Je kijkt in de categorie:

verhaaltjes

Erf de ogen van je kind, kijk erdoor

19/04/2019

We doen een spelletje op het plein voor onze deur. De grijze vloer is glad en koud en we lopen op onze sokken en glijden bijna uit. Ik stel voor om iets warmers aan te doen, schoenen anders, maar ze zegt altijd dat het niet nodig is. We doen iets nieuws, iets wat ze zelf verzonnen heeft of geleerd heeft van een ander kindje of gezien heeft op televisie. Het is nieuw voor mij – het heet kroketteren en het heeft niets te maken met vlees en ook niet met cricket, maar wel met je armen in een vreemde handbeweging naar de bal bewegen zodat je die dan richting de ander kan duwen. Als het haar de eerste keer niet lukt, hoor ik haar zachtjes ‘o’ zeggen. Ze herpakt zich, lacht even naar me en rolt vervolgens de bal naar mij toe. Ik pak ‘m met m’n handen, maar wordt meteen terechtgewezen – dat is niet hoe het moet. Met je voeten, mam. Met je voeten. Zij rent ondertussen naar de voordeur, waar ze zorgvuldig haar boekje en roze pen op het kleed heeft gelegd om de punten te kunnen bijhouden. We weten allebei niet hoe je een punt kan…

Lees verder

Ik heb dus een droom

27/03/2019

Ik wil een boek maken. Schrijven en fotograferen en uitgeven. Of laten uitgeven, dan vooral. En er niet per se rijk van worden, hoor. Maar iets maken – iets maken waar ik de tijd voor kan nemen en uiteindelijk trots op kan zijn. Soms zie ik het voor me liggen. Ken je dat? Dat wat je zou willen al zo tastbaar wordt dat je het bijna kan aanraken? Ik weet welke vorm het zou moeten krijgen – portretten van mensen die ik heb ontmoet en die, om welke reden dan ook, indruk op me gemaakt hebben. Ik zou ze willen fotograferen zoals ik ze zie, ik zou over ze willen schrijven wat ik denk dat verteld moet worden. Ik denk dat er nog zoveel verhalen te vertellen zijn. Er zijn zoveel bijzondere mensen die ik heb ontmoet met verhalen die een plek zouden moeten krijgen. Ergens. Over de vrouw die ik ontmoette en mij dagelijks uitschold, maar ook niet wilde dat ik weg zou gaan. Die iedere avond om half acht naar bed ging omdat er niets meer zou gebeuren die dag. Minstens tweehonderd rollen keukenpapier in haar kast had liggen, want ‘je weet maar nooit wat er kan gebeuren’…

Lees verder

Iemand die ik heb gekend

13/02/2019

De eerste keer dat we elkaar zagen stond je boven aan de trap. ‘Loop maar door,’ riep je naar beneden. Het was donker, ik kon niet zien hoe je er uit zag, wat je droeg. Of je vrolijk keek of droevig, of je zenuwachtig was of ontspannen. ‘Oké,’ riep ik terug terwijl ik voorzichtig de steile trap op liep. Ik probeerde me niet te veel vast te houden aan de leuning, zette mijn voeten schuin. Mijn tas voelde zwaar en groot – mijn computer, mijn schrijfblok, een flesje water en veel te veel verdwaalde papieren. Je huis was donker. Eigenlijk was het niet eens een huis te noemen. Het was een zolder. Zwart door de kachel die al twintig jaar kapot was. ‘Er komt hier eigenlijk nooit iemand,’ zei je met een glimlach op je lippen en verdriet in je ogen. Je vertelde over je leven. Of in ieder geval de delen die je wilde vertellen. Over hoe je aan dat rare accent kwam, over hoe je ouders waren. Welk werk je deed en waarom je daar altijd weg ging, waarom je eigenlijk overal weer weg ging. Hoe je ooit besloten had om in de stad te wonen, want daar…

Lees verder