Dagboekje 14 • 2021

Maandag

Het is Tweede Paasdag. Voor mij geen extra vrije dag, want op maandag ben ik (doorgaans) altijd al vrij. Ik haal Jula in de ochtend op bij mijn ex en vervolgens rijden we door naar mijn ouders voor een gezellige lunch. Samen met mijn moeder heb ik laatst een hele ingewikkelde puzzel gekocht: mijn vader en ik beginnen daaraan, onder het toeziend oog van Jula.

Jula helpt ondertussen ook nog mijn moeder met de voorbereidingen voor de lunch, nadat we paaseitjes gezocht hebben in de woonkamer (want in de tuin is het een beetje te koud en te regenachtig, helaas).

Ondertussen gaat het met deze lieve schat steeds slechter. Hij ligt alleen maar zo, opgevouwen, op de bank, begint warm te voelen en weigert te eten. We maken ons echt flink zorgen! Ik overleg even met een vriendin van mij over wat te doen en besluit de volgende dag de dierenarts te bellen.

Dinsdag

Ah, kijk hem nou! In de ochtend bel ik meteen de dierenarts als ik zie dat Fendi ook heel erg langzaam beweegt en niet meer springt. Het gaat echt niet goed met hem! Ik kan gelukkig in de middag al bij de dierenarts terecht. Ondertussen werk ik een beetje, maar dat wissel ik veel af met knuffels voor Fendi.

Vlak voor we naar onze afspraak moeten, til ik Fendi in het reismandje. Hij laat het allemaal maar toe, is echt te sloom om tegengas te geven en mijn hart is ondertussen langzaam aan het breken! Ik hoop zó dat het weer goed met het komt.

En.. we zitten in de wachtkamer bij de dierenarts! Het is gelukkig erg rustig en we worden snel geholpen. De dierenarts maakt zich ook zorgen om Fendi, maar twijfelt of we een bloedonderzoek moeten laten doen om meerdere redenen die ik wel begrijp. Ze stelt voor om te beginnen met antibiotica en pijnstillers voor vijf dagen. Hij krijgt ook meteen een injectie die zijn koorts remt.

Op dinsdagavond staat altijd hardlopen op de planning. Over dit rondje schreef ik al eerder deze post. Het is een pittig rondje, maar het gaat me goed af. Sinds een paar weken ren ik niet meer op tempo of hartslag, maar puur op wat ik voel in mijn lichaam. Dat betekende dat ik deze dinsdag behoorlijk traag liep, maar dat maakt me echt helemaal niets meer uit. Ik vind het veel belangrijker dat ik er van geniet en langzaam de afstand kan uitbreiden. En dat lukt!

Woensdag

Op woensdagochtend heb ik om kwart voor negen vioolles. Als ik opsta, vraag ik mezelf af wat me in hemelsnaam bezielde toen ik deze afspraak plande. Het heeft de nacht ervoor gesneeuwd, dus moet ik eerst krabben en mijn auto sneeuwvrij maken voor ik kan vertrekken. Als ik voor deur van mijn vioolleraar sta, blijkt dat hij de afspraak vergeten is. Heel frustrerend, zeker als het zo vroeg is! Na een kwartiertje belt hij mij en stuurt hij me een berichtje dat het hem ontzettend spijt, maar dat hij het inderdaad vergeten was. Ik vind hem zo’n aardige man dat het me helemaal niets meer uitmaakt, ik vergeef hem alles! Haha!

Dit is een slechte foto, maar wel een heel leuk moment: met Fendi ging het al een klein beetje beter. Tussen de middag was ik moe en besloot ik even een kort dutje te doen. Fendi kwam achter me aan gehobbeld en besloot naast me in bed te liggen (normaal gesproken mag hij niet op onze slaapkamer komen) en zo hebben we samen een uurtje geslapen. Stiekem vond ik het veel te gezellig, haha.

In de avond eten we koolhydraatarme Gado Gado. Wederom een recept van Albert Heijn en best lekker!

Donderdag

Op donderdagochtend gaat mijn wekker weer vroeg af: ik vertrek naar Amersfoort, naar het hoofdkantoor van de organisatie waar ik voor werk, om een promotiefilmpje op te nemen voor de talentenjacht die we organiseren. Van tevoren heb ik een script gekregen om uit mijn hoofd te leren en ik moet al mijn muziekinstrumenten meenemen, zodat we die ook kunnen gebruiken in het filmpje. Het gaat heel goed, is heel leuk om te doen en er hangt – op een klein incident na – een fijne sfeer.

Tussendoor red ik het nét om even thuis te lunchen en dan rij ik door naar Doetinchem om Jula op te halen. Vervolgens rijden we weer terug en gaan we door naar de Posbank. We hebben daar met Eefje en Yuna afgesproken om een lammetje te adopteren! Uiteindelijk blijkt dat dat laatste alleen online mogelijk is vanwege Corona en dat haalt – eerlijk is eerlijk – toch een beetje de magie weg, maar ze vinden het allebei heel leuk om de schapen überhaupt te zien en te kunnen aaien.

Vervolgens spelen we nog in de speeltuin, overleven een gigantische dubbelzijdige huilbui waarbij Yuna en Jula elkaar maar blijven aansteken en beklimmen nog een oude, grote boom.

Na het eten wil Jula weer verder met haar favoriete activiteit: kaartjes maken. Ook Fendi doet mee! Het gaat een stukje beter met hem: hij wacht ’s ochtends weer voor onze slaapkamerdeur, eet weer een klein beetje (maar nog niet heel veel) én wil weer knuffelen. Toch maak ik me nog wel een beetje zorgen, vooral ook omdat hij is begonnen met braken en diarree heeft en daarnaast ook gefixeerd is op onze planten en de hele tijd wil eten. Ik besluit om de volgende dag de dierenarts te bellen om even te overleggen.

Vrijdag

Al vroeg in de ochtend breng ik Jula naar school. Daarna moet ik haasten om op tijd te zijn bij mijn psycholoog. Daarna heb ik een afspraak met een andere psychiater dan degene die ik normaal gesproken zie om mijn behandelplan door te nemen. De afspraak is een beetje anders dan ik in eerste instantie had ingeschat: ik ging uit van een uurtje, maar zit er meer dan tweeënhalf uur. Er komen verrassende dingen uit het gesprek die ik even op me moet laten inwerken. Misschien dat ik ze hier nog ga delen, misschien ook niet. We zullen zien!

Ik ben pas laat thuis en heb bijna geen tijd meer voordat mijn moeder Jula weer komt brengen. Jorn en ik praten even na over mijn afspraak bij de psychiater en even later staat Jula weer op de stoep, vrolijk als altijd! Ondertussen heb ik ook de dierenarts gebeld en afgesproken dat ik aan het eind van de dag even langskom. Ik blijf me zorgen maken om Fendi. Ik vind hem in zijn gedrag wel weer normaal, maar hij wil nog steeds niet echt goed eten en dat is zo a-typisch dat ik hem wel even wil laten beoordelen. We moeten heel lang wachten, pf. Uiteindelijk besluit ze om toch bloed te prikken en dat is een bijzondere ervaring: Fendi gaat helemaal los en ze moeten hem met drie man sterk onder controle houden, totdat hij mijn stem hoort en ineens helemaal ontspant en alles toelaat. Superfijn! Ik blijf dus maar bemoedigend tegen hem praten en ondertussen kunnen ze bloed afnemen en hem een injectie geven.

Zaterdag

Jula en ik moeten deze ochtend erg opschieten: we gaan eerst voor een verrassingsbezoekje naar mijn ouders (want mijn vader is officieel met pensioen) en vervolgens moet Jula naar zwemles. Alles verloopt voorspoedig, gelukkig. Jula vindt wederom dat ze de beste van de zwemklas was, haha.

In de middag komt een vriendin van mij met haar dochter. Zij is bijna even oud als Jula en dus kunnen ze mooi samen spelen terwijl wij bijkletsen!

Na het eten doen we nog een spelletje Rummikub Junior. Ik merk dat het voor Jula nog wel wat lastig is om de spelregels te begrijpen. Het is een versimpelde versie van de gewone Rummikub, maar alsnog best ingewikkeld, zeker voor iemand die pas net de cijfers heeft leren herkennen. Toch lukt het haar steeds beter om mee te doen!

Inmiddels gaat het met Fendi weer een heel stuk beter. Echt een opluchting! Voor de zekerheid heeft de dierenarts nog extra medicatie meegegeven, maar het is niet nodig om dat toe te dienen. Hij lijkt weer helemaal zichzelf te worden: hij eet weer gewoon, ligt weer fijn bij ons op de bank en komt héél veel knuffelen. Precies zoals hij altijd doet.

Zondag

Dit tafereel tref ik zondagochtend aan: Jula heeft stiekem ’s ochtends de deur van haar slaapkamer opengemaakt voor Fendi. Hij zit daar rechtsonder op het grijze kussen naar haar te kijken, zo lief. Jula is echt helemaal gek op Fendi en heeft zich dan ook best wel wat zorgen gemaakt om hem de afgelopen dagen, net als wij. Logisch, ook. Ik merk dat het voor haar ook echt een opluchting is dat Fendi weer helemaal opgeknapt is.

Daarna moet er gespeeld worden met álle knuffels. Volgens Jula hebben ze allemaal een naam nodig, wat er in de praktijk op neer komt dat ik ze één voor één omhoog moet houden en zij vervolgens een naam bedenkt. De meest bijzondere namen komen voorbij.

Het is tijd om hard te lopen. Zeveneneenhalve kilometer, om precies te zijn, door de heuvels. Ik ken de route niet goed, dus heb geen idee wat ik moet verwachten, maar zie wel aan het hoogteprofiel dat het heel pittig gaat worden. Ik ben gewend om de eerste drie kilometer veel te stijgen, maar daarna te dalen en dus ook weer wat op adem te komen. Dit keer is het iets meer dalen aan het begin, maar vervolgens blijft het maar omhoog en omlaag gaan met aan het einde nog een flinke heuvel. Ik lieg niet: ik zie er behoorlijk tegenop, maar heb er ook alle vertrouwen in dat ik het kan. Uiteindelijk gaat het fantastisch! Ja, het is zwaar en ja, het is soms afzien, maar ik heb nergens het gevoel dat het niet meer te doen is. Ik heb mijn ademhaling goed onder controle, herstel snel na iedere beklimming en kan zowaar ook nog genieten van de mooie omgeving. Na afloop blijkt dat we een stuk verder hebben gelopen (mijn Fitbit geeft aan dat het meer dan achtenhalve kilometer was) en dat ik voor mijn doen behoorlijk snel heb gerend. Ik ben dus echt heel, maar dan ook heel trots op mezelf na afloop.

In de middag rijden we naar het chalet van de ouders van Jorn toe, in de buurt van Hardenberg. Daar zijn we zelf ook al wel eens een paar dagen naartoe op vakantie geweest. Nu laten we het graag aan Jula zien. Gelukkig valt het weer ontzettend mee en kunnen we heerlijk naar buiten. Er blijkt toevallig een sprookjeswandeling te zijn uitgezet in het bos naast hun huisje. Dat vindt Jula helemaal geweldig! Ondertussen maakt Jorn deze foto van mij met zijn nieuwe telefoon (kijk die kwaliteit, is toch niet normaal) en ik vind het vooral een leuke foto omdat ik kan zien dat ik hier écht gelukkig ben. Dat is heel lang geleden. Het gaat nog steeds heel goed. Beter dan het ging vóór deze depressie zelfs, vooral omdat mijn angsten (die heel verlammend hebben gewerkt in het verleden) behoorlijk zijn afgenomen. Dat kan te maken hebben met de medicatie die ik slik, maar ook met mijn huidige gemoedstoestand. Of eigenlijk: een combinatie van die twee dingen. Er zijn eigenlijk nog maar weinig dingen waar ik me zorgen over maak en dat ben ik helemaal niet gewend en is zó fijn om ook weer eens mee te maken.

Na het eten rijden we naar huis, leg ik Jula snel op bed en kijken we ‘de Verraders’ terug. We hebben allebei nogal gemengde gevoelens over dit programma: ik vind het niet echt lekker in elkaar zitten, vind het grootste gedeelte van de deelnemers niet zo leuk en erger me kapot aan Tijl. Tegelijkertijd ben ik wél heel benieuwd hoe het gaat aflopen, dus kijk ik toch steeds verder.


  1. Audrey

    12 april

    Erg leuk inderdaad, die foto van jou! Goed om je weer blij te zien.

    En wat naar zeg, al die zorgen om Fendi. Gelukkig maar dat het nu weer beter met hem gaat.

  2. K.

    12 april

    Blij om te horen dat jullie het allemaal goed stellen! Als de dierenarts niet weet wat Fendi ziek heeft gemaakt, is het mogelijk dat hij misschien huisplanten heeft gegeten die giftig zijn (wat leverfalen kan veroorzaken). Onze hond is ziek en onze poes werd vorige week gebeten, ik weet hoe stresserend het is.

  3. Je straalt op die foto, Anne! Leuke blog ook weer 🙂 Ik hoop dat Fendi ook de positieve evolutie kan verder zetten 🙂

  4. Ahh wat fijn dat het beter gaat met Fendi! Dat moet spannend zijn geweest.
    En wat een leuke foto van jou! Superknap ook die 8,5km, chapeau 🙂

  5. Nora

    12 april

    Wat een mooie, knappe foto van jou!! Blij dat het leven weer wat gemakkelijker gaat voor je op het moment. En oh, ik word er ook altijd naar en eng van als er wat met m’n poezen aan de hand is, het blijft giswerk wat het is hè…

  6. marije

    12 april

    Wat heerlijk om je enthousiaste verhalen te lezen!
    Stoer hoor, 8,5 km hardlopen, ik vind het qua wandelen al een uitdaging 😉
    En die actie van Jula met Fendi is geweldig

  7. Johanna

    12 april

    Ja als onze poes ziek is, vind ik het ook heel erg. Wat is er nu uit het bloedonderzoek gekomen? Het zou ook een parasiet kunnen zijn. (Dat had onze eens) Wij laten snel een bloedonderzoek doen, en alleen antibiotika als men weet waarom. Tip, vraag een kopie van de resultaten, dan kun je het de volgende keer zelf vergelijken. Hopelijk gaat het weer beter.

  8. Kelly

    12 april

    Wat fijn dat Fendi is opgeknapt 🙂 Je straalt op de foto, heel mooi om te zien!

  9. Irene

    13 april

    Leuk weekoverzicht is dit geworden zeg! Ik ben super blij voor jullie dat Fendi weer beter is. Toch altijd naar als een van je “kindjes” ziek is he. Ik weet nog dat ik een keer een dag vrij heb genomen van mijn werk toen onze Archie ziek was :p
    Die foto van jou, heel mooi! Je straalt echt! Fijn om te zien 🙂

  10. Lesley

    13 april

    Wat leuk om te zien dat je je weer beter voelt! Leuk ook dat jullie zoveel spelletjes spelen samen, ik hoop echt dat mijn kind dat ook leuk vindt later haha!

  11. Heidi

    21 april

    • Wat een fijne weekje weer.
    Oei, is ook niet fijn dat je leeraar het vergeten was. Daar moest je dan door de kou voor niks.
    Fijn om te lezen dat alles al een stuk beter ga met fendi.

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.