Daar waar de stilte begonnen is

27/11/2021

De boom fluistert dat de bladeren steeds zwaarder beginnen te voelen, de takken beginnen te hangen en er moet iets losgelaten worden. Het is onvermijdelijk. We hebben het gehoord, we hebben het gevoeld: de harde klap, het geluid van lichamen op de grond. We waren erbij. Een schreeuw misschien, of een voorzichtige traan die uiteindelijk terecht kwam tussen de bladeren, landde op de grond. Het ligt er nog steeds. Verweven met de aarde, verzwaard door het verdriet.

We horen de namen door het landschap klinken, één voor één. Een korte adempauze tussendoor en dan weer verder. Ze staan, zonder dat we het kunnen zien, geschreven in de bladeren, gegraveerd in de basten van de bomen, verzonken in de grond. Hier zijn woorden gesproken die niemand ooit zou willen zeggen, hier zijn angsten gevoeld die niemand zich zou moeten kunnen voorstellen. Misschien is er hoop geweest, zo af en toe en dan een heel klein beetje, maar vervloog het al snel in de wolken. Ongrijpbaar, onvoorstelbaar.

Iets verderop, daar waar de struiken groeien en het gras gezaaid is, hangt een grote grijze, zware mist. Niet iedereen ziet het, een enkeling loopt er voorbij en soms, heel soms, blijft er iemand staan om het te voelen. Het is dat wat verdwenen is, het is dat wat gevoeld is, het zijn de tranen, het is de angst. En daaronder? Daaronder is de grond koud geworden, hard. Er zou niets meer moeten kunnen groeien, het is beschadigd en alles wat vruchtbaar zou moeten zijn, is verdwenen. Alleen maar steen, geen gevoel. Niets. Soms een voetstap, soms een stilstand, soms een kort gesprek op fluistertoon. Dat is alles wat er nog is.

We weten niet waar het begint of waar het stopt. We zijn gebogen, vormen ons eromheen. Probeerden het te beschermen, deden dat niet veel later met onszelf, maar werden overmeesterd door de kilte. En nu? Nu zijn we anders: hier blijft het langer herfst, hier blijft het langer winter, hier kost het meer moeite om het voorjaar te laten worden. Een kleine mus, het verlaten holletje van een konijn, een verdwaalde vos. We vertellen ze dat ze hier niet moeten zijn, hier is het niet goed. Wegwezen, zo snel als je kan, en niet meer omkijken. Er groeit niets, of minder. Ieder takje dat op de grond viel, ieder blad dat langzaam verteerd is, de wortels, de basten, de struiken en zelfs de vruchten: alles is getekend. Verzwaard, vergrijsd, vermorzeld. Het open veld, het dichte bos. We voelen het wanneer er doorheen wordt gelopen, we weten het wanneer er aan wordt gedacht. Het geeft ons ruimte om te ademen, om even te voelen hoe het zou zijn als er geen zwaarte meer was, om daarna weer terug te keren naar onszelf. Naar de werkelijkheid.

Geschreeuw. Mensen tegen elkaar aan, veel te dicht, het geluid van een trein. Misschien nog een voorzichtig handgebaar, zacht geroep, een afscheid? Alles steeg op, groeide samen. Vindt zijn weg naar de aarde, soms even wat hoger, soms even in de lucht. Gedragen door de takken, de buigzame bomen, maar ook verspreid over het veld. Ze lopen er doorheen, ze kijken af en toe. Staan stil, proberen te voelen, misschien wel voor te stellen. Zouden ze weten dat alles hier is veranderd?

We kunnen niet meer terug. We zijn gestopt met groeien, hebben het opgegeven. Soms kijken we naar elkaar, zwijgend, om vervolgens onze blikken af te laten dwalen naar de aarde. Daar waar we de tranen hebben verzameld, hebben gedronken, hebben gebruikt om weer verder te kunnen: daar waar we ontdekten dat het hier is gestopt. We zijn het geworden, nu zit het in ons. Niet de kilte, niet de harde woorden, niet het geluid van een kogel, niet het geweld. Maar wel alles dat overbleef. Het is verdroogd. Verdord. Het is leger dan het zou moeten zijn en tegelijkertijd is er geen ruimte meer.

Ik fluister de namen, keer op keer. Niet vergeten, niet vergeten.

You Might Also Like

2 reacties

  • Reageer hemelsgroen 27/11/2021 at 08:42

    Poeh. Ik krijg het er helemaal koud van.

  • Reageer Angélica 27/11/2021 at 09:43

    Mooi <3

  • Laat een reactie achter

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.