Dagboekje 10 • 2022

14/03/2022

Jeeminee, wat een week heb ik achter de rug! Ik had last van intense lenteschoonmaakkriebels en kon er niet meer mee ophouden. Als ik hier zou opschrijven wat ik allemaal heb gedaan, dan zou iedereen me voor gek verklaren (en terecht), dus ik doe maar gewoon net alsof het iets minder was. Hoe dan ook: ik deed veel te weinig rustig aan, sliep ontzettend slecht, maakte me soms toch ook wel iets te druk, maar: het was ook echt ontzettend lekker weer, Jula en ik genoten heel erg van de geur van de zomer en gewoon lekker buiten zijn en we hebben eindelijk Teddie, ons adoptie-lammetje, ontmoet.

Maandag 

Ik word intens moe wakker en wil eigenlijk nog heel lang blijven slapen, maar ik vind dat een beetje zonde en denk dat ik me wel beter voel als ik gewoon uit bed ga en iets ga doen. Dat doe ik dan dus ook. Ik ontbijt, lees mijn werkmail en ga daarna aan de slag met één van de klussen in huis die ik al honderd jaar aan het uitstellen ben: de ramen wassen. Zeker nu de zon schijnt, kan ik het niet meer aan om te zien hoe vies ze zijn en dus pak ik de doekjes, een emmer met water en ga ik aan de slag. Fendi begrijpt er helemaal niets van en schrikt zich een ongeluk als ik het gordijn aan de achterkant van de woonkamer omhoog trek, haha.

Als ik er net lekker inzit, komt mijn spv-er. We hadden miscommunicatie over de tijd van de afspraak en uiteindelijk komt hij later dan ik dacht, maar eerder dan hij zei en dus ben ik nog midden in mijn raam-was-proces. Ook wel goed om even te stoppen en we besluiten een rondje te gaan wandelen, want het is zulk mooi weer. Ik merk nog steeds dat ik echt wel benauwd ben en dus doe ik rustig aan. We lopen langs de lammetjes en ik kan niet wachten om samen met Jula op zoek te gaan naar ‘ons’ lammetje!

Na de afspraak met mijn spv-er moet ik haasten om op tijd te zijn bij de huisarts voor mijn tweede b12-injectie. Het blijft een beetje ongemakkelijk, zo’n injectie in je bil, maar gelukkig doet het geen pijn en hoop ik vooral dat het snel gaat helpen.

Daarna ga ik weer verder met de ramen. Ik val drie keer bijna van de trap af (gewoon, uit onhandigheid) maar uiteindelijk lukt het me allemaal en ben ik een gelukkig mens met deze schone ramen. Wie had ooit gedacht dat ik dit zou zeggen? Daarna heb ik de geest gevonden en ruim ik nog wat andere dingen op en maak ik wat schoon. Sommige dingen in huis staan niet op een handige plek en dus verplaats ik ze (en verschuif in mijn eentje een hele grote, zware buffetkast, haha). Het is fijn om te doen.

Ondertussen kan deze kat niet ophouden met mij liefde te geven. Vrijwel iedere gelegenheid grijpt hij aan om kopjes te geven, het liefst tegen mijn wang of voorhoofd. In de avond ben ik nog iets te lang aan het opruimen en schoonmaken en daarna stort ik me weer op mijn borduurwerk, maar die ellendige franse knoop blijkt nog steeds onmogelijk. Aah!

Dinsdag

Ik word al wat meer uitgerust wakker dan de dag ervoor, gelukkig. Ik heb een werkdag en een aantal afspraken gepland, maar ook wel wat ruimte om me te richten op achterstallig (voornamelijk administratief) onderhoud. Ook krijg ik een leuke vraag van een locatie: ze willen dat ik met ze meedenk over de aanschaf van wat muziekinstrumenten om te gebruiken op de groep. Ik typ een veel te lange mail (zoals altijd), maar word helemaal blij van dit soort dingen.

Tijd voor de lunch! Ik had ineens zin in één van mijn oude vertrouwde opties: guacamole (zeker niet zelfgemaakt, trouwens) en een eitje met peper. Vet lekker!

De rest van de middag ben ik weer aan het werk. Ik heb een heleboel werk te verzetten, maar voel me ook gigantisch productief en dus doe ik alles wat ik moest doen en nog een beetje meer.

In de avond ga ik samen met Laura naar een voorstelling in het Posttheater. Mijn maatje speelt erin mee en het is fan-tas-tisch: grappig, ontroerend en iets om over na te denken.

Woensdag

Vandaag maak ik eigenlijk helemaal geen foto’s. In de ochtend ben ik druk aan het werk en bereid ik een presentatie voor die ik de volgende ochtend moet geven. Daarna haal ik Jula op, doen we samen boodschappen en spelen we nog even thuis. Ze wil héél, maar ‘echt héél graag, mama’ vanavond hapjes in bed eten met een filmpje. We verplaatsen de televisie van de kleine kamer naar haar slaapkamer en eten hapjes terwijl we kijken naar Make-up Cup, haha.

Deze komt ook nog even knuffelen en dan is het feest compleet. ♥ We slapen samen omdat het kan én omdat Jula zich niet helemaal lekker voelt. Ik hoop op een rustige nacht, maar dat is niet helemaal het geval.

Donderdag

Aan deze foto ging redelijk wat gedoe vooraf. Jula en ik worden in de ochtend wakker en ik zie dat ze nog erg moe is en ze zegt zich nog niet helemaal goed te voelen en dus meld ik haar ziek van school. Ze valt weer in slaap (gebeurt echt nooit, maar ze had het dus nodig) en als ze later wakker wordt, is ze helemaal in de war dat ze niet naar school hoeft, haha. Ik had de avond van tevoren mijn moeder al gevraagd of ze eventueel kon oppassen omdat ik een werkafspraak had en daarna naar het ziekenhuis moest en gelukkig kon dat. Al vroeg app ik mijn moeder, maar als ik even later beneden kom zie ik op mijn werktelefoon dat de afspraak niet doorgaat. Dat betekent dat we iets rustiger aan kunnen doen.

Ongegeneerde liftselfie, maar: hoera, het is zo warm dat ik gewoon een spijkerjasje aan kan! Het longonderzoek is niet heel fijn, overigens. Het is een histamine-provocatietest en dat betekent dat ik histamine inadem om zo te kijken bij welke hoeveelheid ik benauwd word. Laten we zeggen dat dat vrij snel gebeurt. Er is flink wat medicatie nodig om het weer terug te brengen, maar uiteindelijk is het weer oké.

Ik doe wat nuttige dingen – medicatie ophalen, pakketje wegbrengen, dat soort dingen – en dan rij ik weer naar huis. Met Jula gaat het gelukkig weer goed. Ik heb wat lekkers meegenomen en we drinken thee op het bankje in de zon in onze voortuin. Wat een weer, zo fijn.

We doen nog wat spelletjes én nuttige dingen (ik zit nog steeds in de opruim-schoonmaak-modus). Het voelt als zomer!

In de avond gebeurt er iets heel bijzonders: Fendi gaat voor het eerst bij Jula op schoot zitten. ‘Het is de gelukkigste dag van mijn leven,’ zegt ze.

Vrijdag

Jula voelt zich goed genoeg om weer naar school te gaan! Ik breng haar in de ochtend naar school, maar ben zelf echt intens moe. Ik heb weer slecht geslapen. Al vroeg in de ochtend heb ik een belafspraak met de longarts over de uitslagen en de behandeling. Het is een fijn gesprek en het levert ook wat op. Mijn behandeling gaat anders worden (vooral qua medicatie) en ik word doorverwezen voor verder onderzoek.

Na het gesprek met de longarts haast ik me naar mijn vioolles. Ik ben de laatste tijd standaard vijf tot tien minuten te laat, oeps. De les gaat niet zo goed als gewoonlijk, op de één of andere manier kom ik er niet helemaal lekker in. Het is oké, ik leg het naast me neer en rij naar huis. Daar haal ik snel deze ampullen op en dan rij ik naar de huisarts: tijd voor weer een prik! De assistente is een beetje lomp en als ik weer buiten sta, voelt m’n bil niet helemaal lekker.

In de middag brengen mijn ouders Jula. We drinken een kop thee in de zon samen en dan gaan Jula en ik samen spelen. Ik ben – natuurlijk – doodop na het avondeten en dus gaan Jula en ik gezellig tegelijkertijd naar bed. Als we de lampen in de woonkamer doen, zien we ineens nog een klein lichtje branden: het lampje van het huis van de sylvanian families. Ik weet niet waarom, maar ik vind het zó schattig. Jula doet het lampje uit, wenst ze welterusten en dan gaan we naar boven.

Zaterdag

Na twee nachten erg slecht slapen, had ik gehoopt op eindelijk een goede nacht. Helaas: ik heb weer de halve nacht wakker gelegen en ik ben zó moe. Gelukkig zijn deze twee er. Fendi slaapt altijd voor de slaapkamerdeur en nu had Jula er een kleedje neergelegd, zodat hij wat zachter kan liggen. Toen ik wakker was, hoorde ik hem keihard snurken dóór de muren heen, haha.

We beginnen de dag rustig, maar rond half negen bedenken we ineens dat we iets gaan uitzoeken en opruimen (ik heb Jula geloof ik besmet met het virus) en ligt de hele kast onder de trap overhoop. Het is één grote chaos en na een half uur is Jula er klaar mee en zit ik met de bende, haha. Ik kan nog steeds niet echt ophouden en wil het gewoon afmaken, dus ik ga door, maar vergeet bijna dat we ook nog naar zwemles moeten! Ik douche binnen twee minuten en nog geen vier minuten later ben ik aangekleed. Tijd om te gaan!

Als we weer thuis zijn, hebben we nog eventjes tijd om te eten en dan komt mijn nichtje Linde. Ze is toch wel één van Jula’s lievelingspersonen en we hebben afgesproken om samen op bezoek te gaan bij het lammetje dat we hebben geadopteerd. Wat een feest! Ik merk wel dat Jula moe is en onderweg stopt ze zo ongeveer om de zeven meter om ons even te laten weten dat haar benen echt heel moe zijn en ze eigenlijk niet meer kan.

De adoptie van Teddie (zo heeft Jula ons lammetje genoemd) is vooral symbolisch, om de schaapskudde te steunen, maar tot en met april mogen we bij Teddie op bezoek! Met de geboorte-akte in haar handen loopt Jula het weiland binnen en daar zijn zeker zestig lammetjes die natuurlijk allemaal op elkaar lijken, haha. We hebben een nummer waar we Teddie aan kunnen herkennen en na ongeveer twintig minuten is het dan zover: gevonden!

Kijk nou! Teddie ligt alleen maar lekker te chillen en Jula kan niet ophouden met haar te aaien. En ik eigenlijk ook niet.

Ach ach ach, Teddie. Ik ben een trotse adoptiemoeder, dat is zeker.

Als we weer thuis zijn, drinken we nog wat met Linde en daarna ga ik ons eten koken. We kijken de finale van Make Up Cup en dan is het écht tijd om te gaan slapen. Een tijdje terug gaf Jula mij één van haar haasjes (haar lievelingsknuffel, waar ik een reserve van had gekocht, maar die pikte ze meteen in en toen had ze er twee) om mee te slapen. Dat was al het liefste ooit, maar vanavond heeft ze ze ook nog klaargelegd als we gaan slapen. M’n hart kan dit niet aan hoor!

Zondag

Ook deze nacht hoopte ik eindelijk weer eens fijn door te kunnen slapen, maar ook nu lig ik zo’n vier uur achter elkaar wakker. Meh. Als we opstaan, voel ik me niet eens zo heel erg slecht en ik weet eigenlijk ook niet hoe dat kan. Jula en ik bedenken wat we vandaag willen gaan doen (vooral rustig aan, eigenlijk) en besluiten om naar de bioscoop te gaan. De film begint om 09.45, lekker vroeg dus! We gaan naar Clifford en het is écht heel leuk. Jula zit de hele film ademloos te kijken (dat gebeurt echt nooit) en lacht het hardst van de hele zaal.

Achter in onze tuin is een heerlijk plekje in de zon en we zetten het ligbed er neer en één van de strandstoelen. Hoe fijn! We blijven er de hele middag zitten. Ik doe wel weer veel te veel nuttige dingen (en Jula helpt me daar bij, af en toe dan) en we spelen samen met het keukentje dat buiten staat en de hoepels. Het voelt echt al een beetje als zomer en we genieten er allebei intens van. We voelen ons allebei – ondanks de vermoeidheid – best goed en dat is fijn om te merken.

You Might Also Like

1 reactie

  • Reageer Angélica 15/03/2022 at 08:50

    Ahh de vriendschap tussen Fendi en Jula vind ik zo lief altijd 😀
    En Teddy, te cute! Wat een leuk idee 😀
    Ik begrijp die schoonmaakkriebels wel trouwens, heb afgelopen week ook extra gepoetst en dingen op vinted gezet enzo… ineens is het klaar! Zal vast door dat mooie weer komen.
    Hoop dat de medicatie je snel gaat helpen, klinkt niet fijn zeg 🙁

  • Laat een reactie achter

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.