Dagboekje 8 • 2021

Maandag

Ik ben er weer! Dit keer wordt er panfluitmuziek afgespeeld (vreselijk) en is het bomvol. Ik ben dit keer bij de psycholoog voor een evaluatie van de behandeling en een meetmoment van mijn klachten. Het gaat helaas nog steeds echt niet goed en het voelt best vervelend om dat aan te moeten geven. Zeker omdat ik in zo’n stijgende lijn omhoog leek te zitten. Voor mijn afspraak bij de psycholoog heb ik nog vioolles. Ik heb niet geoefend, maar het gaat wonderwel heel erg goed. Hij zegt zelfs dat ik nog nooit zo goed gespeeld heb als tijdens deze les en we snappen allebei niet hoe dat kan, haha.

Na mijn vioolles en het bezoekje aan de psycholoog komt een vriendin van me langs. Heel fijn! We praten de hele middag, ze blijft gezellig eten en als ze weg is, kijken Jorn en ik nog veel te veel afleveringen van Lang Leve de Liefde. Onze verslaving!

Dinsdag

In de ochtend heb ik een wandeloverleg met mijn collega’s staan. We wandelen weer in Zeist, echt in een prachtige omgeving. Het buiten zijn doet me goed, merk ik. In de middag ben ik alleen zo moe dat ik even ga slapen en per ongeluk ineens twee uur doorslaap. Dat had ik niet helemaal verwacht!

In de avond ga ik voor het eerst sinds twee weken weer hardlopen. Het is écht een flinke opgave voor me, maar ik doe het wel. Het gaat goed en ik loop behoorlijk snel, dat vind ik dan wel weer wonderlijk. Ik merk wel dat ik dat trotse gevoel dat ik normaal gesproken heb na het lopen, helemaal mis. Verstandelijk weet ik wel dat ik trots op mezelf kan zijn, ik vóel het alleen niet. Dat is heel vervelend. Het benadrukt voor mijn gevoel gewoon weer dat het niet goed gaat. Meh.

Woensdag

In de ochtend werk ik weer een paar uurtjes. De middag bestaat uit slapen, de krant lezen en niets doen.

Donderdag

Het is donderdag en deze is er weer! En dat doet me écht goed. Eerst hebben we een oudergesprek van school en dat is heel positief, zo fijn om zulke goede verhalen te horen over Jula. Daarna gaan we schilderen voor mijn moeder: die viert de volgende dag haar verjaardag en ik wist steeds niet wat we zouden maken, maar uiteindelijk besloot ik dat het een schilderij moest worden. Jula doet erg haar best, ze is er wel een half uur mee bezig en het wordt echt mooi!

Vrijdag

De dag begint al vroeg: ik breng Jula naar school. Daarna ga ik naar de apotheek en als ik thuis kom, wacht ik totdat Jorn wakker is want we zouden met zijn website aan de slag gaan. Maar: hij verslaapt zich en dus zit ik voor niks te wachten! Uiteindelijk besluiten we het te verzetten naar een andere keer. In de middag halen we samen Jula op van school en daarna gaan we naar mijn ouders. We eten een taartje, wandelen naar een speeltuin en eten gezellig afhaal-pannenkoeken.

Zaterdag

We hebben vandaag eigenlijk afgesproken met een vriendin en haar dochter, maar dat gaat helaas niet door omdat ze ziek is. Vet jammer! In plaats daarvan besluiten Jula en ik er een chill-dagje van te maken: we spelen urenlang met het slijm (en daar maakt Jula dan een vlog van), fietsen even naar de supermarkt voor wat lekkers en kijken lekker veel afleveringen van Make Up Cup.

Zondag

Ik ga weer hardlopen. Geloof me, met een depressie is hardlopen tien keer zo zwaar: het lukt al amper om de deur uit te komen, maar je dan ook nog rennend voortbewegen is echt next level. Ik voel aan alles dat mijn lijf zwaar is, dat het er geen zin in heeft, maar ik doe het tóch. Ik loop met een heel fijn iemand en we rennen zes kilometer en hebben de mooiste uitzichten, zelfs een beetje zon (ondanks alle mist) en dat is wel echt fijn. Ik ben blij dat ik gegaan ben.

In de middag rijden we naar m’n ouders en samen met mijn moeder gaan we naar de boerderij! Ze hebben net een nieuwe puppy (daar is Jula een beetje bang voor), dus het is een spannende onderneming. En Jula is helemaal gelukkig, want ze mag de paarden aaien! Jula is écht helemaal gek op paarden tegenwoordig, ze speelt regelmatig een spelletje waarbij ze met denkbeeldige paarden door de woonkamer rijdt. We eten bij mijn ouders en rijden daarna weer terug naar huis.

Ik baal ervan dat het nog steeds niet goed gaat. Het vraagt geduld, ik moet het echt uitzitten tot de nieuwe medicatie aanslaat, maar het begint wel lang te duren. Hopelijk komt er deze week een beetje verandering in.


  1. Ik duim mee dat de medicatie snel aanslaat! Die vlog(s?) van Jula zijn een mooie herinnering voor later!

  2. He wat naar dat het nog niet iets beter gaat, hopelijk slaat de medicatie snel een beetje aan. En wat leuk dat Jula aan het vloggen is haha, doet ze dat ook echt met een telefoon o.i.d. of denkbeeldig? Wat anders dan toen wij opgroeiden he? Al was ik ook gek op paarden en schilderen, dus dat soort dingen blijven gelukkig nog 😉

  3. Sterkte en liefs voor jou, Anne! Zo vervelend dat het leven weer zwaarder voelt. Ik hoop dat de medicatie (of de lente of iets anders, maakt eigenlijk ook niet uit) snel weer wat licht en lucht in je dagen brengt.

  4. Fijn om te lezen dat je zoveel plezier haalt uit je dochter. Laat haar dan het licht dan even zijn in deze moeilijke tijden, doe je goed 🙂

    Ik wens je nog veel goede moed, Anne!

  5. Ondanks dat het niet goed gaat deed je precies toch wel een paar leuke dingen (ook al voelt dat dan voor jou misschien niet direct zo). En dat je nog blijft lopen, bewonderenswaardig! Hoop dat je je snel weer wat beter mag voelen.
    Dat van de vioolles die mega goed gaat ondanks dat je niet oefende, dat had ik vroeger ook weleens in de celloles. Ik oefende echt heel weinig maar in sommige lessen ging het dan zo goed dat ik complimentjes kreeg omdat ik zoveel geoefend had terwijl ik dat helemaal niet had gedaan, haha :p

  6. marije

    3 maart

    Wat ben je toch dapper dat je de goede dingen blijft doen, al krijg je er geen fijn gevoel over. Hou vol, dat komt echt weer terug!!

  7. Voor mij zag het eruit als een week met lichtpuntjes, maar ik weet dat jij die nu niet goed ziet. Hopelijk slaat de medicatie gauw aan!

  8. Ik hoop dat je je snel weer voelt zoals je je wil voelen! Liefs ❤️

  9. Heel erg veel sterkte! <3 Knuf!

  10. Ik hoop ook dat je je gauw weer beter voelt! En zo’n zotte prestatie om tegen dat lichaam in te gaan en gewoon 6 kilometer te lopen, dat bewonder ik echt!

  11. Ik vind het zot dat je dan toch nog de courage vindt om te gaan lopen! En ik hoop natuurlijk ook dat je je snel weer goed voelt.

Leave a reply to Audrey Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.