Dagboekje 44 • 2021

Een laat weekoverzicht dit keer! Ik had niet zoveel zin om te schrijven en wilde honderdduizend andere dingen doen, maar nu is het er dan toch van gekomen: dit was mijn week! Het was een drukke week, ik moest veel werken en ging ook nog een weekendje weg en tot overmaat van ramp werd Fendi ook nog eens ziek, maar uiteindelijk kwam gelukkig alles gewoon goed.

Maandag

In de ochtend pak ik mijn viool in en voor dat ik ‘m in de koffer stop, speel ik er nog eventjes op. Ik had mij deze weken voor genomen om echt – maar dan ook echt, nee nu écht – eens te gaan oefenen. Uiteindelijk heb ik dat één keer gedaan, haha. Maar, voordat ik naar vioolles ga, ga ik eerst nog iets anders doen.

Ik heb afgesproken op de natuurbegraafplaats. Iets meer dan twee jaar geleden overleed een vriendin van mij vrij plotseling. We kenden elkaar nog niet zo lang, zagen elkaar wel veel en hadden een bijzondere band. Ik had vrijwel geen contact met andere vriendinnen of familie van haar, waardoor ik mij altijd erg alleen heb gevoeld in mijn rouw en verdriet. Via via kwam ik een paar weken geleden in contact met de moeder van deze vriendin en zij stelde voor om af te spreken bij haar graf, samen met haar man. Het was mooi en bijzonder om hen te ontmoeten, verhalen te delen en ook om te horen hoe sommige dingen waren gelopen, hoe ze zich gevoeld hebben en hoe haar laatste momenten er uit hebben gezien. Het voelde goed.

Daarna race ik door naar vioolles. Mijn vioolleraar is vergeten dat ik zou komen (haha!), maar maakt natuurlijk wel tijd en het is heel fijn om samen te spelen, zoals altijd. Ook fijn om te spelen na zo’n toch best wel emotioneel zware ontmoeting. Ik merk dat ik me steeds vertrouwder voel op de viool en dat ik er ook echt iets in kwijt kan. Dat het ontspant om te spelen, dat het me helpt om dingen te verwerken. Fijn is dat.

De rest van de middag heb ik vooral echt pijn in mijn hoofd en dus besluit ik ’s avonds, als Jorn gaat werken, uitgebreid te gaan badderen in een net iets te warm bad. Heerlijk!

Dinsdag

Als ik wakker word, voel ik me nog niet echt veel beter. Maar: ik heb wel goed geslapen en dat is fijn. In de ochtend werk ik een beetje, ik beantwoord wat mails en bereid de presentatie voor die ik die middag moet geven. Rond kwart over elf vertrek ik naar Nijmegen. Ik doe, voor mijn werk, mee aan een soort netwerkbijeenkomst over sociaal-artistiek samenwerken. We starten op een plek waar heel veel van mijn herinneringen liggen, namelijk de Hogeschool van Arnhem en Nijmegen. Inmiddels is er geloof ik een extra gebouw bij gekomen én ik verdwaal in de parkeergarage, maar uiteindelijk komt alles goed.

In de middag gaan we met een bus langs twee maatschappelijke projecten die een raakvlak hebben met kunst. Supertof! Daarna rijden we weer naar de hogeschool en ben ik gevraagd een korte presentatie te geven over mijn werk. Voor degene die het zich nog herinneren: iets minder dan een jaar geleden kon ik twee weken bijna niet slapen door de gedachte dat ik iets moest presenteren. Dit keer heb ik er eigenlijk niet eens echt over nagedacht en weet ik dat het allemaal wel goed komt. Het komt zelfs nog meer dan goed: ik zit er helemaal in, vertel mijn verhaal, maak zelfs grapjes tussendoor, gooi er wat fijne, dramatische handgebaren doorheen en krijg na afloop superveel complimenten. Hoera voor mij!

Wat een lelijke gebouwen-foto’s heb ik op deze dag gemaakt zeg, sorry daarvoor. Maar: in de avond heb ik ook nog zangles! Ik had een tien-strippenkaart en heb daar nog één les van tegoed, maar mijn zangdocent is net vertrokken om te gaan spelen op een cruise en dus volg ik deze laatste les bij een andere docent. Het is eigenlijk wel fijn, ze kijkt heel anders naar zang en is behoorlijk complimenteus (wel even lekker voor mijn ego) en ik begin ineens te twijfelen of ik niet toch wat lessen er nog aan vast zal plakken. Ik geniet er echt van, zo’n uurtje zingen is voor mij ook behoorlijk therapeutisch en ik merk ook dat ik me ontwikkel, maar het kost ook best veel geld. Twijfel.

Woensdag

Mijn dag begint al weer vroeg: om half acht zit ik in de auto op weg naar Utrecht. Samen met een collega geef ik deze ochtend twee bliksemstages: in een uur en een kwartier vertellen we over ons werk en dat doen we dan twee keer achter elkaar. Vandaag zien we een groep 7 en een groep 8! We hebben dit alleen nog maar online gedaan, maar het is zó leuk om eens live in zo’n klas te staan. Ondanks dat het behoorlijk intensief is en zeker de tweede groep echt wel druk is, is het ook heel erg leuk en zit ik er wederom he-le-maal in. Ik sta versteld van mezelf, haha!

Na de bliksemstage moet ik nogal haasten: ik moet Jula op school ophalen en heb daar zo’n anderhalf uur de tijd voor, maar onderweg is file en het is ook gewoon best een eind rijden, dus uiteindelijk ben ik nét op tijd. Gelukkig! We rijden snel naar huis, want daarna moet ik nog een korte online zangcoaching geven. Daarna is het echt wel even tijd om te chillen. Jula maakt wat foto’s van Fendi, waaronder deze close-up, haha. Fendi loopt een beetje mank, ik vermoed dat hij helaas weer gevochten heeft met de buurkat.

Dan is het tijd om samen te spelen! Alle knuffels moeten naar beneden, op een rij zitten en één voor één mogen ze bij mij op audiëntie komen. Ik moet dan, per knuffel, opzoeken welke knuffels en speelgoed er te vinden zijn van dat dier en dat, je raadt het al, op een lijst zetten. Ik vraag me soms ook echt af hoe ze het bedenkt, haha! Overigens heeft Jula écht heel veel knuffels en lagen deze allemaal eerst verzameld in haar bed. De laatste tijd begon het toch wel wat krap te worden, maar ik wilde gewoon afwachten tot Jula het zelf niet meer fijn zou vinden. Deze avond vraagt ze of de knuffels een nachtje beneden mogen blijven zodat ze er morgen verder mee kan spelen en als ze eenmaal in het lege bed ligt, bedenkt ze dat ze eigenlijk niet meer met al die knuffels wil slapen en bedenken we een plan b. Hoera voor dat! Ik vond zo’n bed vol knuffels nooit per se het beste idee, maar ik wilde ook graag dat ze dat zelf zou ontdekken.

Donderdag

Vandaag had ik eigenlijk een presentatie moeten geven in Amsterdam, maar doordat er maar weinig aanmeldingen zijn doet mijn collega dat in zijn eentje. Heel fijn! Het scheelt me héél veel tijd. In de ochtend doe ik rustig aan, in de middag vertrek ik iets eerder naar Jula’s school omdat ik een afspraak heb op de schoolbieb. Daar ga ik in het nieuwe jaar helpen en één van de andere moeders leidt me rond en legt uit hoe ik dat moet gaan doen. Zo leuk! Daarna haal ik Jula op, besluiten we spontaan naar de kringloop te gaan en komen we met véél te veel spullen terug, haha. Dit is de score!

Voor de trampoline betaalden we maar 3 euro en Jula is er ontzettend bij mee.

Helaas is er hier een situatie aan de hand: Fendi loopt sinds een dag of twee behoorlijk mank en het lijkt niet beter te worden. We kunnen niets ontdekken aan zijn pootje en hij lijkt verder niet ziek, maar ik maak me er wel zorgen om. Ook als hij zit houdt hij, zoals hierboven, zijn pootje een beetje omhoog.

Vrijdag

In de ochtend breng ik Jula naar school. Daarna rij ik naar huis om te beginnen met inpakken: we gaan dit weekend een weekendje weg en ik heb niet zoveel tijd, dus moet mijn tijd goed indelen vandaag. Jorn belt met de dierenarts voor Fendi en die adviseert ons om toch langs te komen in de middag. Maar eerst ga ik nog naar de psychiater! Daar bespreek ik het gebruik van methylfenidaat en maken we de beslissing over te stappen op een langwerkend middel. Ik vind zo’n overstap altijd best wel spannend.

In de middag halen Jorn en ik Jula uit school en in plaats van meteen door te rijden naar ons vakantie-adresje, rijden we eerst naar huis en gaan Jula en ik met Fendi naar de dierenarts. Fendi is over het algemeen een hele lieve kat die geen vlieg kwaad doet, maar bij de dierenarts verandert hij in een kleine tiran. Daarom heb ik wel even getwijfeld of ik Jula mee zou nemen, maar ik heb haar van tevoren verteld hoe Fendi zich kan gedragen en ik weet dat ze héél graag een keer mee wil, dus we gaan het proberen. De dierenarts voelt flinke beten in Fendi’s pootje en het is ontstoken. Hij krijgt antibiotica en pijnstillers en dan zou het snel weer beter moeten gaan.

Doordat we nu extra voor Fendi moeten zorgen, besluit Jorn om thuis te blijven zodat hij hem zijn medicatie kan geven en gaan Jula en ik samen op weg naar Drenthe. Het is een hele lange reis, zeker zo aan het einde van de dag, maar het gaat goed en rond kwart voor zeven komen we aan bij het huisje. Mijn ouders zijn er al en hebben het eten klaar: superfijn!

Zaterdag

We beginnen de dag met dit fantastische speelgoed: een soort spin-off van Polly Pocket, met kleine diertjes. Exact dit speelgoed (het komt uit 1992) had ik vroeger ook en was mijn grote favoriet. Stiekem vind ik het dan ook heel leuk om er gewoon zelf weer mee te kunnen spelen, haha.

Daarna loop ik met mijn ouders en Jula mee naar het zwembad, maar keer ik weer om zodat ik in het huisje even rustig kan douchen en wachten tot Jorn komt. Hij heeft Fendi zijn medicatie gegeven en komt een dagje bij ons vertoeven op het park.

In de middag gaan we naar Orvelte, een klein dorpje in de buurt van het park waar we verblijven. Het is een bijzonder dorpje, met allemaal oude boerderijtjes en bijzondere winkels. Er is zelfs een klein dierentuintje!

We zien muizen, een vleerhond, eekhoorntjes, cavia’s, deze grote vogelspinnen hierboven, veel insecten én gordeldieren. Die we zelfs mogen aaien! Ik vind het een beetje spannend omdat ze er zo gek uitzien, maar doe het toch.

En, als weer terug zijn in het huisje, begin ik hieraan: een borduurwerkje dat ik heb besteld bij Irisborduurt! Een paar jaar geleden had ik dat ook al eens gedaan, maar dat was een klein kruissteek-pakketje en daar heb ik helaas niet echt genoeg geduld voor. Dit is wat groter, gemakkelijker én wordt uiteindelijk een kussen, dus ik voel veel motivatie! Voor het eerst in mijn leven (oké, misschien overdrijf ik, maar dit gebeurt niet vaak) volg ik gewoon de instructies en knoop ik eerst stukjes garen aan de kleurvakjes om onderscheid te kunnen maken tussen de verschillende kleuren.

Jula wilde héél graag gourmetten deze vakantie, dus dat doen we nog gezellig met Jorn erbij. Daarna gaat hij weg, breng ik Jula naar bed en kan ik niet meer ophouden met borduren, haha.

Zondag

Deze ochtend spelen we wéér met dit fantastische speelgoed en zijn er ook paarden uitgenodigd op het kinderfeestje van één van de diertjes. Fantastisch! Vroeger speelde ik ook heel graag met paarden, dus ik vind het wederom te gek om dit te zien en met Jula samen te spelen.

Het vakantiepark heeft een klein zwembad en terwijl mijn ouders nog een rondje gaan hardlopen, springen Jula en ik vast in het bad. En het is helemaal leeg! Met mensen dan hè, niet met water. We spelen een spel waarbij Jula een zeemeermin-hondje is dat ook kan praten. Fantastisch!

In de middag doen we rustig aan: ik borduur een beetje, we maken een puzzel en als het even stopt met regenen, wandelen we nog een klein rondje. We zien deze mooie paddenstoelen én Jula is weer een zeemeermin-hondje geworden.

Het zeemeermin-hondje (of eigenlijk: de zeemeermin-puppy) heeft een knuffelslang als riem en we mogen haar allemaal even uitlaten. Af en toe kan ze mensentaal praten, soms praat ze als een baby en zo nu en dan blaft ze even. Ze is nog niet naar de puppycursus geweest dus kan nog niet zo goed luisteren, maar ze is ook nog maar nul en één dag bij ons, dus wat kan je dan verwachten?

Rond half vier vertrekken we weer naar huis. Daar eten we nog even samen met Jorn, die vervolgens moet werken, en kruipen Jula en ik in bed. Ik logeer vanavond bij haar, dus dat is één en al gezelligheid.


  1. Wat een week! Ik vind het knap dat je het allemaal in 1 week gekregen hebt, haha. Dat weekendje weg zag er echt ultiem knus uit. Nu heb ik ook zin om te gourmetten in een vakantiehuisje (wat eigenlijk ook gewoon de enige toegestane plek is om te gourmetten, laten we eerlijk zijn). En wat fijn dat je de ouders van je overleden vriendin gesproken hebt. Kan me voorstellen dat dat heel fijn en heel moeilijk tegelijk was.

  2. Luus

    10 november

    Ah heerlijk een weekendje weg! Het leest alsof het heel erg leuk was 🙂
    Gelukkig komt het weer goed met Fendi, altijd even schrikken als je niet precies weet wat er aan de hand is.
    Borduren jaaa, daar kan ik ook opeens helemaal in zitten haha. Ik vind die pakketten ook erg leuk om te maken 🙂 Misschien dat ik er ook weer eens eentje begin binnenkort. Als ik het nu bij jou zie krijg ik er weer helemaal zin in!

  3. Ik vind het zo stoer dat je steeds niet of nauwelijks oefent voor je vioolles. Ik zou dat nooit durven! En dat het dan steeds ook gewoon hartstikke goed gaat. Echt knap.

    Nul en één dag… heerlijk 🙂

  4. Audrey

    11 november

    Wat fijn dat je de ouders van die vriendin kon ontmoeten en dat jullie samen verhalen en rouw konden delen. Lijkt me heel waardevol. En hooooeee goed van die presentaties! Ik voel me echt plaatsvervangend trots, haha.

  5. Rachel

    12 november

    Het ziet er allemaal echt heerlijk uit en wat fijn dat je zo de tijd neemt met je dochter.. die knuffels haha geweldig. En heerlijk een bad.. zoveel zin in.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.