Dagboekje 12 • 2021

Maandag

Dagboekje nummer twaalf alweer! Ondanks het feit (of misschien wel doordat?) dat alle dagen op elkaar lijken, gaat de tijd toch wel behoorlijk snel. Het is alweer bijna april. Deze maandag doe ik niet zoveel bijzonders: ik maak er een werkdagje van en aan het einde van de middag kijk ik nog wat afleveringen van Catfish. Altijd leuk!

Dinsdag

Ik heb wederom de hele dag overleggen via ons beeldbelprogramma. Het gaat prima, eigenlijk. Ik merk dat het wat drukker begint te worden op mijn werk, maar dat vind ik eigenlijk wel fijn. Er zijn ook weken geweest waarin ik echt weinig te doen had en moest zoeken naar taken. Nu rol ik eigenlijk van het ene overleg in het andere en dat voelt prima! Aan het einde van de dag is het weer tijd voor een rondje rennen met mijn hardloopgroepje. Omdat het nu wat langer licht is, kunnen we ’s avonds naar het bos en dat is fan-tas-tisch. Echt. Na zo’n lange dag van binnen zitten en naar een beeldscherm staren is het echt geweldig om even buiten te zijn en in beweging te komen. Het doet me – wederom – echt goed.

Woensdag

Aan het einde van de ochtend heb ik vioolles. Van tevoren oefen ik nog maar een beetje, want dat heb ik de afgelopen twee weken niet gedaan (oeps!). De bladmuziek hierboven is niet van mij: dit is echt nog ver boven het niveau van wat ik kan! Ik speel nog simpele melodieën en weinig dubbelgreep. Desalniettemin gaat het wederom echt heel goed, speel ik heerlijk en is mijn vioolleraar weer eens heel enthousiast over hoe het gaat. Zo fijn! Het helpt ook dat hij gewoon een heel leuk, fijn persoon is en ik me heel erg op mijn gemak voel bij hem. Het is niet erg om fouten te maken of vals te spelen, dat straalt hij in alles uit en dat helpt me om iets beter om te gaan met mijn fouten. Heel fijn!

In de middag ben ik ontzettend moe en ga ik even op bed liggen voor een dutje van een uurtje. Ik verslaap me en wordt uiteindelijk pas om half zes (!) wakker. Kennelijk had ik het nodig! Op het menu staat Indiase korma, naar een recept van Albert Heijn. Het ziet er heerlijk uit, ruikt goddelijk en er gaan állemaal dingen in die ik heel lekker vind (kokosmelk, spinazie, bloemkoolrijst, amandelschaafsel), maar het valt écht een beetje tegen. Jammer.

’s Avonds doen Jorn en ik nog wat nuttige dingen (zoals het terugbrengen van een bank die al iets te lang in onze schuur stond en kapot bleek te zijn bij ontvangst) en heb ik nog een overleg met mijn muziektheatergroep.

Donderdag

Ik rij al vroeg in de ochtend naar Eefje: we gaan kringlopen in Deventer! Mijn oog valt bij binnenkomst meteen op dit fantastische poezenbeeldje en ondanks dat hij een beetje beschadigd is, besluit ik ‘m mee te nemen. Ik weet nu al dat Jula er verliefd op gaat zijn.

Op deze foto zeg ik tegen Eefje: ‘ik lach nu, maar je ziet het niet’ en zij doet exact hetzelfde, haha. Overigens vind ik wel dat ik een beetje smize met mijn ogen, maar dat komt omdat ik héél veel America’s Next Top Model heb gekeken toen ik jonger was. Haha!

In de middag worden mijn plannen een beetje in de war geschopt. Ik zou eigenlijk Jula op gaan halen, maar die is (samen met mijn ex) behoorlijk verkouden geworden en moeten dus gaan testen op Corona. Mijn ex is recentelijk van de trap gevallen en heeft daarbij haar knie beschadigd, waardoor ze amper kan lopen en zeker niet kan autorijden en dus bied ik aan om ze op te halen en met ze mee te gaan testen. Dat doen we! Het is een beetje een vreemd uitje. Jula vindt er niet zoveel spannends aan (gelukkig!) en doet het heel goed, ze geeft bijna geen kik als ze met het stokje in haar neus roeren. Deze test betekent helaas wel dat ik Jula niet mee kan nemen naar mij toe, want als ze toch Corona blijkt te hebben, kan ze Jorn en mij ook besmetten. Heel ongezellig, in mijn eentje, rijd ik dus weer terug naar huis en drapeer ik mezelf op de bank met dr. Phil. Het blijkt een fantastische aflevering te zijn over een vrouw die verloofd is met twee mannen tegelijk. Heerlijk!

Vrijdag

Er staat weer een werkochtend op de planning. Ik pak even snel op Jula’s kamer een elastiekje en voordat ik het in de gaten heb is deze vriend op Jula’s bed gesprongen. Dat is echt zijn meest favoriete plek in huis, geloof ik, en als hij ook maar een beetje kans ziet, ligt hij al tussen haar knuffels. Hij mag eigenlijk niet op onze slaapkamers komen en ik vind dat hij dan ook altijd zo schuldbewust kijkt, haha.

Voor mijn werk moet ik samen met een collega voorlichting geven aan vier groepen 8 van basisscholen in Amersfoort over ons beroep. Ik werk als muziekcoach en daar is natuurlijk veel over te vertellen. Het blijkt echt fantastisch te zijn om te doen: de kinderen luisteren goed, doen braaf mee met alle opdrachten en aan het einde stellen ze de meest aandoenlijke vragen zoals ‘wie is jullie muzikale voorbeeld?’ en ‘hebben jullie een YouTube-account?’. Te lief!

In de middag komt dan eindelijk het verlossende antwoord: Jula test negatief op Corona. Hoezee! Dat betekent dat mijn moeder haar ophaalt en naar mij brengt. Zo fijn, ik heb haar ontzettend gemist en ben heel erg blij dat ze er weer is. Jorn komt ook al snel thuis en we gaan met z’n drieën een rondje wandelen met Jula’s nieuwe stokpaard en eindigen uiteindelijk bij een speeltuin. Het stokpaard wordt ‘jurypaard’ en Jula doet trucjes van de glijbaan af. Ik heb lang niet zo hard gelachen als die middag!

Zaterdag

In de ochtend gebeurt er iets geweldigs: ik vind mijn lievelingstrui terug die ik al meer dan een half jaar kwijt was! Sinds verhuizing was-ie ergens beland en ik had geen idee waar ik moest zoeken, maar ik vond ‘m ineens terug tussen een stapel rokken. Hij lijkt op de foto wel erg te pillen, maar dat valt in werkelijkheid gelukkig mee. Ik kocht de trui twee jaar geleden toen ik in mijn eentje in Kopenhagen was, dus het is ook nog eens een fijne herinnering!

Hoe dan ook: in de ochtend rijd ik weer eens met Jula naar zwemles. Ik krijg naderhand op mijn kop van de zwemjuf omdat ik Jula geen staartje in had gedaan. Ze zegt het écht heel verontwaardigd en onaardig en ik begrijp dat dus nooit: je kan toch ook gewoon op een aardige manier zoiets zeggen?

In de middag gaat Jorn een heel stuk wandelen en gaan Jula en ik naar de kapper. Ik schaam me dan eigenlijk altijd een beetje omdat ik mijn haar dus zelf knip en dan bang ben dat ze dat kunnen zien, haha. Maar we gaan nu gewoon voor Jula: die wil het wat korter! De kapster is een beetje vreemd, maar Jula krijgt wel roze plukken in haar haar en dat maakt haar het gelukkigste meisje ter wereld. Zo lief! Daarna gaan we nog even ‘shoppen’ in ons dorp, heel gezellig. Het is een hele fijne middag!

Zondag

We beginnen al vroeg aan ons geheime project: er is iemand in dit huis binnenkort jarig en dat moet natuurlijk uitgebreid gevierd worden. 🙂 Jula vindt het geweldig om geheimpjes te hebben, ze gaat dan helemaal op in haar rol en kan niet meer ophouden met glimlachen.

Daarna staat er een rondje hardlopen van zeven kilometer op het programma. Ik heb er heel veel zin in (wat dus echt een heel goed teken is), want het is lekker weer én ik mag weer met mijn fijne mede-runner gaan rennen. Ik loop héérlijk. Echt. Alsof ik nog prima tien kilometer door zou kunnen gaan. De heuvels op, de heuvels af, telkens weer inspannen en bijkomen en ondertussen de zon op mijn gezicht: ja, dat maakt me echt heel vrolijk. We zeggen onderweg tegen elkaar dat het wel lijkt alsof we in het buitenland zijn en dat is ook écht zo. De omgeving hier is zo mooi.

In de middag klungelen we een beetje met z’n drieën en rond half vier rijden we naar kasteel Middachten. Jula denkt dat daar een prinses woont! Ik weet vooral dat je er een fijn rondje kan wandelen en dat het ons goed doet om even in de buitenlucht te zijn. Het is een heel fijn uitstapje, precies wat we nodig hadden. Jula is zwaar onder de indruk van het kasteel en de tuinen en halverwege de wandeling vraagt ze of ze met mijn telefoon foto’s mag maken. Dat mag best.

Hier zei ik tegen haar: ‘maak een foto van iets dat vierkant is’. Dat kon ze niet vinden en dus had ze zelf wat takjes bij elkaar gelegd in een vierkant. Superslim!

Vrijwel alle stenen die we onderweg tegen kwamen zijn op de foto gezet, haha. Ook onze voeten, Jula’s laarzen en héle oncharmante foto’s van Jorn en mij zitten tussen de verzameling, maar die ga ik hier dus écht niet delen. Laten we zeggen dat we ons er behoorlijk mee vermaakt hebben!

Toen bleek het Jula’s gelukdag te worden: we wandelden langs een manege en daar liepen allerlei paarden rond. Jula is momenteel helemaal gek op paarden en dus mochten zij niet ontbreken op de foto.

Nog meer paarden: als je heel goed kijkt op de achtergrond!

En dit is dan toch wel de best gelukte foto die Jula gemaakt heeft! Na al deze belevenissen reden we weer terug naar huis, maakten we eten en bracht ik Jula enigszins op tijd naar bed. Maar, ze kon natuurlijk niet slapen omdat we de klok hadden verzet en het nog licht was buiten. Meh!

Al met al was het een hele fijne week. Ik heb leuke dingen gedaan, was behoorlijk druk, maar kon eindelijk weer een beetje genieten van alles wat ik ondernam. Zo fijn! Het gaat echt weer de goede kant op en dat stemt me heel tevreden. Waar ik ook heel blij van werd: alle lieve reacties die ik de afgelopen weken kreeg op mijn blogposts. Dat deed me écht wel goed! Ik kon de energie en ruimte niet vinden om te reageren, maar heb ze natuurlijk wel gelezen (en gekoesterd!). Dus dank daarvoor!


  1. Weer een fijn dagboekje! Catfish kijken we hier ook wel eens als no-brainer. Altijd leuk om te zien, en ook wel cool dat dat zelfs nog werkt als ze van thuis uit de afleveringen draaien!

    Geniaal ook van dat vierkantje! Voor ELK probleem bestaat een oplossing, genieten dit 🙂

  2. Luus

    29 maart

    Haha de poes zit echt op de perfecte plek voor de foto 😀 En jaa wat een leuke trui!

  3. Audrey

    30 maart

    Ooo, Catfish, dat is lang geledenn! Fijn dat Jula’s test negatief was en dat jullie lekker samen op stap konden. Echt leuk om je kind foto’s te laten maken.

  4. Volgens mij had ik het al eens eerder gepost maar het schijnt dus echt dat de tijd juist sneller lijkt te gaan als er weinig gebeurt, omdat je dan minder herinneringspunten hebt om de tijd aan te linken. Zoiets haha. Ik ervaar hetzelfde iig, alhoewel Maart voor mijn gevoel wel honderd jaar duurt.

    Het ziet er uit als een fijne week, wat fijn dat je er weer een beetje bovenop lijkt te krabbelen 🙂 En als oud paardenmeisje begrijp ik Jula he-le-maal, haha!

  5. Siroon

    30 maart

    Wat een heerlijk dagboekje! Ondanks dat elke week inderdaad voor iedereen hetzelfde is, lijk jij er altijd weer wat nieuws van te maken. Wellicht helpt het ook wel mee dat je Jula hebt en kinderen altijd vermaakt moeten worden 😉 Ik ben zo blij voor je dat het weer wat beter lijkt te gaan 🙂

  6. Tea

    30 maart

    Love Jula’s take-over!

    En wat fijn dat je nu in het bos kun hardlopen. Ik kreeg zondag spontaan zin een rondje door het park te rennen. Denk dat er iets in de lucht zit 😀

  7. Haha ik ben nu heel benieuwd waarom de kapster een beetje vreemd was :p
    Fijn dat jullie coronavrij zijn! Dat was wel even spannend.
    Dat poezenbeeldje zou ik ook niet kunnen weerstaan. Ik heb echt een zwak voor van die kitscherige dingen 😀 En je trui! Zo’n mooie!

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.