Dagboekje 14, 15, 16 en 17 (maar dan in het kort) • 2022

02/05/2022

Zo nu en dan kreeg ik in de afgelopen weken een berichtje van een lezer met de vraag of het nog wel goed ging omdat het zo stil was op mijn blog. Het antwoord op die vraag? Nou, eigenlijk niet per se. Er veranderden grote dingen in mijn leven en ondanks dat ik vaak wel zin had om te schrijven, lukte het me niet om dat hier te doen. Ik kon de rust niet vinden om even rustig te gaan zitten en te schrijven (of te lezen, dus er is nog een flinke inhaalslag te maken) en ik wist eigenlijk ook niet wat ik dan moest schrijven en wat ik dan precies wel of niet wilde delen. En dus deed ik het maar gewoon even niet.

April was een roerige maand. Aan het begin van de maand, op de eerste dag zelfs, besloten mijn (nu dus ex-)vriend en ik onze relatie te beëindigen. In de maand daarvoor hadden we al apart gewoond en dus kwam het niet als donderslag bij heldere hemel, maar verdrietig was ik wel. Ik deelde er niet zoveel over, vooral omdat ik niet zo goed wist of ik dat wel wilde en omdat ik druk was met het organiseren van het leven. Zoals die dingen dan gaan. Ik ga er verder niet over schrijven en er ook niet meer over delen, maar ik ga wel laten zien wat ik dan eigenlijk allemaal deed in die maand . Maar dan in het kort. Probeer ik. Beloofd.

Ik begon weer met hardlopen. Een korte recap van mijn hardloopgeschiedenis: vorig jaar zomer liep ik fijner dan ooit, maar ergens in augustus kreeg ik ineens steeds meer last van mijn longen en besloot ik in december even te stoppen omdat ik echt teveel last had. Na uitgebreid onderzoek bij de longarts bleek (helaas) mijn astma gewoon verergerd te zijn en is mijn medicatie aangepast. Ik dacht in eerste instantie dat ik gewoon weer prima meteen een kilometer of vijf zou kunnen rennen, maar toen ik er rustig over na dacht, leek het me verstandiger om het maar weer gewoon op te bouwen. En dus doe ik dat. Hoe dat gaat? Wisselend. Ik had gehoopt (en misschien ook wel verwacht) dat mijn klachten helemaal weg zouden zijn, maar dat bleek niet het geval. Op advies van de longarts paste ik de dosering aan en gaat het nu eigenlijk best oké, met als enige probleem dat ik na het hardlopen wel echt nog veel pijn heb en benauwd ben. Maar ook dat komt vast goed!

Jula en ik deden heel veel leuke dingen samen. We gingen naar de Efteling, werkten samen in de tuin, hadden een logeerfeestje met een vriendin van haar en haar moeder (een vriendin van mij, ingewikkeld verhaal dit, maar valt mee) en speelden minstens duizend keer dat Jula een hondje / kat / wolfje was. Het was fijn om zoveel tijd samen te hebben en zoveel te ondernemen, maar het was ook druk en vaker wel dan niet waren we allebei ontzettend moe aan het einde van de dag.

Over katten gesproken (soepel bruggetje dit, hè?): Fendi was ziek. Heel erg ziek. Aan het begin van de maand kwamen Jula en ik thuis na een dag Efteling en gedroeg Fendi zich vreemd. In de dagen daarvoor had hij al iets minder gegeten, maar ik dacht dat hij de nieuwe brokjes niet lekker vond óf minder eetlust had omdat het wat warmer was geworden. Dat bleek dus niet per se het geval. We vonden hem met zijn kopje naar beneden gedraaid, lopend alsof hij dronken was. Hij viel steeds van mijn schoot als hij probeerde te springen, wilde alleen nog maar slapen en kon niet meer eten. Oei.

Gelukkig konden we de volgende ochtend met hem naar de dierenarts en daar bleek dat zijn kaliumwaarde veel te laag was. Hij moest een infuus om dat omhoog te krijgen. Helaas was het na één infuus nog niet voldoende en moest hij naar het dierenziekenhuis. Daar hebben ze hem nog verder onderzocht en weer een infuus gegeven. Ik maakte me heel veel zorgen, ook omdat de dierenarts me liet weten dat hij het niet ging redden als zijn waardes niet omhoog zouden gaan. Gelukkig kreeg ik een dag later het verlossende telefoontje dat hij weer een stuk alerter was, zijn waardes goed waren én weer wilde eten. En dus mocht ik hem op komen halen. Ik geloof dat ik een aantal tranen liet van blijdschap. Fendi negeerde me de eerste paar uur (hij vindt de dierenarts vreselijk en het dierenziekenhuis nog erger, denk ik), maar niet veel later wilde hij alleen maar knuffelen. En ik ook. Er is ook onderzoek gedaan naar hoe het kan dat het ineens zo slecht met hem ging, maar er is niets gevonden dat het kan verklaren.

En dit gebeurde ook: ik liet een nieuwe tatoeage zetten. Ik wilde al langer een tatoeage die iets te maken had met Jula (of me aan haar doet denken, vooral), maar ik wist steeds niet wat ik dan zou willen. Tot een paar maanden geleden. Ik zag een foto van Jula met madeliefjes in haar haren, gemaakt op vakantie, waarop ze precies kijkt zoals ze is. En ineens wist ik dat ik dát wilde onthouden, maar dan niet als portret, maar als abstract beeld. Ik vond een tattoo-artist die precies dit kon maken, wachtte geduldig en ineens was het zover. Op de foto is de tatoeage echt net gezet, inmiddels is-ie aan het helen. Ik ben er meer dan blij mee.

Ook was het tijd om weer bloed te prikken. Ook hier een kleine samenvatting: ik bleek een gigantisch lage vitamine B12-waarde te hebben (die dus wel verklaarde waarom ik zo vermoeid was en nog een paar van die andere, vage klachten) en moest twee keer per week voor een injectie in m’n bil naar de huisarts. Dat zat er gelukkig op en moest ik bloedprikken om te kijken of mijn waarden nu weer oké waren. Ook is er onderzocht of er een verklaring is voor die lage waarde, bijvoorbeeld door een verstoorde opname in mijn maag. Goed nieuws: er is niets mis dat er voor zorgt dat ik de vitamine niet goed op kan nemen en mijn waardes waren nu precies zoals ze zouden moeten zijn, op één dingetje na waarover ik nog even moet overleggen met mijn huisarts. Maar ik ben blij dat dit is gevonden, blij dat ik zo snel die injecties kon krijgen en vooral blij dat ik me weer zoveel beter voel.

Oja en er veranderde nogal veel in huis. Ik weet niet wat het was (nou goed, natuurlijk weet ik dat eigenlijk wel, wie hou ik voor de gek?), maar ik voelde de drang om dingen te veranderen. Weer wat planten in huis, een ander tafeltje, een nieuwe stoel. Repareren wat kapot was, vervangen wat niet van mij was en dus niet meer in huis stond en dingen doen die al honderd jaar op mijn takenlijstje stonden en die ik steeds maar uit bleef stellen.

Ik deed vooral heel erg veel. De hele tijd. En dat was goed, want zo had ik het gevoel dat ik bezig bleef, maar soms werd het wel een beetje teveel. Ik maakte het huis schoner dan ooit, organiseerde dingen waarvan ik nooit de behoefte voelde om ze te organiseren en ging maar door. En door. En door. Ik denk dat het een combinatie is van meerdere dingen: ineens meer energie door de injecties die ik kreeg en de vervelende dingen die gebeurden waardoor ik afleiding wilde en ook wilde zorgen dat het ‘goed’ was. Wat dat dan ook is. En nu? Nu ga ik proberen een beetje rustig aan te doen, te genieten van mijn mooie tuin (die dus ook anders is, met hulp van mijn ouders!) en misschien eens te lezen? Of borduren? Of weer eens in bad? Of dat allemaal?

You Might Also Like

16 reacties

  • Reageer Audrey 02/05/2022 at 18:18

    Wat kreeg je een hoop op je bordje, lieve Anne! Zorg goed voor jezelf. En je tatoeage vind ik echt prachtig <3

    • Reageer Anne 03/05/2022 at 11:44

      Ja, dat was wel even veel! En dat ga ik doen. Dankjewel <3

  • Reageer Jacqueline 03/05/2022 at 08:10

    Aaah, sterkte met alles…..

    • Reageer Anne 03/05/2022 at 11:44

      Lief, dankjewel!

  • Reageer Siroon 03/05/2022 at 08:30

    Wow het klinkt als een pittige tijd. Het blijft natuurlijk heel vervelend, ookal ga je wellicht goed uit elkaar. Sterkte de komende tijd! Alles zal wel weer even een nieuwe routine en plek moeten krijgen, en afleiding klinkt op zich als een prima bezigheid. Konden we maar zoals in de film een fade out doen en een fade in met ‘3 maanden later’ waarin alles goed is… Zet m op!
    ps. je huisje ziet er weer prachtig uit!

    • Reageer Anne 03/05/2022 at 11:45

      Ja! Het is gewoon een grote verandering en toch ook wel een teleurstelling, dus dat heeft even tijd nodig. Maar komt uiteindelijk ook echt wel goed. Zo’n 3 maanden later klinkt inderdaad wel lekker, haha!

  • Reageer Blog by Linda 03/05/2022 at 09:00

    Wat een heftige maand! Het is inderdaad verdrietig als je relatie na lange tijd stuk loopt, ook wanneer je zelf misschien wel (of niet) hebt besloten dat het beter is zo. Ik hoop dat je tijd voor jezelf hebt om het een plekje te geven en tot rust te komen. En bah, dan is Fendi ook nog ziek, moet dat er ook nog bij komen… Gelukkig maakt hij het inmiddels beter!

    • Reageer Anne 03/05/2022 at 11:45

      Dankjewel Linda, lief. Het kwam voor m’n gevoel even allemaal tegelijk, maar ik denk dan maar dat al het goede ook zo ineens weer tegelijkertijd komt 😉

  • Reageer Irene 03/05/2022 at 19:05

    Oh zeg, ik ben zo blij dat je er weer een beetje bent. Helemaal begrijpelijk dat je geen zin had om iets te delen, ik heb dat ook wel als ik me niet fijn voel (idem voor dat dingen veranderen al voel ik die nood niet alleen als ik me slecht voel, haha). Het was precies ook alles tegelijk hé? Het zal wel een pittige april geweest zijn. Ik heb veel aan jou gedacht toen ik het op Instagram zag, ook met Fendi. Hopelijk wordt mei een betere maand voor je!

    • Reageer Anne 07/05/2022 at 06:56

      Zo lief Irene, dankjewel! Uiteindelijk komt er altijd wel een moment dat ik er toch iets over schrijf (zoals nu), maar dat heeft even tijd nodig. En ja, het was wel veel tegelijkertijd, maar het gaat inmiddels best goed met ons. Dus dat is fijn!

  • Reageer Hester 03/05/2022 at 20:44

    Wat verdrietig, Anne 💔 Ik hoop dat je goed voor jezelf zorgt en dat er goed voor je gezorgd wordt. Fijn dat Fendi nog bij je is, en dat je de liefde voor Jula nu op zo’n mooie manier bij je draagt. Take care! (En ga inderdaad in bad!)

    • Reageer Anne 07/05/2022 at 06:57

      Dankjewel Hester! Ja, ik zorg goed voor mezelf én er wordt goed voor me gezorgd, dus alles komt goed. Ik maak me er niet zoveel zorgen over, gelukkig. En ja, fijn dat Fendi er is en ook Jula’s vrolijkheid doet heel veel goed! <3

  • Reageer Daenelia 04/05/2022 at 08:17

    Ondanks dat het allemaal verdrietig en moeilijk was, heb je je er toch maar doorheen geslagen. Best pittig, maar ergens voel ik door je tekst dat het ook wel goed voor je was? Je ging liever aan de slag dan dat je in een hoekje ging zitten. (Ik weet ’t, dat hoekje is nooit een oplossing, maar kan soms zo aantrekkelijk zijn als je in die situatie zit.)
    Voor Fendi, hou ‘m in de gaten. Katten zijn bikkels en zoals je merkt: pas als het (bijna) te laat is geven ze aan dat het niet lekker gaat. Dat blijft het meest stekende van huisdieren: tenzij je een papagaai of landschildpad hebt, neem je altijd eerder afscheid van ze dan je wilt. Aan de andere kant: katten leven ook echt optimaal en halen alles uit de dag en hun leven. Geen moment verspild, ze genieten van alles. Dus geniet lekker met hem in de tuin. Neem een voorbeeld en laat de zon je gewoon lekker opwarmen.

    • Reageer Anne 07/05/2022 at 06:58

      Ja, het klopt wat je zegt. Het is oké zoals het is en tijd om weer even te bedenken hoe alles zit, hoe ik mijn tijd moet indelen, etc. Maar dat komt allemaal wel goed en begint zijn vorm te vinden. Gelukkig voel ik me fysiek veel beter en heb ik het gevoel dat ik ook veel meer aankan, dus ik ben oké. En ja, je hebt gelijk over Fendi! Ik hou ‘m nu extra in de gaten, ik wil echt niet dat het nog een keer zo slecht met hem gaat. En samen in de tuin klinkt als een perfect plan. 😉

  • Reageer Luus 04/05/2022 at 08:44

    Oh Anne, ik heb tussen al het nieuws door wel eens een berichtje willen sturen (of kaartje willen sturen) om te checken hoe het ging, maar vergat dat dan ook echt te doen. Heb nog vaak aan je moeten denken afgelopen maand! Wat een hoop tegelijk was het ook… je overlevingstactiek is precies hetzelfde als die van mij, zoveel mogelijk doen en maar blijven doorgaan. Misschien niet het aller beste voor moeheid, maar mij troost het wel altijd in dit soort situaties. Ik ben blij om te lezen dat je veel tijd met Jula hebt door kunnen brengen en dingen voor jezelf hebt kunnen doen (in huis en tuin) om toch een soort frisse start te maken. Heel veel liefs!

    • Reageer Anne 07/05/2022 at 06:59

      Lief van je, Luus. Dankjewel! En ha, ja, het is inderdaad een overlevingstactiek maar ik denk dan steeds: ach, er zijn veel slechtere te bedenken. 😉 Ik ben inmiddels wel weer wat tot rust aan het komen, dus dat is heel fijn. Liefs terug!

    Laat een antwoord achter aan Blog by Linda Annuleer je reactie

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.