Dagboekje 20 • 2021

Maandag

Ik heb een drukke dag – wat zeg ik, een drukke week – voor de boeg en begin met een presentatie die ik niet per se goed heb voorbereid, omdat ik denk dat ik alles wel weet te vertellen. Gelukkig blijkt tijdens de presentatie dat dat ook daadwerkelijk zo is. Hoera! Daarna heb ik nog een overleg en vervolgens moet ik redelijk opschieten om op tijd in Zevenaar te zijn voor mijn vaccinatie. Ik had de uitnodiging al een hele tijd geleden gekregen, maar stelde het maken van de afspraak steeds uit of vergat het. Hoe dan ook: nu was het eindelijk zo ver en ik voelde helemaal niets van het prikje. Daarna voelde mijn arm een beetje irritant, dat was alles.

Dinsdag

Het is – al vroeg – tijd voor iets heel leuks: ik ontmoet mijn collega’s in het midden van het land om samen onze muziektent op te gaan zetten. We gaan de komende vier maanden touren door Nederland langs 130 locaties van onze organisatie om muziek te gaan maken met cliënten. Zó leuk! Vanochtend zetten we de tent voor het eerst op, proberen we alles uit en kijken we of het aansluit bij onze verwachtingen. Het is écht een fantastische ochtend. Er komen spontaan wat cliënten langs, ik mag karaoke zingen en op deze pianomat spelen, we ontmoeten de roadies die met ons meegaan en nouja, ik heb er heel veel zin in.

In de middag heb ik ongeveer tien minuten de tijd om een tosti te maken en op te eten om vervolgens weer door te rijden naar een volgende locatie. Als ik even thuis ben, ligt Fendi er zo bij en hij kijkt me zo aan van ‘wat maak jij je nou druk?, haha.

Na mijn bezoek aan de locatie en een afspraak met mijn stagiaire, ben ik eindelijk thuis en kan ik me klaarmaken om een rondje te gaan rennen. Ik heb nog nooit in mijn hele hardloopleven (en dat is nu toch al wel zo’n zeven jaar) zó fijn gerend. Het voelt alsof het me geen enkele energie kost, alsof ik gewoon maar ga en dat is echt een genot. Ik kijk vooral heel veel om me heen, geniet van de natuur en van het feit dat mijn lichaam zo braaf doet wat ik wil.

Na die héle fijne zes kilometer trakteer ik mijzelf op een wafeltje met aardbeien en slagroom terwijl we kijken naar de laatste aflevering van de Mol. Ik vind het zó jammer dat het voorbij is, ik vind dat Lennart het geweldig gedaan heeft en realiseer mij nog eens hoe groot het contrast is met de Nederlandse Wie is de Mol?. Gigantisch groot, in het nadeel van Nederland.

Woensdag

Vandaag is een klusdag. Vrienden van mij hebben een nieuw huis gekocht en daar moet geschilderd worden en Jorn en ik zijn het perfecte gezelschap om dat te doen, al zeg ik het zelf. Mijn specialiteit is vooral afplakken (dat vind ik heel leuk, haha) en dus plak ik me helemaal suf. Vervolgens leef ik me nog even uit met een kwast en kleine roller, is het tijd voor pizza (met bloemkoolbodem!) en zijn we allebei helemaal kapot als we weer naar huis rijden.

We douchen, ploffen neer op bed en vervolgens ligt Fendi heel lang boven op Jorn’s borst. Zo lief! Als we allebei vertrekken, blijft Fendi nog even liggen. Hij mag eigenlijk niet op onze slaapkamer komen, maar hij grijpt elke mogelijkheid aan om er even van te kunnen genieten. We beginnen aan een documentaire over het Cecil Hotel in Los Angeles, ik val halverwege een beetje in slaap, en ik besluit om enigszins op tijd te gaan slapen. Mijn lijf is op.

Donderdag

Om half negen gaat de wekker weer, want ik ga hardlopen met mijn vader! Ik heb een route uitgezocht van 7.5 kilometer (in de praktijk zo rond de 8) die ik al eens eerder heb gelopen en waar ik redelijk aan kapot ben gegaan, dus ik ben benieuwd hoe het nu zal gaan. Mijn moeder zou eigenlijk ook meelopen, maar die werd ziek en moest helaas afhaken. Jammer! Ik merk meteen dat ik flinke spierpijn heb in mijn benen van het schilderen van gisteren en alles voelt zwaar. Poe! Waar ik normaal altijd in de eerste kilometers klim en vervolgens relaxed de laatste kilometers naar beneden kan gaan, is dit een route met de klim in het midden, zo rond de 5 kilometer. Echt heel pittig! Het lukt me wel om door te komen, maar het kost me moeite. In de laatste twee kilometer merk ik echter dat ik nog een heleboel over heb, trekken we er nog een sprintje uit op de heuvel en komen we allebei helemaal hersteld weer bij het eindpunt aan.

In de middag werk ik nog even en rond kwart voor drie wordt Jula weer gebracht. Ze is heel erg vrolijk, zo gezellig. We fietsen samen naar het dorp voor wat boodschappen en Jula vraagt me of we alsjeblieft vanavond hapjes mogen eten. Jorn eet bij een vriendin en dus zijn we met z’n tweeën. Hapjes betekent bij Jula dat we van die bakjes bij de Albert Heijn kopen met kaas en vlees, een paar paprika’s en komkommer snijden en wat stokbrood op tafel zetten en vervolgens een filmpje kijken. Een soort borrelen, dus. Ik vind het een perfect plan (hoef ik ook even niet te koken, heerlijk!) en het is heel gezellig. Ik ben zo blij dat ze er weer is!

Vrijdag

Ik zei toch dat een bed Fendi’s lievelingsplekje is? Haha! Dit is het bed van Jula en dat is zijn meest favoriete bed, dus zodra haar slaapkamerdeur open gaat, rent hij naar binnen en springt in haar bed. Jula en ik deden een beetje sloom vanochtend, waardoor we erg moesten haasten om nog op tijd op school te zijn. We vonden het allebei vooral wel grappig, dat gehaast.

Nadat ik Jula naar school heb gebracht, rij ik door naar de psycholoog. Dat gaat steeds beter! Het gaat inmiddels al best wel vanzelf en dat is fijn. Als ik terug naar huis rij, realiseer ik me pas dat ik écht heel erg moe ben. Ik heb de afgelopen week eigenlijk steeds net iets te kort geslapen en iets te veel ondernomen. Ik besluit nog even een uurtje te gaan slapen en daarna gaan Jorn en ik aan de slag met de schoonmaak. Niet onze grote hobby, om eerlijk te zijn.

In de avond eten we één van mijn huidige lievelings: nasi gemaakt met bloemkoolrijst! Zó lekker!

Zaterdag

Het is alweer zaterdagochtend! Jula en ik doen lekker rustig aan, want er staat ons nog een behoorlijk vol programma te wachten. We beginnen de dag met een aflevering van Beugelbekkie, waarop Jula zich vervolgens afvraagt wanneer je eigenlijk een beugel mag en wat je daarvoor moet doen. Ze wil er ook graag één als ze ouder is, haha.

Daarna gaan we door naar zwemles. Het gaat supergoed! Na de zwemles stappen we in de auto voor een ritje naar Voorthuizen. Daar verblijft Jorn’s familie een weekend en wij sluiten een middagje aan. We maken een fijne wandeling door het bos (voor Jula zijn dat soort wandelingen eigenlijk meer expedities, haha) en doen er vooral heel lang over omdat we overal moeten stoppen voor stenen, takken, modder en meer van dat soort dingen.

In de avond komt mijn moeder: ze blijft een nachtje bij ons logeren! Als Jula op bed ligt, kijken we samen traditiegetrouw het songfestival en gaan voor de uitslagen bekend worden gemaakt al lekker naar bed. Haha! Ik ben nog steeds wel heel erg moe en toe aan een goed nachtje slapen.

Zondag

Jula kijkt al weken uit naar dit logeerpartijtje en de grote vraag was dan ook wie waar zou gaan slapen. Ze was er al snel over uit dat we met z’n allen op één kamer moesten slapen (en wilde het liefst alle matrassen naar de woonkamer slepen, haha), maar uiteindelijk besloten we om in de slaapkamer van Jorn en mij een extra matras neer te leggen. Was wel echt gezellig! En we sliepen ook nog eens alle drie heel erg lekker.

Daarna ga ik tien kilometer (!) rennen. Ik had me daarvoor ingeschreven omdat ik dacht ‘ach, het kan vast wel eens’ en wachtte tot er iemand zich ook zou aanmelden voor deze afstand die ongeveer hetzelfde tempo loopt als ik. Gelukkig gebeurde dat en kon ik vol vertrouwen beginnen aan het loopje. Toen we net vertrokken waren, moesten we even wachten op een overstekende kudde die ons vervolgens omsingelde en achtervolgde, haha. Ik liep letterlijk één meter van de schapen af, heel bijzonder!

De volgende kilometers gaan prima, maar na een kilometer of zes zit er een flinke klim in. Die is even zwaar, maar het lukt allemaal! Op de terugweg komen we nog langs deze mooie paarden (die lopen hier vrij in het natuurgebied) en slingeren we door mulle zandpaden naar het beginpunt. In totaal staat er, als we terug zijn, maar liefst 11.73 kilometer op mijn horloge. Woehoe! Ik ben echt heel trots. Het ging eigenlijk best gemakkelijk, zeker de laatste kilometers liep ik heerlijk, en daar ben ik heel blij mee. En het was ook nog eens gezellig onderweg!

We eten een broodje met mijn moeder – oké, ik een salade en zij mini-croissantjes – en vertrekken daarna naar kasteel Middachten om een stukje te wandelen. Jula wil weer heel graag foto’s maken met mijn telefoon, dus dat doet ze.

Ik maak ook nog een foto, hoor! Het is hier zo mooi. We lopen een rondje van ongeveer drie kilometer en dat is perfect voor Jula. De eerste anderhalve kilometer zijn we druk met het zoeken van takken en het maken van foto’s en op de laatste anderhalve kilometer lopen we vooral langs heel veel paarden, dus is Jula op haar gelukkigst.

Vervolgens mag Jula op de foto met een paard en komen we nog een ander paard tegen dat we mogen aaien en dat Jula een snoepje mag geven. Ze is zó gelukkig en verzucht wel tien keer hoe ‘cool dat allemaal was’. Als ze dan bij thuiskomst ook nog over Fendi’s buikje mag aaien, kan er niets meer misgaan deze dag en benoemt ze het officieel tot een topdag. Gelukkig maar!

De rest van de avond doen we niets meer. We zijn allebei moe en gaan op tijd naar bed.

 


  1. Haaa zo schattig, Jula’s liefde voor paarden 😀 Als oud paardenmeisje begrijp ik haar helemaal 😉
    En knap hoor, die bijna 12km! Ik vind het ook knap hoe je met iemand samen kunt lopen, dat zou ik echt verschrikkelijk vinden haha.
    En wat fijn van je vaccinatie! Ik hoop dat het nu een beetje gaat opschieten, het voelt wel wat hoopvoller nu…
    En de Vlaamse Mol is zoveel beter he? Vaak sla ik de Nederlandse gewoon over en kijk ik een paar weken later de Vlaamse. Ik merk dat als ik eerst de Nederlandse kijk ik het helemaal niet leuk meer vind om dan nog de Vlaamse te kijken, terwijl die zooooooveel beter en leuker is!

  2. O ja, Beugelbekkie, dat was altijd zo leuk! Ik ben het helemaal met je eens over de Mol. Bij de NL versie erger ik me altijd dood richting de laatste afleveringen, en bij de Vlaamse ben ik altijd echt sad dat ik afscheid moet nemen van een seizoen. Een soort liefdesverdriet 😉

  3. Haha ik moest goed lachen met uw eerste paar zinnen over de presentatie 😀 Well done! Je bent erg goed aan het lopen ook, keep it up! En blijf je vooral zo amuseren met Jula. Elke keer zijn het weer leuke verhaaltjes om te lezen!

  4. Die muziektent klinkt echt geweldig! En wat ligt Fendi er schattig bij <3 Love de glitterlaarzen ook! Klinkt als een hele fijne week met mooie hardlooprondjes.

  5. Wat goed zeg dat je zo aan het hardlopen bent en zelfs al 10 km loopt. Mooie natuurfoto’s ook!

  6. Woooow Beugelbekkie! Nostalgie! 😀 Fendi is zo schattig altijd! En Jula’s glitterlaarsjes zijn super cool 😀 Waarom is de Nederlandse De Mol minder leuk?

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.