Je kijkt in de categorie:

beter voor jezelf zorgen

Voldoende rust nemen

13/03/2020

Ik val een beetje in de categorie mensen die altijd maar doorgaan. Geen wonder dat ik uiteindelijk omviel op mijn werk – alleen maar doorgaan als er in je privéleven heftige dingen gebeuren, is niet te doen. Dat heb ik inmiddels geleerd. Maar ook nu ik veel meer rust zou kunnen pakken (in theorie dan) vind ik het nog moeilijk om dat ook daadwerkelijk te doen. Het liefst plan ik mijn dagen vol met afspraken, van het één naar het ander. Het geeft me het gevoel dat ik productief ben, dat ik veel gedaan krijg en ik heb dan niet in de gaten dat ik eigenlijk gewoon ontzettend moe ben. Ik ben er nu wel achter dat dat doorstuiteren ook een hele fijne manier is om niet stil te hoeven staan bij hoe je je voelt, dus doorgaan zorgt ervoor dat het lijkt alsof mijn energie hoog is. Terwijl ik juist merk dat ik, zeker sinds ik mijn medicijnen gebruik, echt wel een energetische beperking heb en niet meer kan wat ik voorheen allemaal deed. Maar dat is nog best moeilijk om toe te geven. Negen van de tien keer wil ik ‘s avonds om acht uur naar bed, omdat…

Lees verder

Die keer dat ik mijn grenzen aangaf

08/02/2020

Eerlijk? Ik ben er niet zo goed in, mijn grenzen aangeven. Eigenlijk helemaal niet goed. Ik denk vaak dat ik iets wel moet kunnen, dat ik het gewoon moet volhouden, dat het er gewoon bij hoort. Van die gedachten die misschien niet zo ernstig klinken, maar eigenlijk natuurlijk hartstikke dodelijk zijn. Ze hebben er in mijn geval voor gezorgd dat ik veel te vaak over mijn grenzen ben gegaan terwijl ik eigenlijk behoefte had aan een beetje rust. Mijn grenzen aanvoelen Als het goed met me gaat, vind ik het niet meer zo ingewikkeld om mijn grenzen aan te voelen. Ik heb dat inmiddels wel geleerd in therapie. Ze aangeven is dan nog een ander verhaal, maar ik voel in ieder geval dat iets of iemand over mijn grens heen gaat en kan dan beslissen wat ik daar mee doe. Dat voelt krachtig. Ook al lukt het dan misschien nog niet om er iets mee te doen, ik ben in ieder geval in staat om vóór dat het gebeurt aan te voelen wat er aan de hand is. Als ik iets minder goed in mijn vel zit, zoals de afgelopen weken, vind ik het überhaupt al moeilijk om te voelen…

Lees verder

Anne rent: deel vijfentwintig

16/01/2020

Het is negen uur ’s ochtends en de wekker gaat. Niet nadenken nu, gewoon mijn sportkleding aantrekken en de deur uit gaan. Ik doe een spelletje met mezelf waarbij ik pas mag nadenken over wat ik aan het doen ben als ik buiten sta. Dat werkt. Die eerste paar meters voel ik altijd trots, ook al loop ik gewoon in veel te strakke kleding met een hoge staart op mijn hoofd. Ik ga zo rennen, wereld, wil ik dan eigenlijk roepen. Ik denk dat ik niet weet hoe dit moet. Dat is altijd mijn eerste gedachte als mijn voeten de grond raken en ik mijn pas versnel. Ik weet niet meer hoe dit moet, dit ziet er belachelijk uit en ik zou dit eigenlijk niet moeten doen. Maar ik moet dit juist doen, dat weet ik ook wel. Er is nog nooit een keer geweest waarop ik me niet beter voelde toen ik thuiskwam na een rondje hardlopen. Er is nog nooit een keer geweest dat ik tijdens het rennen in elkaar stortte. Dat ik niet meer wist hoe ik mijn voeten voor elkaar moest zetten. Dat ik niet meer naar huis kon lopen. Ik ben nog nooit uitgelachen, er…

Lees verder