Dagboekje 22, 23 en 24 (in het kort dus maar weer) • 2022

20/06/2022

Wel leuk dat ik de vorige keer schreef dat er rustige tijden aan zaten te komen en vervolgens weer drie weken verzaakte om mijn dagboekje te schrijven. Die rustigere tijden waren er wel eventjes, maar daarna dacht ik natuurlijk ‘hé, ik heb tijd over, welk project zal ik eens gaan doen?’ en zat ik vervolgens weer iets te vol. Daar komt ook nog bij dat mijn gezondheid niet helemaal is wat het zou moeten zijn en ik vooral weer erg vermoeid was, dus alle tijd die ik over had, moest ik besteden aan uitrusten. Er gebeurde wel veel, in die afgelopen weken.

Jula en ik werkten samen in onze tuin. Jula op haar nieuwe slippers en in haar nieuwe jurk, natuurlijk. Het was vaak zulk lekker weer dat we veel buiten te vinden waren en ik krijg daar vrijwel direct een vakantiegevoel van.

Er werd natuurlijk ook gespeeld in de tuin! Hier had ik net het zwembadje omgekiept en was er dus heel veel modder. En in dit huis is het zo dat je, als je zes bent en van modder houdt, daar sowieso even in moet springen en rollen. Op deze foto zie je trouwens ook goed hoe de achtertuin er nu uit ziet: het hele stuk zand aan de achterkant is waar eerst de coniferen stonden en daar heb ik nu dus ineens heel veel extra ruimte.

Het was tijd voor de volgende fase in de samensmelting van mijn twee vrienden: de momenten waarop Flip en Fendi bij elkaar waren, werden steeds langer én het ging eigenlijk heel goed, dus besloot ik dat ik Flip nu in alle ruimtes ging laten. Dat ging eigenlijk zelfs beter dan verwacht!

Ik bleef ook nog hardlopen en rende weer eens meer dan 5 kilometer. Maar, om eerlijk te zijn, ging het me niet altijd even gemakkelijk af. De vermoeidheid die ik voel is niet zomaar een beetje vermoeid zijn, maar al bij het wakker worden een intens zwaar gevoel in al mijn ledematen en in mijn hoofd. Ik merkte dat ik zelfs na een korte inspanning even moest rusten (iets wat ik dus normaal nooit doe, maar nu kon het gewoon niet anders) en dus moest ik soms ook, na een intensieve werkdag, het hardlopen overslaan. Al met al ben ik wel trots op wat ik tot nu toe bereikt heb en weet ik ook zeker dat het wel weer goed zal komen met dat vermoeide lijf van mij.

Ik nam namelijk – na lang twijfelen – toch maar weer contact op met de huisarts en kon gelukkig vrijwel meteen bloed prikken én weer een b12-injectie krijgen. Ik vraag me altijd af of mijn klachten wel erg genoeg zijn, of ik me niet aanstel, of ik niet gewoon zelf iets anders moet doen om weer meer energie te krijgen. Maar toen ik zag dat ik begin mei ook al kort contact had gehad met mijn huisarts over de vermoeidheid en het nu dus inmiddels een maand later was, realiseerde ik me dat het niet gek was.

Tussen deze twee ging het steeds beter. ♥ Zo ontdekte ik ineens dat Fendi zich door Flip toch wel liet verleiden tot spelen en renden ze samen op en neer door het huis, deelden ze samen met enige regelmaat dit kussentje én werd er flink geroken aan elkaars neus als de ander even buiten was geweest. Ik ben heel blij dat het zo goed gaat, dat Fendi eigenlijk weer helemaal relaxed is en zichzelf kan zijn en dat Flip steeds meer durft te ontdekken en te proberen.

En de laatste paar dagen – ja, in die intense hitte – waren mijn vader en ik vooral heel druk met dit: het ingraven van een trampoline. Hoera! Het was Jula’s allergrootste wens en ik betrapte mezelf erop dat ik steeds aan het kijken was naar kleinere alternatieven (zoals een duikelstang), maar me ook steeds meer realiseerde dat het een beetje net-niet was. Toen zag ik dat er ook trampolines zijn die ingegraven moeten worden en besloot ik dat we het gingen doen. Gelukkig wilde mijn vader (en moeder!) helpen, want zonder hen was dit nooit gelukt. Ik vond een trampoline in de buurt, op Marktplaats, maar na het in elkaar zetten bleek de rand toch iets meer gescheurd dan ik had gedacht. Daar komt dus nog een andere voor, binnenkort.

Ik heb nog minstens 28374634 ideeën over allerlei dingen die ik nog zou willen doen (in huis, in de tuin, op mijn blog, met muziek en weet ik het wat allemaal), maar ik denk dat ik me de komende tijd vooral maar ga proberen te focussen op ook een klein beetje rustig aan doen.

You Might Also Like

5 reacties

  • Reageer Daenelia 20/06/2022 at 15:58

    Ah, Flip en Fendi 🙂 Ahjeetje! Kattenvriendjes voor het leven. Nu mis ik mijn katten nog meer. Oh gossie. Koester ze!
    Ik snap je, met al je ideeën. Dan wil je daar ook meteen mee aan de slag, he? Maar je mag het echt ook gewoon rustig aan doen. Soms is het al moeilijk genoeg gewoon even te zitten en ergens van te genieten. Wees meer kat: soms gewoon even uitgestrekt in het niets staren. Als het voor katten werkt, werkt het misschien ook voor mensen.

  • Reageer Blog by Linda 20/06/2022 at 20:27

    Wat leuk dat de katten elkaar inmiddels lief vinden! Lijkt me een hele opluchting, want je weet nooit hoe dat gaat uitpakken. Hopelijk helpen de nieuwe injecties snel, want je altijd vermoeid voelen lijkt me echt vervelend.

  • Reageer Nikita 20/06/2022 at 21:08

    Ik weet hoe het is om met constante vermoeidheid te leven, en zeker als je allerlei ideetjes hebt is dat echt geen leuk cadeautje zal ik maar zeggen. Maar aan de andere kant vind ik het ook mooi dat je rust neemt, want dat is niet altijd gemakkelijk. Fijn dat de katten vriendjes geworden zijn met elkaar, spaart toch weer een heleboel problemen uit.

  • Reageer Angélica 21/06/2022 at 09:07

    Heerlijk die trampoline 😀
    EN wat fijn dat de 2 katten zo goed samen zijn!

  • Reageer Irene 21/06/2022 at 21:42

    Zo fijn dat de poezen vriend zijn geworden! En je trampoline, geweldig! Ik zou er ook wel een willen voor D. Die is gek van springkastelen maar om nu permanent een springkasteel in de tuin te zetten lijkt me iets te veel van het goeie :p
    Hoop dat de injecties je weer helpen!

  • Laat een reactie achter

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.