muis van buiten had meegenomen en hij niet stiekem binnen zat! Zo eng!

  3. Lesley

    27 januari

    Thuis had ik een wit klein hondje (een malteser) en die dacht dus serieus dat ‘ie een kat was en heeft ook eens een muisje binnen gebracht. Hoe raar is dat haha?

    • Anne

      29 januari

      Hahaha dat is echt heel raar! Ik dacht dat je met honden veilig was voor dat soort praktijken 😉

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.