Avonden met een ondergaande zon die maar niet naar beneden leek te willen gaan terwijl we praatten over onze dromen en alles wat nog komt. Of nog zou kunnen komen. Ze waren er heus wel, af en toe. Nachten zonder onderbrekingen en ochtenden met veel meer...

De wachtkamer is precies zoals ik me van tevoren had voorgesteld. Een wat klinische ruimte met kuipstoeltjes en witte muren en recht voor me een beeldscherm met een afbeelding van een piano. 'Calming classical music', staat daar in het lelijkste lettertype ooit onder geschreven. Met...