Dagboekje 35 • 2021

Ik had het gevoel dat deze week alles echt weer een beetje begon: Jula weer naar school, een overleg op mijn werk, weer zangles na de vakantie. Het kost me na een paar weken vrij altijd best wel veel om weer in het ritme te komen, maar ik kan echt merken dat ik nu minder uur werk en de omschakeling daardoor een stuk kleiner is. Waar ik ook echt blij van werd? Dat het best wel lekker weer was en ik nog gewoon rond kon lopen met blote benen, haha.

Maandag

De wekker gaat weer vroeg deze ochtend, want het is Jula’s eerste schooldag. Als verrassing gaat Jorn met ons mee en dat maakt Jula een nog vrolijker meisje! Van tevoren ben ik erg benieuwd hoe het afscheid zal gaan (zeker omdat het in de laatste maanden voor de vakantie erg moeizaam ging), maar als een ware leerjaar-3-er loopt Jula de school binnen. Niets aan de hand!

In de middag doen we allerlei nuttige dingen, maar daarvoor gaat Jorn nog even slapen en ik nog even slechte televisie kijken. Heerlijk! Daarna gaan we aan de slag met de schuur. We geven alles een nieuwe plek, zodat het wat opgeruimder is en we niet over tienduizend dingen hoeven te springen voor we onze fietsen kunnen pakken. Het gaat eigenlijk echt wel snel en het resultaat is bevredigend. Daarna regelen we nog wat dingetjes voor ons festival, boeken we een vakantie (eind november gaan we met de trein naar Berlijn, nu al zin in!) en veranderen op veel plekken ons rekeningnummer voor ons nieuwe gezamenlijke nummer. Heel belangrijk, allemaal. Ik vind zulke klusjes eigenlijk echt vreselijk om te doen, maar met Jorn is het een stuk leuker. Gelukkig maar.

Dinsdag

Ook vandaag gaat mijn wekker weer vroeg af. In de ochtend heb ik een vergadering op het hoofdkantoor van mijn organisatie. Omdat ik wat file verwacht onderweg, sta ik ruim op tijd op, maar wat blijkt: het is erg rustig op de weg en dus had ik nog zeker een kwartiertje langer kunnen blijven liggen. Jammer! Ik ben de eerste die aankomt in de vergaderruimte en twijfel héél even of de vergadering wel echt vandaag was en niet volgende week, maar na een paar minuten komen mijn collega’s ook.

Onze teamleider trakteert op taart, want drie van ons (waaronder ik) hebben een vast contract gekregen. Hoera! Ik krijg het stukje taart met de gitaar erop, haha. Na de vergadering lunch ik nog met een paar collega’s en daarna rij ik weer naar huis. Eenmaal thuis werk ik nog een beetje en na een uur ga ik naar de huisarts. Hoe toevallig: zij is degene die voor mij in het huis in Arnhem woonde en via haar heb ik destijds het appartement gekregen. Ze vraagt – natuurlijk – of ik het vervelend vind dat we elkaar kennen, maar ik vind het geen probleem. Ze luistert naar mijn longen, concludeert dat het inderdaad niet helemaal lekker klinkt, maar omdat ik me verder niet ziek voel en mijn saturatie wel goed is, denkt ze dat het met name een intensivering van mijn astma is. Ik krijg een extra pufje erbij om een ontsteking tegen te gaan. Fijn!

Na het bezoekje aan de huisarts val ik op de bank in slaap (en dan in zo’n diepe slaap, dat je helemaal suf wakker wordt) en word pas wakker als Jorn weer thuiskomt. Ik twijfel of ik moet gaan rennen, maar besluit het toch maar te doen. Als het niet lekker gaat met m’n longen, kan ik altijd omdraaien (nogmaals: ik weet ook heel goed dat ik dat nooit in mijn leven zal doen, haha). De eerste kilometers zijn wederom erg pittig, ook omdat we behoorlijk moeten klimmen, maar ook omdat ik gewoon moeilijk kan ademen. Al vrij snel struikelt één van ons over een steen, maar gelukkig komt ze goed terecht en kunnen we na even afkloppen en bijkomen weer verder. Niet veel later is het mijn beurt: ik ben vooral bezig met ademhalen en vergeet helemaal om te kijken waar ik mijn voeten neerzet.

Het is wederom een slowmotion-val en dus bedenk ik, tijdens het vallen, dat ik niet op mijn knieën terecht wil komen (want de vorige keer had ik twee weken lang een behoorlijk blauwe plek) en draai halverwege om, waardoor ik op mijn rug lig. Ik vind het vooral erg grappig! Na drie seconden voel ik dat alles oké is, sta ik weer op en ren ik verder. Haha! Gelukkig doet niets pijn. Als ik thuis kom en onder de douche stap, ontdek ik dat m’n knie erg rood en een beetje opgezwollen is, er een paar schaafwonden op zitten en de kans nogal groot is dat het weer een prachtig blauw kunstwerk zal worden. Ach ja!

Na het rennen ga ik nog naar zangles. Ik zing wat simpele liedjes omdat ik weinig lucht heb en dat gaat eigenlijk heel lekker! Ook al zijn ze, vind ik, simpel, ik merk toch echt wel een groot verschil met toen ik net begon met deze lessen. Ik voel me veel zekerder in de hoogte, durf erop te vertrouwen dat ik er gemakkelijk bij kom en heb meerdere technieken aangeleerd die ik kan inzetten, waardoor ik ook wat meer nuance kan toevoegen.

Woensdag

Goedemorgen! Ik word wakker met twee blauwe knieën, au. In de ochtend heb ik een overleg en werk ik een beetje thuis. Een paar dagen geleden kwam mijn nieuwe agenda binnen en ik vind het behoorlijk grappig dat ik nu een structuurjunkie-agenda heb, want als er iets is wat ik absoluut niet ben, dan is het wel een structuurjunkie. Ik had echter op veel plekken gelezen dat het een hele fijne agenda is om te gebruiken én het was tijd voor een nieuwe, dus mijn keuze was snel gemaakt. Ik ben benieuwd wat ik er van vind!

Na het werken doe ik nog wat nuttige dingen en vervolgens pak ik mijn spullen en fiets naar het station. Ik heb afgesproken om te lunchen met een vriendin die ik al veel te lang niet heb gezien! Binnen tien minuutjes sta ik in Arnhem. Soms loop ik er en dan is het best wel gek om te bedenken dat die omgeving eerst mijn thuis was. Nu vind ik het er – naast heel leuk en gezellig – vooral ook erg druk!

Ik bewonder de nieuwe puppy van de vriendin waar ik mee heb afgesproken (zo lief, ik smelt gewoon!) en we praten flink bij! Ondertussen bestellen we allebei deze goddelijke tuna melt en bekijken alles en iedereen die voorbij komt fietsen en lopen. Je denkt misschien: huh, je zou toch geen vlees en vis meer eten? Dat klopt! Sinds onze vakantie eet ik helemaal geen vlees meer. Ik heb besloten om vis alleen nog buiten de deur te nemen, dus als ik ergens ga lunchen of uit eten ben. Rond een uurtje of drie ga ik weer naar huis en even langs de apotheek. Er is gedoe met het nieuwe pufje, dus ik moet later op de dag nog even terugkomen. Als ik dat doe en weer thuis ben, zie ik dat er een etiket van iemand anders opgeplakt zit. Niet handig!

In de avond ben ik ook nog alleen thuis en eet ik een salade terwijl ik vijf afleveringen van the Hills achter elkaar kijk, haha. Daarna doe ik wat nuttige dingen en komt Fendi me ‘helpen’. Daarna ga ik nog even in bad, maar ik maak een beginnersfout en maak het bad iets te warm, waardoor ik na een half uurtje helemaal oververhit ben en er weer uit ga. Daarna kijk nog een aflevering van the Hills en ga ik naar bed.

Donderdag

Eén van mijn collega’s is in een dorpje verderop met onze muziektent en dus haak ik een paar uurtjes aan. Het is een pittig programma: ze heeft het verdeeld in acht groepen die elk een half uurtje komen. Een half uur gaat snel voorbij en zeker bij de doelgroep waar we vanochtend zijn is het hard werken. Desalniettemin geniet ik er weer erg van en rij ik vrolijk naar huis!

Daarna moet ik haasten: ik moet weer naar de apotheek voor mijn medicijnen en daarna haal ik Jula op. Ze is ontzettend vrolijk en neemt een Okki (dat tijdschrift) mee uit school. Er staan allerlei leuke opdrachtjes in om te oefenen met letters, dus als we thuis zijn is dat het eerste dat ze wil doen. Daarna gaan we even chillen en komt Fendi uitgebreid bij me knuffelen. Zo lief!

Daarna is het tijd om met het keukentje te spelen! Toen we het keukentje kochten, hadden we er ook wat pannetjes bij gekocht en bedacht om die later een keertje te geven. Ik laat Jula de opgeruimde schuur zien en wijs haar meteen maar even op de doos met de pannetjes die bovenop staat. Het is meteen een startschot om alles uit te pakken en in te richten. Het blijft leuk om te zien hoe fijn ze hiermee kan spelen en hoe leuk ze het vindt om alles een plekje te geven. Ik zie overigens nu op de foto dat die plantjes daar op links er wel heel treurig bij staan, oeps.

Vrijdag

Jula is he-le-maal in de ban van een speelgoedboekje dat bij de pannetjes zit. Het is zo’n reclamefoldertje met allemaal speelgoed van dezelfde fabrikant (van werkbankjes met gereedschap tot een kinder-stofzuiger en garage om met autootjes te spelen) en Jula heeft besloten dat ze álles wil hebben. Ik vertel haar dat we een extra huis moeten huren om dat allemaal in kwijt te kunnen, maar ze is niet te stoppen. Ze is vastbesloten om te gaan sparen en stelt voor om klusjes te gaan doen en zo wat geld te verdienen, maar eerst moet ik een lijstje maken met álles dat ze wil kopen en het artikelnummer (waarvan zij denkt dat het de prijs is, haha) er naast schrijven. Belangrijk!

Daarna breng ik Jula naar school. Op vrijdag is het vaak lastig: dan weten we allebei dat we elkaar weer een paar dagen moeten missen en dat is soms best moeilijk.

De rest van mijn dag is best intens. Ik krijg nieuws waar ik even aan moet wennen en waar sommige dingen weer opnieuw een plek door moeten vinden. Het voelt dubbel, ik schrik er van en maak me ook wat zorgen, maar tegelijkertijd zie ik het ook positief in. Daarna heb ik nog een ander gesprek dat me veel doet. Het zorgt voor een vol hoofd en een vermoeid lichaam en ik merk dat ik eigenlijk best wel een beetje leeg ben. Gelukkig (dit is zo sarcastisch als het maar kan zijn) heb ik in de middag een tandartsafspraak én mag ik nog veertig minuten naar de mondhygiëniste om weer helemaal bij te komen. Heerlijk.

Drie kwartier later ben ik hier: bij mijn psycholoog. Over timing gesproken, hè? Ik stort mijn hart volledig uit en voel me daarna ontzettend opgelucht.

Onderweg naar huis zing ik uit volle borst mee met Robbie Williams en maak ik een korte tussenstop bij de kringloop. Hoera! Ik was hier toevallig vorige week ook en zie best wel wat spulletjes liggen die er toen ook nog waren en, ik weet dat dit best raar is, maar ik voel dan altijd medelijden? Haha! Terwijl ik heus ook wel weet dat spullen niets kunnen voelen, maar ik vind het zo sneu dat ze maar blijven liggen en liggen tot ze een keer worden weggegooid omdat niemand ze wil hebben. Nou goed! Ik zet me er overheen (haha!), koop een fantastisch shirtje voor Jula en rij weer naar huis.

In de avond ben ik alleen thuis met Fendi. Ik had me voorgenomen om verder te gaan met mijn binge-sessie van the Hills, maar ontdek dat nog niet alle afleveringen er op staan en dat ik er dus maar eentje kan kijken. Meh! Gelukkig heb ik nog een aflevering van Temptation Island én van Expeditie Robinson te gaan (hoera voor slechte televisie!). Ik voel me niet helemaal vrolijk en ben een beetje moe en Fendi voelt dat als geen ander aan: hij blijft dan ook de hele avond aan me vastgeplakt en achtervolgt me door het huis.

Zaterdag

Het belooft een mooie, zonnige dag te worden. Hoe fijn is dat! In de ochtend slapen we een beetje uit en doen we rustig aan. In de middag besluiten we naar Zutphen te rijden: we hebben allebei zin om te winkelen, maar geen zin in intense drukte. Daar is Zutphen eigenlijk wel echt perfect voor!

Ik koop een fantastische jurk, Jorn twee prachtige overhemden, we vinden een cadeautje voor Jula én kopen nog wat nuttige dingen en daarna strijken we neer op een terrasje in de zon. In de avond kijken we nog voetbal. Of nouja, eigenlijk kijkt Jorn voetbal en zoek ik op internet naar dingen die Fendi doet om te kijken wat ze betekenen en lees ik dat hij alleen maar heel vaak en heel veel zijn liefde voor ons laat zien, haha. Fendi ligt de hele avond tussen ons in op de bank en wordt natuurljk overstelpt met heel veel liefde, zoals dat dan gaat.

Zondag

In de ochtend ga ik hardlopen. Aan het eind van de maand zouden we eigenlijk de Posbankloop gaan rennen, maar helaas gaat dat niet door. De bedoeling was om vanochtend de zes kilometer al een keer te rennen, zodat we wisten wat we konden verwachten en hoe we die kilometers het best konden indelen. Gelukkig gaan we toch, ook al gaat de run niet door, vandaag die proefloop doen. Van diverse mensen heb ik gehoord dat het een pittig parcours is en dat er vooral één stuk in zit van een paar honderd meter dat pure ellende omhoog is. Ik ben benieuwd, zeker na de laatste weken met mijn longen.

Zodra we vertrekken, loop ik vooraan (ik loop in een groepje van drie) en voel dat ik gewoon weer lucht heb. Wat een verademing! Het eerste stuk gaat behoorlijk vals plat omhoog, maar eigenlijk heb ik er weinig last van en voelt het niet alsof we aan het klimmen zijn. Na zo’n anderhalve kilometer gaan we wat steiler omhoog en merk ik dat ik wat meer kracht moet zetten, maar mijn ademhaling blijft onder controle, ik kijk om me heen en ben aan het genieten. We blijven klimmen en na zo’n vier kilometer komen we bij het gevreesde punt. Ik besluit er vol voor te gaan, zet zelfs nog even aan en zet mijn blik op oneindig. Nog steeds voorop. Ik blijf gewoon maar rennen, denk er vooral niet te veel over na en voor ik het weet staan we bovenaan en rest ons alleen nog zo’n anderhalve kilometer naar beneden. Die laatste kilometers gaan als vanzelf en meer dan voldaan komen we over de finish, zo’n vier minuten sneller dan we van tevoren hadden bedacht.

Als ik thuis ben, spring ik snel onder douche en eet wat. Daarna rijden Jorn en ik naar mijn geliefde Nijmegen. Wat voelt het toch fijn om in die stad te zijn: zelfs na al die jaren blijft het nog steeds al thuis voelen. We gaan naar de film: ik had een trailer gezien van de film ’the Father’ en het leek me fantastisch. Nou, fantastisch was het. Ik werd zeker niet teleurgesteld en heb anderhalf uur bijna ademloos gekeken. Wat een prachtige film!

Na de film drinken we nog even wat op het terras en vervolgens wandelen we terug naar de auto en rijden nog een klein stukje naar het huis van de vrienden waar we gaan eten. Het is fijn ze weer te zien, we hebben leuke gesprekken en rond een uurtje of negen rijden we weer naar huis.


  1. Lesley

    6 september

    Oh ‘The Father’ staat ook nog op mijn lijstje! Maar alle nieuwe (slechte) tv-programma’s zijn deze week begonnen en ik kijk nu al veel te veel hahaha. Ik heb ook al veel goeds gehoord over die Structuurjunkie-planner. Zo leuk ook altijd, een nieuwe agenda. Ik wacht nog op de mijne voor volgend jaar die ik alvast ge-pre-orderd heb. En ooh Berlijn zo tof! Ik wil heel graag nog eens naar Rome en Berlijn, ga ik volgend jaar allebei proberen in te plannen!

    • Anne

      8 september

      Hahaha ja, dat probleem herken ik: ik kijk ook graag slechte televisie en heb nu al moeite met alles bij te houden, haha. Maar echt, ’the Father’ is de moeite waard om er aan toe te voegen. Zo mooi! En ja, Rome en Berlijn zijn allebei fijne steden, al heb ik aan Rome niet de allerbeste herinneringen omdat ik tijdens dat reisje heel veel last had van kiespijn, meh. Misschien moet ik dat nog maar eens herkansen 😉

  2. De kat in de wasmand – zo schattig! En wat leuk dat je op vakantie gaat naar Berlijn met de trein. Berlijn is echt een mooie stad waar volgens mij voor iedereen leuke dingen te doen zijn 🙂

    • Anne

      8 september

      Haha ja, lief hè? En ja, Berlijn vind ik echt fantastisch. Ook al ben ik er al een paar keer geweest, ik weet zeker dat we weer allerlei nieuwe dingen ontdekken. Heb er nu al zin in!

  3. Irene

    6 september

    Balen van je blauwe knieën! Ik vind dat altijd zo raar om als volwassen mens te vallen. De laatste keer dat ik viel had ik ook echt immens lang blauwe knieën. Het is ondertussen al een paar maanden geleden en ik kan op mijn ene knie nog altijd zien waar mijn schaafwond zat.
    Ik heb ook een planner van Structuurjunkie, mijn tweede al ondertussen, en ik ben wel fan!
    En tof dat jullie een reisje gepland hebben ^^ Das iets leuks om naar uit te kijken 🙂

    • Anne

      8 september

      Oef ja, ik heb dus ook flinke blauwe plekken (nog steeds) en charmante schaafwonden en al meerdere keren de vraag gekregen hoe ik daar aan ben gekomen, haha. Ik voel me echt een klein kind! En leuk dat jij ook die planner gebruikt. Ik heb ‘m nog niet ingevuld, twijfel of ik ‘m nu al zal gebruiken (het is zo’n datumloze) of nog even wacht tot volgend jaar.

  4. Dat gesprek bij de psycholoog kwam precies net op tijd! Super. Coole foto trouwens idd van Fendi :p En leuk dagboekje ook weer! Uw enthousiasme spat er tegenwoordig vanaf, mooi om te zien 😀

    • Anne

      8 september

      Nou, zeg dat wel! Soms vraag ik me echt af of dat soort dingen nou toeval zijn of dat het universum mij gewoon goed gezind is, haha. En dankjewel, leuk dat je dat ziet.

  5. Angélica

    7 september

    Nou dat ziet er iig uit als een fijn weekend! Wat ben jij toch altijd druk haha, heerlijk! De posbank nu lijkt me wel echt prachtig, met al die heide! Fijn dat het hardlopen weer wat beter ging, fijn dat de medicijnen aanslaan! Wel jammer van die blauwe knieën maar goed 😛
    En die foto van Fendi met dat pootje, zo lieeeef!

    • Anne

      8 september

      Haha ja, vind je dat? Grappig! Ik vind het altijd moeilijk om in te schatten, ervaar mijn leven niet altijd als druk, haha. En ja, zo blij dat het hardlopen zo goed ging. Dat was echt een gigantische opluchting, als ik eerlijk ben!

  6. Malu

    13 september

    Is The Father niet heel erg confronterend? In mijn persoonlijke kring heeft iemand te maken met vroegtijdig Alzheimer en dit soort films vind ik prachtig, maar hakt er ook heel erg in 🙁

    Ik vind het knap hoe je je draai weet te vinden met alles wat je doet, in je werk, therapie, als moeder en als geliefde! <3

    • Anne

      14 september

      Nee, vond ik heel erg meevallen. Mijn oma werd in de laatste jaren van haar leven ook geconfronteerd met dementie dus veel herkende ik, maar dat was ergens ook fijn. En tuurlijk, ook wel naar om te beseffen dat zij waarschijnlijk ook die paniek heeft gevoeld, maar nou goed. Dat was ook wat het was, ofzo. Ik kan het niet zo goed uitleggen, haha! En lief van je. Dankjewel!

Leave a reply to Lesley Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.