Je kijkt in de categorie:

jula

Zes jaar

25/11/2021

Ik kijk naar haar terwijl ze ligt te slapen. Haar mond een beetje open, zachte snurkgeluidjes. In haar rechterhand één van haar haasjes, de ander ligt verdwaald op het kussen. Het liefst wil ik haar even aanraken. Mijn hand op haar wang, een zachte kus op haar voorhoofd. Mijn arm om haar heen, even bij haar zijn. Nog eventjes maar. Zes jaar is ze geworden. Groot, maar ook zo klein. Als ze daar ligt te slapen, is ze weer het kleine meisje. Ik zie haar voor me als peuter, of zelfs als baby. Ik herinner me de eerste keer dat ik haar zag, hoe ik haar vastpakte, haar alleen maar tegen me aan wilde houden, hoe mijn hart ontplofte van liefde. Ik probeerde me voor te stellen hoe ze zou zijn als ze ouder wordt, als meisje van twee, van vier en zelfs als meisje van zes. Nooit kon ik bedenken dat ze zou worden wie ze is, zo vol liefde en vol fantasie. Haar kleine, compacte lijfje en haar volle blonde haar. Hoe ze me met haar grote ogen kan aan kijken, zeker als ze iets ‘echt, maar mama, echt heel erg graag wil’ en hoe het voelt als…

Lees verder

Hoe ik denk over opvoeden

27/08/2021

Toen ze nog kleiner was, luisterde ik er wel eens naar. Mensen die zeiden dat ze een bepaald aantal minuten per dag naar een schermpje zou mogen kijken, dat suikers vreselijk zijn – zeker voor jonge kinderen – en structuur het allerbelangrijkste wat je ze zou kunnen bieden, bijvoorbeeld. Het bracht me nog wel eens aan het twijfelen over hoe ik het deed, over wat ik belangrijk vond en de keuzes die ik maakte. Ik probeerde naar mijn gevoel te luisteren, maar soms was dat te moeilijk – zeker op momenten dat ik me niet goed voelde – en kon ik niet anders dan me onzeker voelen. Verdrietig ook, vaak. Vaker wel dan niet had ik het gevoel te kort te schieten en haar niet te kunnen geven wat ze nodig had. Ik vergeleek mezelf met andere moeders, zag wat ik niet kon en zij wel deden en vroeg me af waarom het mij dan niet lukte. Ik had geen opgeruimd huis, ik had niet echt een vast ritme en oh, ik vergat haar ook nog wel eens fruit te geven. In mijn ogen was dat wat belangrijk was. Raar, eigenlijk, want dat is helemaal niet hoe ik in elkaar zit.…

Lees verder

Denken uit, voelen aan (of: een jaar in dit huis)

20/08/2021

Iets meer dan een jaar geleden verhuisden we. Het was warmer dan ik had gewild dat het zou zijn, ik had die ochtend besloten mijn meest onhandige jurk aan te doen en voelde stress. Veel stress. Ik hoopte maar dat alles goed zou komen, dat het allemaal zou passen. Ik hoopte dat we ons thuis zouden gaan voelen in het nieuwe dorp, in ons nieuwe huis. Het was tijd om het appartement midden in de stad te verlaten, maar het was ook spannend. Daar wist ik de weg, kende ik de geluiden van de straat, was ik eigenlijk nooit echt alleen. Zo voelde het althans, daar zo, midden in de winkelstraat. De groene bank, het vloerkleed. Meer dan veertig fotolijstjes, de grote bruine eettafel en het vintage boekenrekje dat ik samen met mijn moeder had gekocht: alles ging mee. In de weken daarvoor had ik zoveel pijn aan mijn rug gehad – allemaal door stress, helaas – dat ik steeds minder nauwkeurig was geworden met inpakken. Dan maar alles mee en later een keer uitzoeken, dacht ik. Een paar dagen voor de verhuizing begonnen we al met schilderen: de roze muur in de woonkamer, de paarse muur met gouden sterren…

Lees verder

Over hoeveel pijn liefde kan doen

26/05/2021

Op de wasmachine liggen de ronde, paarse magneten die ik ooit eens kocht bij een winkel toen we nog midden in Arnhem woonden. Het was één van de eerste aankopen voor ons – toen nog – nieuwe huis. Ze heeft ze op elkaar gestapeld en in een hoekje gelegd. Het kastje in de gang is bezaaid met flarden van spelletjes: een elastiek om paardje mee te spelen, een knuffeltje met een telescopische stang eraan, een bak gevuld met takjes en stenen en heel, heel veel papiertjes. Ik kom er niet aan, ik laat alles liggen zoals het ligt. In de gang zet ik haar pantoffels recht, op haar kamer vouw ik haar pyjama op en leg hem netjes op haar bed, terwijl alles, maar werkelijk ook alles, een klein beetje pijn doet om te zien. Ik dacht dat het wel zou wennen. Ik dacht dat het gewoon zou worden om elkaar te missen, om dagen zonder haar door te moeten brengen, om haar soms bijna een week niet vast te kunnen houden of niet te kunnen knuffelen. Dat doet het niet, het went niet. Het wordt alleen maar moeilijker. Ik ruik aan haar kleding, open haar geheime lade met al…

Lees verder