Dagboekje 28 • 2021

De week is écht voorbij gevlogen. Bij het schrijven van dit dagboekje moest ik af en toe zelfs even in mijn agenda kijken om te zien wat ik ook alweer gedaan had. Het stond vooral in het teken van veel opruimen, uitzoeken en nog meer opruimen en uitzoeken. Nog eventjes, dan zal het toch een keer klaar zijn!

Maandag

Het huis is één grote bende: de spullen van Jorn staan er nu bij en het is maar een klein huis (en ik heb misschien ook wel veel spullen) en dus moeten we grondig uitzoeken. Jorn en ik hebben allebei iets in onze persoonlijkheid waarbij we, als we eenmaal op gang zijn, bijna niet meer kunnen stoppen. Zo ook nu, haha!

Om één uur rijden we naar Arnhem voor de oplevering van Jorn’s appartement. Gelukkig is alles in orde! Het is wel gek om in zo’n leeg appartement te zijn. Voor mij liggen er niet zo heel veel herinneringen, maar datgene wat er ligt, was wel heel fijn. Het voelde een beetje als vakantie om daar te zijn. Na de inspectie rijden we door naar Jorn’s nieuwe kantoor om daar de laatste spullen naartoe te verhuizen. Dat gaat eigenlijk allemaal heel soepel!

In de middag en avond gaan we weer verder in huis. We zetten spullen op Marktplaats, sommige dingen op een weggeefhoek en andere dingen krijgen een nieuwe plek in huis. We werken gestaag door en verliezen ons wederom een beetje in het proces, maar zijn achteraf natuurlijk wel heel trots op onze productiviteit. Gelukkig is alles samen met Jorn leuk en dus ook deze activiteit. Hoera voor dat!

Dinsdag

Ik weet dat ik mijzelf dit elke week weer opnieuw afvraag, maar waarom denk ik in godsnaam dat het een goed idee is om om negen uur bij mijn psychiater af te spreken? Poe! Ik voel wel echt de drukte van de afgelopen dagen in mijn lijf. Ik ben moe, heb zin in een dutje of heel lang uitslapen of gewoon een dag helemaal niks doen. De afspraak bij de psychiater gaat goed: we analyseren erop los én hij adviseert mij om te gaan starten met een nieuw medicijn dat zou werken voor mijn meest recente diagnose, namelijk die van ADHD. Spannend, wel.

Als ik even naar boven loop om wat op te ruimen, zie ik dat Fendi zich een weg gebaand heeft door alle spullen en in de kast is gaan liggen. Haha! Ik vind hem zó lief en op de één of andere manier smelt ik dan helemaal als ik hem zo zie liggen. Ik heb vrijwel meteen een beeldbelafspraak, daarna even tijd voor lunch en vervolgens komt een vriendin van me langs. Ze is onlangs begonnen met haar eigen onderneming en heeft wat hulp nodig bij de website. Daar help ik graag bij! Het is vooral fijn haar weer te zien.

Ondertussen komen er allerlei mensen spullen ophalen die we verkocht of weggegeven hebben en rond half zeven maak ik me klaar om weer een rondje te gaan rennen met de groep. Vijf kilometer wederom. Gelukkig is het droog én heb ik er zin in (en hoop ik vooral dat het beter gaat dan afgelopen zondag). Dat laatste blijkt zeker het geval te zijn! Het gaat echt heerlijk. Onderweg is het gezellig, ik praat met vrijwel iedereen een beetje bij, de meest vreselijke klim blijkt niet eens heel ellendig te zijn en het doet me écht goed om nog even lekker buiten te zijn en mijn hoofd leeg te maken. Op de terugweg spotten we nog dit mooie hertje (helemaal in het midden van de foto, wel een beetje moeilijk te zien) én Giel Beelen op een bankje. Hij verschuilt zich eerst achter zijn haar en vervolgens lijkt het alsof hij ons een beetje uitlacht. Rare situatie, wel.

Na het hardlopen (en de core-oefeningen in de tuin) race ik weer naar huis, spring onder douche en maak me vervolgens klaar voor mijn zangles. Ik heb niet zo heel erg veel geoefend deze week, dus ik hoop maar dat het goed komt. En ja hoor, het gaat geweldig! Ik merk vooral dat ik écht grote sprongen maak in mijn zangtechniek, maar ook dat ik – door een nieuwe manier van zingen – mijn hele ziel en zaligheid in een liedje kan leggen en dat kan ik iedereen aanraden om te doen. Hoe heerlijk is het om je te verliezen in een liedje? Is echt mijn lievelings, hoor.

Woensdag

In de ochtend heb ik vioolles. Het is mijn laatste les voor de uitvoering van aanstaande zaterdag! We spelen alles door en lachen vooral veel. Daarna lunch ik even snel thuis om vervolgens weer in de auto te stappen: dit keer rij ik naar Bunnik, om daar een klein stukje met de trein te gaan en acht minuten later weer uit te stappen in Utrecht. Ik heb afgesproken met mijn stagiaire om afscheid te nemen en dat doen we op een terrasje. Goed geregeld! Ik maak geen enkele foto behalve deze ontzettend inspirerende foto van het interieur van de trein.

Ook nieuw: deze bruine stoel in de woonkamer! Jorn heeft ‘m meegenomen en ik vind dat hij hier perfect past. Hier stond eerst een oud, rood stoeltje (een erfstuk, dus wel bijzonder) dat nu even naar zolder is verhuisd. Het stoeltje begint behoorlijk te slijten en moet eigenlijk helemaal opnieuw bekleed worden om nog dienst te doen als stoel.

In de avond gaan Jorn en ik weer verder met uitpakken, uitzoeken en meer van dat.

Donderdag

Vandaag begin ik voor het eerst met mijn nieuwe medicatie. Spannend! In de ochtend rij ik met mijn auto vol kinderspullen naar een Syrisch gezin dat wel wat kan gebruiken. Via via heb ik hun gegevens gekregen en ze wonen in een dorpje verderop. Het blijkt een heel fijn, warm gezin te zijn. Vader is muzikant en speelt meteen een stuk voor als hij hoort dat ik ook muziek maak en ik mag zelf ook even proberen te spelen op de saz. Ik ben er niet per se goed in, maar het is wel echt een fantastisch ding. Uiteindelijk vertrek ik pas drie uur later weer naar huis, vergeet ik dat iemand ook nog een lamp op kwam halen en moet ik erg haasten. Maar het komt allemaal goed!

In de middag komt Jula. Hoera! Ze is erg moe, toe aan vakantie, maar heeft nog wel zin om wat te ondernemen. We rijden – met een tas vol spullen die we weggeven – naar de kringloop en komen terug met wat schaaltjes, een prullenbak en een schelpencollectie (met een paar verdwaalde edelstenen) waar Jula meteen verliefd op werd. Er staat op sommige schelpen geschreven waar en wanneer ze gevonden zijn en ik ben dan vooral heel benieuwd van wie deze verzameling eerst is geweest! Jula denkt in alle schelpen de zee te kunnen horen.

Vrijdag

Het is al érg vroeg ochtend. Jula wordt ziek in de nacht (niets ernstigs, wel vervelend) en dus ben ik vanaf 04.00 uur wakker. Ellendig! Ook voor haar. Ik denk dat de vermoeidheid een beetje opspeelt zo aan het einde van het schooljaar. Door de brakke nacht besluit ik niet te gaan hardlopen in de ochtend, maar nog even bij te slapen. Om twaalf uur haal ik Jula namelijk weer op van school: ze heeft eindelijk zomervakantie! We vieren het bij Megapret met een vriendinnetje van Jula’s zwemles, haar zusje en moeder. Het is heel gezellig!

Zaterdag

In de ochtend probeer ik rustig aan te doen, maar mijn nieuwe medicatie zorgen ervoor dat ik heel productief word en het lukt me ineens om, voordat we vertrekken naar zwemles, een volledige was te draaien en op te hangen. Ik ben oneindig trots op mezelf. We vergeten dit keer niets, rijden rustig naar het zwembad en als Jula in het water ligt, drink ik lekker een cappuccino met de moeder van Jula’s vriendinnetje. Wederom heel gezellig!

In de middag komen mijn ouders en rijden we met z’n vieren (Jorn is een weekendje weg, daarom is hij er niet bij) naar Oosterbeek. Daar is de uitvoering van mijn vioollessen! Ik ben ingedeeld in een groepje met allemaal meisjes van een jaar of zeven: redelijk representatief voor mijn niveau, denk ik. Ik speel niet per se op mijn best deze middag, maar ik vind het wel heel leuk. Het is gewoon fijn om samen muziek te maken (ik speel drie stukken samen met mijn viooldocent) en leuk om weer iets nieuws te doen. Ik merk dat dat me gewoon altijd veel energie geeft: nieuwe dingen proberen! Aan het einde van het optreden brengt Jula (die inderdaad dezelfde jurk heeft als ik, dat is toch geweldig?) me een roos, knuffelen we even en ben ik op m’n allergelukkigst.

Aan het begin van de avond zetten we nog even ons minizwembadje van tachtig centimeter op om af te koelen. Lekker!

Zondag

We hebben ein-de-lijk een goede nacht. Godzijdank! Ik word helemaal uitgerust en vrolijk wakker. Mijn moeder komt al vroeg in de ochtend om even op Jula te passen als ik ga rennen. Dat rennen gaat weer als vanzelf: zes kilometer samen met de groep, met af en toe een lichtelijke verdwaling en ook nog deze mooie obstakels hierboven op ons pad. Maar ik ren alsof het me eigenlijk geen energie kost en dat is het allerfijnste gevoel dat ik ken. Of nou, één van de allerfijnste gevoelens.

In de middag hebben we geen plannen en dat is voor zowel Jula als voor mij wel goed. Ik ben nog steeds productief als een malle (dit zijn de uurtjes waarin mijn medicatie werkt) en verschoon het bed, gooi nog een wasje erin en begin met het uitzoeken en opruimen van de berging. Ondertussen zet ik wat dingen op een weggeefhoek, maak ik afspraken over wanneer spullen opgehaald worden, zorg voor lunch voor Jula en mijzelf (een salade) en doe ik dat vooral allemaal zonder dat ik ondertussen met honderdduizend andere dingen bezig ben. Wat een genot!

Aan het einde van de middag gaan we nog een rondje skeeleren, eten we een ijsje en maken een stop in de speeltuin. Jula verzint een eigen verhaaltje, waarbij ze live commentaar geeft op wat er gebeurt. Heel schattig, bijvoorbeeld: ‘mijn moeder loopt nu naar het bankje toe en gaat daar zitten en ik ben heel sterk, dus ik klim op de rekstok.’ Ze is er minstens een kwartier zoet mee. Daarna komen twee bijzondere figuren mijn oude wasmachine ophalen: ze begrijpen er allebei niet zoveel van, maar hebben een wasmachine nodig, dus alles komt uiteindelijk goed. Na een half uur kletsen, vertrekken ze weer.

In de avond komt Jorn weer thuis (hoera!) en drinken we nog even wat samen. Daarna moet ik nog een klein beetje werken en vind ik ook al redelijk snel dat de dag weer lang genoeg geduurd heeft.


  1. Ik kan goed geloven dat de week zo voorbij is gevlogen, amai! Druk druk 🙂 Maar weer fijn om te lezen hoe je ervan genoten hebt!

  2. Die matching jurkjes <3 Echt fantastisch! En wat tof dat het bezoekje aan het Syrische gezin zo gezellig bleek. Deze blogpost was trouwens niet in mijn Bloglovin verschenen, heel raar?

  3. Lesley

    9 augustus

    Die twee dezelfde jurken, hoe leuk is dat! Ik vergeet ook altijd dat de zomervakantie in Nederland later begint, maar da’s misschien omdat jullie ook nog meivakantie hebben 🙂

Leave a reply to Robin Schrijvers Click here to cancel the reply

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.