Je kijkt in de categorie:

Mentale moeilijkheden

Als de dagen donker worden

18/05/2019

Ik loop door de stad en alles lijkt intenser binnen te komen: het geluid van de friteszaak aan de overkant, mensen die naar elkaar schreeuwen over straat. Ik ben vergeten mijn koptelefoon mee te nemen en dus loop ik hier, door de drukte, met mezelf en mijn hoofd dat niet mee wil werken. Ik zie een bekende en maak een soort van halfslachtig praatje over hoe het gaat ‘best goed, hoor’ en waar ik nu mee bezig ben ‘ja veel, gewoon veel aan de hand’, terwijl ik ondertussen alleen maar kan denken dat ik hier weg wil. Iemand loopt rakelings langs me en ik schrik er bijna van, terwijl ik probeer me weer te concentreren op het gesprek. Het is duizend keer makkelijker om het over een ander te hebben dan over mezelf, dat sowieso. Het liefst zou ik in bed liggen. Met de dekens hoger dan ooit over me heen getrokken en drie slaappillen achter m’n kiezen, zodat ik even niets hoef te doen en alleen maar hoef te slapen. Met een lijf dat alleen maar wil slapen en een hoofd dat alleen maar door wil gaan, want dat is wat het kan, is het best moeilijk om daaraan…

Lees verder

Starry starry night

05/05/2019

De wachtkamer is precies zoals ik me van tevoren had voorgesteld. Een wat klinische ruimte met kuipstoeltjes en witte muren en recht voor me een beeldscherm met een afbeelding van een piano. ‘Calming classical music’, staat daar in het lelijkste lettertype ooit onder geschreven. Met zo’n lettertype werkt dat niet per se kalmerend in mijn hoofd. Ik vraag me af hoeveel mensen hier opgefokt zitten, of gespannen. Of hoeveel mensen er zijn zoals ik, waar eigenlijk natuurlijk helemaal niets mee aan de hand is en die gewoon normaal zijn en wel moeten. Of ik eerst een vragenlijst over mijn gezondheid wil invullen, komt de assistent aan me vragen. Ik heb natuurlijk geen pen bij me en vijf minuten en wat gestuntel later ben ik aan het schrijven. De laatste vraag is ‘voelt u zich gezond?’ en ik kan niet anders dan denken dat dat een strikvraag is. Nee, eigenlijk niet, wil ik invullen. Maar daar mag ik niet uit kiezen. Het is ja of nee en dus kies ik voor het eerste. Na de vragenlijst over mijn gezondheid is het tijd voor het eerste gesprek. Met een psycholoog, in dit geval. Ze vraagt me te beginnen bij het begin en ook…

Lees verder

Als ik de wereld loslaat – of de wereld mij

27/04/2019

Dagen zoals deze zorgen ervoor dat ik terugdenk aan de tijd die er toen was. De tijd dat de nachten eeuwig leken te duren en de ochtenden nooit leken te komen. De dekens zwaarder waren dan ooit en de gordijnen altijd dicht waren, maar voelden alsof ze open waren. Soms scheen de zon voorzichtig naar binnen, vaker brak ze door de stof heen en warmde de ruimte nog verder op. Die ochtenden, die zoete ochtenden. Als ze er eenmaal waren, versterkten ze alles van daarvoor. De geur van koffie die al een beetje koud begon te worden en lege wijnglazen ergens op de vloer of in de keuken. Mijn hoofd was daar niet. Bij opruimen, bij een huis, bij wonen in een stad of leven zoals dat hoort. Mijn hoofd verdween in de zwaarte van de dekens of in de warmte van de zon of in de leegte van de wijnglazen. Daar was het. Slapen leek overbodig en zo voelde het ook. De dagen moesten langer, de nachten moesten langer, maar slapen hoefde nooit. Er was altijd buiten iets dat wachtte of riep, zelfs. Ook al kon niemand het horen, ik hoorde het altijd. Het geluid van de stad overstemde…

Lees verder

Slapeloze nachten

14/01/2019

Niet slapen betekent niet het einde van de wereld. Die zin zeg ik vooral tegen mijzelf en probeer ik te herhalen als ik voor de zoveelste nacht op rij naar het plafond lig te staren. Buiten hoor ik soms een verdwaalde kroegganger, om vier uur ’s ochtends rijden de eerste vrachtwagens door de winkelstraat om de nieuwe voorraden te brengen. Het klinkt zo vertrouwd en vertrouwder dan ik zou willen. Om half zes hoor ik iemand op een krakkemikkige fiets voorbij fietsen – misschien op de terugweg naar huis of juist onderweg naar zijn werk. En ik lig daar maar, wakker te zijn. Niet kunnen slapen is al vaker een probleem geweest. En, nu ik me er iets meer in heb verdiept, is het voor mij ook één van de eerste tekenen dat ik niet zo goed in mijn vel zit. Vroeger had ik periodes waarbij ik gemakkelijk mijn dag- en nachtritme kon omdraaien en de hele nacht wakker was en piekerde over alles wat nog moest (en vooral: ‘of alles ooit wel goed zou komen’). Uiteindelijk kwam het dat altijd wel, een beetje althans. Dit keer was het misschien wel wat anders. Het begon in de eerste dagen van…

Lees verder