Dagboekje 19 • 2021

Maandag

Maandagochtend! Jula wordt weer om half acht wakker (zo fijn dat ze een beetje uitslaapt!) en wil meteen met mij stoeien, haha. Rond negen uur komt mijn moeder haar ophalen: ze blijft vandaag bij mijn ouders en gaat daarna weer naar mijn ex. Maar, vanaf woensdag is ze weer hier (en daar verheug ik me nu al op!). Om half tien vertrek ik naar Arnhem voor mijn vioolles. Ik herinner mij goed dat ik de vorige keer beloofde dat ik nu écht eens zou gaan oefenen, maar helaas: ik heb wederom geen enkele keer mijn viool aangeraakt. Ondanks dat gaat mijn les weer verbazingwekkend goed gelukkig.

In de middag ben ik aan het werk. Ik heb echt een volle werkweek en moet drie dagen werken in plaats van twee, maar ik krijg te horen dat een training die ik moet geven niet doorgaat en daardoor komt er weer wat ruimte. Gelukkig! Als ik klaar ben met werken, nestel ik me op de bank en kijk ik the Handmaid’s Tale. Ik zit er écht helemaal in, haha, vind het zó mooi en spannend. De rest van de avond doe ik niet zoveel spannends, behalve kijken naar de finale van de Mol (en daar heel erg van genieten).

Dinsdag

Ik sta vroeg op, want het is tijd voor één van mijn favoriete activiteiten: bloedprikken! Ik kan dat gelukkig dicht in de buurt van m’n huis doen, maar pak heel lui toch de auto omdat ik een beetje haast heb. Vlak voor het prikken, vertel ik de verpleegkundige dat ik lastig te prikken ben (dat gaat vrijwel altijd behoorlijk moeizaam, helaas), waarop zij enigszins chagrijnig antwoordt dat ze al net zo lang bloed prikt als dat ik oud ben. Niet zo aardig, haha. Vervolgens prikt ze me, komt er geen bloed uit en gaat ze als een malle lopen porren in die ader om tóch bloed te krijgen. Niet per se prettig, maar ik overleef het en sta na vijf minuten weer buiten.

Na het bloedprikken ga ik aan het werk. In de middag rijd ik naar Amersfoort, daar heb ik een afspraak met al mijn collega’s om onze komende tour voor te bereiden. We gaan de komende maanden op pad met een bus gevuld met allerlei muzikale activiteiten langs 130 locaties van de organisatie waar ik werk. Eén van de onderdelen die we aanbieden, is het proberen van nieuwe muzikale innovaties. Dat ding hierboven (de CDRL) is er daar eentje van. Je gaat samen met iemand naast het ding staan, legt allebei een hand op één van de vingerafdrukken en zodra je met je andere hand elkaar aanraakt, komen er klanken uit. De klanken kan je dan ook nog zelf aanpassen, bijvoorbeeld naar geluiden van een boerderij, een stad of muziek. Supertof! Ik kende het nog niet en ben er helemaal van onder de indruk.

Ik moet best opschieten om weer op tijd thuis te zijn na mijn werk, want ik ga weer hardlopen. Het worden vijf fijne kilometers over de Posbank met wederom geluk: op redelijk korte afstand zien we behoorlijk wat zwijntjes met hun jonkies. Blijft leuk!

Woensdag

Woensdag werk ik weer de hele dag. Ik moet naar een prachtige locatie toe, tussen de weilanden, ergens een beetje achteraf op een boerderij. Het is – ondanks de slechte voorspellingen – echt heerlijk weer geworden en op de één of andere manier krijg ik er een beetje een vakantiegevoel van. Na de afspraak rij ik drie kwartier naar het huis van mijn ex om daar Jula weer op te halen. Als we thuis zijn, gaat Fendi even charmant liggen op de schouw om te poseren, haha.

Na het eten wil Jula héél graag skeeleren. Dat gaat met vallen en opstaan, haha. Een paar maanden geleden wilde ze het ook graag leren, maar toen was het nog te moeilijk. Dit keer merk ik dat er écht vooruitgang in zit en durft ze ook al korte stukjes alleen.

Donderdag

Vanwege Hemelvaartsdag staat er in de ochtend een rondje rennen met de groep op het programma. Zeven kilometer in totaal. Het gaat echt ont-zet-tend lekker! Mijn laatste kilometer is de snelste die ik in tijden heb gelopen (oké, ook wel heuvel af, maar toch) en het is een prachtige nieuwe omgeving. Ik was een klein beetje bang dat mijn benen nog wat zwaar zouden zijn van de vijf kilometer op dinsdagavond, maar dat is totaal niet aan de hand. Ik ren echt heerlijk!

In de middag wil Jula weer skeeleren en dat doen we naar de natuurspeeltuin, even verderop. We nemen een kleedje, wat lekkers en een thermoskan met thee mee en blijven er de hele middag genieten van de zon en van het ‘parcours’ dat Jula heeft aangelegd, haha. Het is wederom echt heerlijk weer, zoveel beter dan verwacht, en het voelt écht als vakantie.

Uiteindelijk oefenen we op een stuk gladde weg het skeeleren en na een tijdje heeft Jula het in de vingers en kan ze het zelf. Ze skeelert dan ook de hele terugweg zelf naar huis, zo knap!

Vrijdag

Het is alweer vrijdag, jemig! We vertrekken in de ochtend naar Doetinchem voor een afspraak bij de GGD: het vijfjarigenonderzoek. Jula krijgt een oogtest, een oortest, wordt gemeten en gewogen en beantwoordt wat vragen en na een half uurtje staan we weer buiten zonder bijzonderheden. Ik moet er wel bij zeggen dat Jula zich voorbeeldig gedraagt en de perfecte antwoorden geeft, haha.

Na het onderzoek rijden we door naar mijn ouders. Daar eten we een broodje (oké, ik een salade) en vervolgens gaan we met mijn moeder even de stad in. Jula heeft dringend nieuwe pyjama’s nodig want alles is te klein geworden, dus dat wordt onze missie. Ik kom – natuurlijk – thuis met drie jurkjes, twee leggings, een t-shirt, twee pyjama’s, een boel haarbanden en slippers. Haha!

We kunnen lekker in de tuin eten! Zo gezellig!

Na het eten vertrekt Jorn naar Arnhem want daar heeft hij met vrienden afgesproken. Jula wil er graag een ‘meidenavond’ van maken en volgens haar is het de bedoeling dat je dan al het lekkers in huis tussen je in op de bank zet. Prima, dat doen we ;)! Ik moet echt lachen om Jula en hoe leuk ze dit vindt, het is zo lief! We eten allebei één zakje chips en kijken naar een nieuwe kinderserie op NPO en daarna is het weer tijd voor een logeerfeestje. Echt leuk!

Zaterdag

Jula vindt dat het meidenfeestje nog niet afgelopen is, dus dat we ook ontbijt op bed mogen. De kwark met aardbei en gepofte spelt is voor mij, de pannenkoeken, slagroom en het bolletje zijn voor Jula. We blijven lekker lang in bed hangen en moeten uiteindelijk nog haasten als Jula’s andere moeder haar om 10 uur op komt halen voor zwemles.

Als Jula weg is, word ik een beetje verdrietig. Het is zó moeilijk als ze weer weggaat (en het lijkt wel alsof dat steeds moeilijker wordt, terwijl ik had verwacht dat ik er wel aan zou wennen), zeker als we zulke fijne dagen met elkaar gehad hebben.

Ik doe een kort dutje en daarna stap ik in de auto: ik ga met Eefje naar de kringloop! Er staan er drie op ons lijstje die allemaal dicht bij elkaar liggen en in de eerste maak ik deze sfeerloze foto. Het is een talent, haha! Ik kom uiteindelijk thuis met een setje kledinghangers voor Jula, een nieuw lampje voor op Jula’s kamer en drie paar oorbellen. Best een goede score!

In de avond vieren Jorn en ik online de verjaardag van een vriend. Hij heeft samen met zijn partner een soort online escape room gemaakt en één van de opdrachten is om zo’n bootje als hierboven te vouwen. Ik krijg uitgebreide instructies, maar op de één of andere manier lukt het me gewoon niet! Haha!

Zondag

De wekker staat weer best vroeg voor een zondag, want ik ga weer een rondje hardlopen. Ik heb de frequentie opgeschroefd naar drie keer per week en dat bevalt me heel erg goed! Ik merk dat ik écht vooruitga. Ik word steeds sneller, loop gemakkelijker en kan verder rennen. Vandaag ren ik om precies te zijn 9.43 kilometer door het bos! Het is een route met veel heuvels, maar ook heel erg mooi en dat is genoeg motivatie om maar gewoon te blijven rennen, haha.

Na het rennen spring ik onder de douche, maak een salade en vervolgens stappen Jorn en ik in de auto naar Arnhem. We gaan beginnen met het uitzoeken van de spullen in zijn appartement ter voorbereiding op de officiële verhuizing, haha. Er komt best wel wat stof vrij en dat zorgt voor een intense allergische reactie: ik ben allergisch voor huisstofmijt en kan dus niet meer ophouden met niezen en in mijn ogen wrijven. Gek word ik er van! Hoe dan ook: we doen wat we wilden doen, zoeken al een heleboel uit en vertrekken rond half zes naar vrienden van Jorn. Daar gaan we eten en doen we een spelletje!

Het was weer een drukke, leuke week. Omdat Jula vakantie had, was ze een beetje extra bij ons en dat was echt heel erg fijn! Ondanks de slechte voorspellingen viel het weer vaak heel erg mee en zijn we best veel buiten geweest, gelukkig. En: ik ben geen één keer natgeregend tijdens het hardlopen, hoera! Aankomende week wordt wederom een drukke week, maar wel gevuld met leuke dingen (en een beetje werk). Komt goed!


  1. Wat een fijne week weer! En wat heerlijk die meidenavond haha, met die zakjes chips. Jula snapt het!
    Die CDRL klinkt intrigerend, wauw! Ik ga het eens opzoeken 🙂
    En knap hoor dat je bijna 10km hebt hardgelopen. Ik doe het je niet na! Ben wel in dubio of ik weer eens ga beginnen, maar het helpt niet dat het zoveel regent haha.

    • Anne

      17 mei

      Haha ja precies, Jula snapt het zeker 😉 Ik vind het ook zó lief dat ze dan al het eten wil verzamelen en uiteindelijk gewoon braaf één zakje chips eet, haha. Lief ding is het! En ja, die CRDL is fantastisch! En over die 9 en een beetje kilometer was ik zelf ook wel heel enthousiast! De laatste weken gaat het opbouwen naar een langere afstand ineens heel snel en goed en dat is zó fijn. Zit er helemaal lekker in.

  2. Nou jaaa, die reactie van de verpleegkundige! Mijn mond viel echt open.

    En wat superleuk dat Jula nu kan skeeleren!

    • Anne

      17 mei

      Ja, echt bizar hè? Ik moet eerlijk zeggen dat ik vervolgens wel altijd ga twijfelen aan mijzelf en mijn inschatting van vriendelijkheid (als in: ben ik niet gewoon te overgevoelig en was het best een oké opmerking), maar ik ben blij dat jij ook zo reageert 😉 En ja! Het gaat ook een stuk vlotter dan haar wandeltempo, dat is ook wel handig, haha!

  3. Oh als ik jullie logeerfeestjes met snoep op de bank zie dan kan ik niet wachten om dat ook te doen met Lotte <3 Ziet er zo lief en leuk en gezellig uit! En de dag in het park klinkt heerlijk, dat vakantiegevoel. Dat zijn de beste dagen 🙂

    • Oh en bij de reactie van de verpleegkundige vind ik absoluut niet dat jij overgevoelig bent. Ik lees daar gelijk een zuurpruim in die zich op d’r teentjes getrapt voelt ‘omdat ik dat al duizend jaar doe dus echt wel weet waar ik mee bezig ben hoor mevrouwtje…’ Vind het altijd zo bijzonder als verpleegkundigen of artsen JOUW lijf beter denken te kennen dan jijzelf 😉

      • Anne

        17 mei

        Haha ja, dat snap ik helemaal. Ik vind het ook heel leuk dat Jula nu wat ouder is en we dit soort dingen samen kunnen doen! En ook bijvoorbeeld samen kinderseries kunnen kijken die voor mij dan ook best leuk zijn 😉 Maar soms mis ik ook wel dat geplak van een baby hoor, haha.

        En ah, fijn dat jij die reactie van de verpleegkundige ook zo interpreteerde! En ja inderdaad, het was dus duidelijk een soort sneer zo van ‘ik heb al duizend mensen geprikt en je moet niet zeuren’. Maar goed. Het ging uiteindelijk toch niet helemaal soepel, dus ergens vind ik dan dat ik wel gelijk heb gekregen 😉

  4. Haha zo’n schotel vol lekkers zie ik anders ook wel zitten hoor! Ik krijg er spontaan honger van :p De avonden die ik op die manier met Ellen kan invullen vind ik ook zalige momentjes. Meer moet dat toch niet zijn :p

  5. Dat met dat bloedprikken, horror! Ik heb dat ook gehad he, ik zei hetzelfde en uiteindelijk moest ze met die naald ook in m’n ader staan porren. Ik krijg alweer rillingen van eraan te denken. Mijn huisdokter prikte me ooit eens met het allerdunste naaldje en dat ging gelijk goed en ik voelde er amper iets van maar als ik dat zeg in het ziekenhuis weigeren ze dat altijd.
    Ik vind het zo leuk dat jij en Jula van die meisjesavonden organiseren 😀 Lijkt me echt geweldig!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.