Dagboekje #51

21/12/2020

Maandag

Het is maandag en ik begin de dag met vioolles. Dat gaat goed! Daarna ontmoet ik mijn SPV-er. We praten over het afscheid van mijn psycholoog, het stoppen met de therapie en het afbouwen van een medicijn. Heel spannend allemaal, vind ik. Als het zo goed gaat zoals nu, wil je het liefst niets veranderen aan de behandeling en dan voelt het als een grote stap om dat wél te doen. Maar misschien is het juiste moment omdat het nu zo goed gaat: dat is een beetje dubbel. De foto van deze koe maak ik trouwen per ongeluk tijdens onze wandeling, haha. Ik wil eigenlijk op mijn route-app kijken hoe we moeten lopen, maar maak spontaan deze foto die ook nog eens scherp is (hoe dan?).

In de avond komen vrienden van Jorn bij ons eten en spelletjes doen. Heel gezellig!

Dinsdag

Dinsdag begint een beetje gek. Ik krijg appjes van mijn teamleider dat ik toch naar kantoor moet komen omdat we samen muzikale kerstinbraken gaan doen tijdens online teamvergaderingen van collega’s. We dachten eerst dat het een beetje raar zou zijn, na het nieuws van gisteren, om zomaar te komen zingen tijdens een vergadering maar na even nadenken besluiten we het toch te doen. Ik heb eerst thuis twee gesprekken en rij daarna naar Amersfoort. En dit is dan waar the magic happened: ik zing Let it Snow en mijn collega doet een soort kerstgroet en dat is héél erg leuk. Bijna iedereen reageert enthousiast en begint spontaan te klappen, mee te zingen of te joelen voor ons. Heel tof!

’s Avonds moet ik nog een rondje rennen met mijn hardloopgroepje. Helaas mogen we maar met z’n tweeën en moet ik met een heel stom iemand die alleen maar aan het klagen en zeuren is en om de haverklap stukjes gaat wandelen. Dat werkt heel demotiverend, merk ik.

Woensdag

Woensdagochtend wandel ik in het zonnetje naar mijn huisartsenpraktijk toe. Ik moet even bloedprikken. Dat is bij mij over het algemeen heel moeilijk, maar dit keer lukt het haar in één keer (hoera!) en sta ik binnen vijf minuten dus weer buiten. Heel fijn.

In de middag doe ik weinig bijzonders: ik geef de kat van Eefje eten, wandel naar de supermarkt en doe verder niet echt iets. Ik ben moe van de drukke dag van gisteren en slaap vooral veel bij. Prima als dat kan, denk ik dan.

Donderdag

Donderdag is de dag van mijn presentaties. Ik vind het héél spannend, maar de zenuwen werken niet echt door. En op de een of andere manier lukt het me ook om rustig te blijven gedurende de trainingen. Heel fijn! Jammer genoeg word ik in de middag echt megaperfectionistisch en vind ik dat alles beter moet en sluit ik de dag dus alsnog af met een minder fijn gevoel. Balen.

In de avond kan ik wederom niets anders dan vegeteren op de bank. Heerlijk. Ik kijk Temptation Island (lach me suf om Sonny en om hoe vaak er gezegd wordt dat er een connectie komt, haha) en klets wat met Jorn over hoe het die dag ging. Heel fijn om meteen een beetje te kunnen relativeren, merk ik.

Vrijdag

Ik ren een rondje met mijn moeder door Doetinchem. De lucht voor ons is erg donker, maar achter ons schijnt de zon.

Ik haal Jula om elf uur op en rij daarna door naar mijn ouders. Daar is mijn nichtje en daar is Jula gek op. En ik ook! Het is heel gezellig en na de lunch en een kop thee rijden we naar huis. We gaan een kerstgroet opnemen met Jorn samen. Het is echt hi-la-risch. Jorn liet mij één beeld zien en daar zie je Jorn op de ukelele en mij op gitaar heel serieus in de lens kijken, met allemaal kerstige versieringen aan. Haha. Heel mooi.

In de avond komen de ouders van Jorn bij ons eten en dat is supergezellig.

Zaterdag

We beginnen de dag met een tekensessie. Prima! Het is best ontspannend om zo samen even te zitten kleuren. Zelfs Jorn doet mee!

Daarna wordt er geskeelerd met de nieuwe skeelers en bescherming. Dat laatste blijkt een beetje te groot, want het zakt steeds af tijdens het skeeleren.

In de middag is het tijd voor avontuur. We fietsen naar het station en gaan vanaf daar met de trein naar een vriendin van mij die midden in de stad woont. Je kunt daar niet handig met de auto parkeren, dus daarom kiezen we voor de trein. En Jula vindt dat superleuk!

Daar is het heel gezellig! ’s Avonds eten we samen met Jorn frietjes en dan gaat hij (helaas, helaas) weer naar huis toe en is het proefsamenwonen tot een einde gekomen. Ook al zegt hij dat het geen afscheid is, zo voelt het wel een beetje want er komt toch een einde aan een hele fijne periode. Ik besluit dus gewoon om héél vroeg naar bed te gaan, dan heb ik ook geen last van eenzaamheid. 😉

Zondag

Ik rij al vroeg naar Doetinchem samen met Jula: we gaan logeren bij m’n ouders. Mijn hardloopgroepje rent in mijn woonplaats, maar er rent niemand mee die ik leuk vind en dus haak ik af en ren ik in plaats daarvan samen met m’n moeder. Het gaat héél erg moeizaam. Ik kom amper vooruit voor mijn gevoel, en dat terwijl ik van plan was om wat op tempo te rennen, en bij twee kilometer vraag ik me al af of we er bijna zijn. Gelukkig rennen we de vijf kilometer wel uit.

In de middag gaat Jula met m’n ouders naar de speeltuin en doe ik even een dutje in bed. Daar was ik écht aan toe, dus het is superfijn dat het kan. Verder krijg ik zomaar ineens een nieuwe laptop van mijn broer (ook heel fijn!) en schrijf ik weer wat blogjes vooruit.

Ik kan bijna niet geloven dat ik al 51 weken dagboekjes schrijf! Soms voelt het als iets dat nog moet, maar meestal heb ik er wel heel veel zin in om te schrijven omdat ik dan even terug kan kijken naar mijn week. En het is leuk om te zien dat mijn weken eigenlijk steeds fijner zijn geworden :). Ik twijfel niet of ik hiermee verder zal gaan in het nieuwe jaar: dat ga ik zeker weten doen!

You Might Also Like

4 reacties

  • Reageer Stella 21/12/2020 at 17:18

    Oef, ik kan me dit (“Als het zo goed gaat zoals nu, wil je het liefst niets veranderen aan de behandeling en dan voelt het als een grote stap om dat wél te doen”) zo goed voorstellen. Ik hoop dat het zo goed blijft gaan – dat is je echt gegund! (: En je bent gelukkig in goede handen. Zij zouden dit allemaal niet voorstellen aan jou als ze er geen vertrouwen in hadden. Maar, uiteindelijk is jouw gevoel het belangrijkste, dus let maar goed op jezelf. Maar, volgens mij doe je dat al super goed (: Zo lief dat jullie dan met zijn drietjes de dag beginnen met een teken- en kleursessie. Ik word daar helemaal een soort warm van! En YES wat goed trouwens, dat je presentatie goed ging en dat de angsten en spanningen meevielen. Dat is echt een overwinning, eigenlijk, toch? Hoop dat je die ondanks het nare gevoel aan het einde van de dag, toch een beetje gevierd hebt. Fijne week weer – en natuurlijk knusse feestdagen gewenst. Liefs!

    • Reageer Anne 22/12/2020 at 07:48

      Lief van je, Stella! Ik hoop ook dat het zo goed blijft gaan. Dat maakt elke verandering dus ook spannend. En je hebt gelijk: als zij het niet zouden vertrouwen, zouden ze het nooit voorstellen. Maar tegelijkertijd merk ik ook nog een beetje twijfel en ligt de bal volledig bij mij. En ja, die presentaties.. dat is nog een apart verhaal, ik heb er toevallig vandaag over geschreven. Lastig dat m’n perfectionisme me altijd zo in de weg zit 🙁

  • Reageer Angélica 22/12/2020 at 10:05

    Hai zit jij op Strava toevallig? 🙂 Want dan kan ik je volgen. Ben ook weer een beetje begonnen met hardlopen haha.
    En het ziet er uit als een fijne week hoor, met overwinningen! Goed bezig 🙂
    ben wel benieuwd naar jullie kerstgroet trouwens 😉

    • Reageer Anne 22/12/2020 at 16:45

      Ja, ik zag het op je blog! Superleuk! Ik heb toevallig net Strava geïnstalleerd maar nog geen run erop gezet, even puzzelen met de synchronisatie met m’n fitbit. Hoe kan ik jou daar vinden?
      En ja! Dat snap ik! Ik zou ‘m ook zo graag delen, maar heb toch echt de afspraak Jula niet herkenbaar in beeld te tonen dus helaas, helaas. Haha!

    Laat een reactie achter

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.