Dagboekje 9 • 2021

Maandag

Goedemorgen! Het is weer maandag. Ik begin mijn dag met vioolles en dat gaat wederom veel beter dan het voorheen ging. Kennelijk werkt het goed om depressief te zijn en viool te spelen, want volgens mijn vioolleraar heb ik ineens een hele grote sprong vooruit gemaakt. Wonderlijk hè? In de middag ben ik aan het werk, dat gaat prima en is een fijne afleiding van al het andere dat speelt op dit moment. Na het werken kruip ik fijn op de bank met een dekentje en deze lieverd naast me.

Dinsdag

Dinsdag is een drukke dag. Ik ben de hele dag aan het werk, val van het ene beeldbel-overleg in de andere en heb weinig tijd om even bij te komen. Aan het einde van de dag ga ik ook nog een rondje rennen met mijn groepje, althans: we rennen nu met z’n tweeën gezien de maatregelen. Het is een hele pittige training, we moeten drie dezelfde rondjes van twee kilometer maken en dat is naast hersendodend, ook gewoon echt een mentale uitdaging. Na het tweede rondje ben ik ervan overtuigd dat ik ga stoppen, maar ergens in mijn tenen vind ik nog wat wilskracht en besluit ik het derde rondje ook nog maar af te maken. Geen idee hoe ik dat doe.

Woensdag

Ik begin mijn dag bij de psycholoog. Ik merk dat we nog steeds niet echt lekker klikken met elkaar en het kost me veel energie, zo’n sessie. Ik mis gewoon mijn oude psycholoog en zou zo graag met haar willen bespreken hoe het nu gaat, maar helaas. Dat kan niet meer. Na de afspraak met de psycholoog rij ik naar huis en ga ik in de middag weer werken.

Aan het einde van de middag lopen Jorn en ik nog een rondje door het dorp. Hij stimuleert me om er iedere dag (als dat kan) even uit te gaan en dat is fijn, dat heb ik nodig op dit moment. We lopen dan een half uurtje tot een uur en dat is genoeg om even wat beweging en frisse lucht te krijgen, zeker op dagen dat ik niet hardloop en de hele dag binnen zit.

Donderdag

Donderdagochtend is niet zo bijzonder: ik slaap een beetje uit, lunch samen met Jorn en daarna is het tijd om Jula uit school te halen. Wat een geluk! We kopen samen bij de supermarkt nog wat snoepjes en rijden dan door naar ons dorpje. Het is zo fijn dat ze er weer is! Ze wil graag dat we alle knuffels van haar kamer halen en daar mee in de woonkamer gaan spelen, dus dat doen we.

Vrijdag

Het is alweer vrijdag! Mijn dag begon om half zeven, ik bracht Jula daarna naar school en als ik thuiskom ben ik behoorlijk uitgeput. Ik besluit nog even een dutje te doen en de rest van de dag komt er niet zoveel meer uit me. In de middag bedenk ik me ineens dat er nieuwe afleveringen van Temptation Island USA op Videoland staan en dat maakt me even soort van gelukkig. Ik hou van slechte televisie en als ik me niet goed voel, hou ik daar nog veel meer van en dus nestel ik mezelf op de bank met mijn dekentje en sloffen en de twee afleveringen die op Videoland staan. Yes!

Als ik net lekker zit, besluit Fendi om te gaan rellen en achter de jaloezieën te kruipen. Heel onhandig! Hij gooit meteen drie bloempotten van de vensterbank af en dus moet ik mijn fijne plekje verlaten om de rotzooi op te ruimen. Meh!

Zaterdag

Zaterdagochtend blijf ik veel te lang in bed liggen. Het is gewoon echt moeilijk om mijn bed uit te komen als het niet zo goed gaat, want dat voelt dan als een veilige, warme plek waar even niets hoeft. Desalniettemin heb ik wel een goede reden om mijn bed te verlaten, want om twaalf uur komt mijn moeder! We beginnen met een huishoudelijk klusje en lappen samen de ramen en dat is zó fijn om samen te doen. Ik haat dat klusje in mijn eentje, maar met z’n tweeën is het prima en gaat het heel snel. We lunchen samen en daarna gaan we een stuk wandelen.

Het is zo fijn om zo dichtbij een mooi natuurgebied te hebben. We maken een wandeling van ongeveer twee uur, door de weilanden en het bos. Het voelt goed om weer even buiten en in beweging te zijn.

Zondag

Ik verzamel al mijn moed, trek mijn hardloopkleren en rijd naar het verzamelpunt vanaf waar we weer gaan hardlopen. Ik loop wederom met een heel fijn iemand en dat maakt het een stuk minder zwaar op de één of andere manier. We rennen zes kilometer en de laatste twee kilometer vind ik behoorlijk pittig, maar het gaat. En daar ben ik trots op! Na het hardlopen wandelen we nog even naar het kasteel toe om wat foto’s te maken. Het is voor mij een nieuwe omgeving (en dat op vijf minuutjes van mijn huis!) en het is echt prachtig.

In de middag komt een vriendin langs. We drinken een kop thee en wandelen daarna een stuk over de Posbank. Ik heb deze foto geloof ik al wel twintig keer gemaakt, maar het blijft één van mijn lievelingsplekjes. Het is er zo mooi! Het is fijn, we praten over hoe het gaat met mij, maar ook over een heleboel andere dingen en de afleiding en het bewegen zijn wederom goed voor mijn hoofdje.

In de avond komt Jorn weer thuis, die was het hele weekend bezig met het filmen van een korte film. We genieten allebei van dit uitzicht van Fendi, die soms echt op de raarste manieren ligt te slapen, haha. Ik vind hem zó lief, ook al doet hij soms een beetje raar. Ik verwonder me er telkens weer over dat je zoveel van een diertje kan houden, dat wist ik nooit voor Fendi in ons leven was.

Het was wederom best een moeilijke week. Mijn medicatie slaat nog niet aan en het wachten begint wel erg lang te duren. Ik had gehoopt dat er nu wat verbetering merkbaar zou zijn, maar dat is helaas nog niet het geval. Gelukkig kan ik het weer wat ophogen in de hoop dat het dan wel effect gaat hebben, dus het is weer afwachten geblazen. In de tussentijd doe ik heel hard mijn best om toch goed voor mezelf te blijven zorgen door gewoon te eten, te bewegen, te werken, te blijven sporten en verder niet zoveel van mezelf te verlangen. Ik mag al blij zijn met alles wat nu nog lukt. Maar, als ik eerlijk ben, is het gewoon erg zwaar. Het voelt alsof ik in een grote modderpoel aan het wandelen ben en bij elke stap mijn laarzen in de modder blijven hangen. Alsof er iets is dat me steeds naar beneden trekt, het grijze in. Het is dan heel moeilijk om nog de positieve kanten van alles te blijven zien en hoop te houden dat het goed komt.


  1. Eline

    9 maart

    Hey Anne,
    Leuk om je dagboekje weer te lezen. Ik vind het weer mooi geschreven ook over hoe het nu met je gaat.
    Ik wil je bij deze een hart onder de riem steken. Hoop dat je wel snel wat gaat merken van je medicatie.
    Liefs Eline

  2. marije

    9 maart

    Hey leuk mens,

    die Fendi is echt geweldig!! Wat een heerlijk eigenwijs mormel, maar ook zo lief.
    Wat balen dat het nog niet erg opschiet met je stemming. Ik hoop heel erg voor je dat je snel wat van de medicatie gaat merken! Super dapper dat je toch de dingen blijft doen waarvan je met je verstand weet dat ze goed voor je zijn, al voelt het niet zo.

    Liefs!

  3. Echt gek dat het zo goed gaat met vioolspelen, maar ook heel erg fijn. Toch weer een mooi lichtpuntje in alle ellende. Verder wil ik je een heel grote virtuele knuffel geven. Ik duim mee dat het snel beter gaat.

  4. Nora

    9 maart

    Hai lieve Anne,
    Knap dat je de discipline vindt om nog steeds je wekelijkse dagboekjes te schrijven. Ik – en anderen vast met met mij – geniet van je wekelijkse schrijfsels!
    En die knuffelverzameling van Jula is echt te schattig trouwens 🙂

  5. Irene

    10 maart

    Zo herkenbaar dat in bed te willen blijven liggen. Toen ik echt in een diepe put zat geraakte ik ook nooit uit bed en daarna voelde ik me altijd schuldig dat ik zo lang was blijven liggen.
    Hopelijk toch snel hulp van je medicatie! Ik vind het bewonderenswaardig hoe je je er door slaat of worstelt. Doe je goed!

  6. Wat vervelend dat je geen fijne klik hebt met je psycholoog, dat maakt deze zware weken niet bepaald makkelijker lijkt me 🙁
    Wel heel knap dat je dan toch nog gaat hardlopen en dingen doen!! Ik hoop dat deze week de medicatie een beetje aanslaat 🙁 Liefs!

  7. Luus

    11 maart

    Lastig lijkt me dat, steeds moet aanpassen van je medicatie en weer wachten tot het werkt. Kan me voorstellen dat het na een tijdje frustrerend wordt! En dan ook niet zo prettig dat jij en je psycholoog nog aan elkaar moeten wennen en het nog niet zo soepel verloopt… hopelijk komt dat wel! Gelukkig ging vioolles dan onverhoopt heel goed, dat is fijn 🙂

Leave a reply to Eline Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.