Je kijkt in de categorie:

beter voor jezelf zorgen

En dat het dan is wat het is

19/04/2022

Ik sta soms even stil om te kijken naar de bloesem. Roze, wit, blaadjes op de grond. Ik fantaseer over landen met rijen bomen vol roze, ik fantaseer over een boom in mijn achtertuin die me vertelt dat het lente is geworden en even, heel even maar, denk ik aan de grote magnolia in de voortuin van het studentenhuis waar ik woonde. Het stelt me gerust, dat doet het altijd al, dat het maar gewoon weer gaat bloeien, al leek het in de winter dat het nooit meer zou gebeuren. Het herhaalt zich, keer op keer, en het komt altijd goed. Wanneer iets groots in je leven anders wordt, probeer je vast te houden aan alles dat klein is. Dat doe ik wel, althans. Koffie aan de eettafel zo ergens rond een uurtje of acht in de ochtend, ontbijt met kwark en blauwe bessen. Op tijd naar bed, op tijd eruit. Zo nu en dan een avond zingen alsof mijn leven ervan afhangt. Voornemens als ‘maar nu ga ik het echt anders doen’ schuif ik aan de kant, makkelijker dan voorheen: ik hoef niets anders te doen, het is al goed. Er is tijd nodig, er zijn woorden nodig, het…

Lees verder

Dat grote grijze schuldgevoel

27/10/2021

Het lijkt soms wel een rugzak: ik weet niet hoe het er uit ziet, ik weet niet welke kleur het heeft, maar ik draag het mee op mijn rug. Soms wordt het te zwaar en neem ik het even in mijn hand, soms laat ik het rusten op mijn schouders en heel, maar dan ook heel af en toe, leg ik het even ergens neer om bij te komen en weer verder te gaan. Het zal vast donker zijn. Grijs, of zwart. Als een soort rots misschien. Niet perfect rond, maar met deuken en gaatjes en stukken die ruw aanvoelen als je er over heen wrijft. Het verandert nog wel eens van vorm – dan weer kleiner, dan weer groter – en groeit soms uit tot buitenproportionele maten. Niet meer te dragen, eigenlijk. Het gebeurt niet vaak dat ik het uit handen geef. Ik vertel er niet graag over. Het is niet iets om trots op te zijn: het is iets om te dragen. In de afgelopen jaren heb ik er touwtjes aan gemaakt, waarmee ik het soms om mijn schouders kan binden. Soms zijn ze wat steviger en breder en heb ik écht nagedacht over de constructie, soms zijn…

Lees verder

Vertrouwen deel II

25/09/2021

Ik vraag me soms af waarom er maar vierentwintig uren in een dag zitten, terwijl ik de afgelopen weken tegelijkertijd om drie uur in de middag al dacht dat de dag wel voorbij mocht zijn. Mijn ogen vallen dicht, mijn lichaam wil slapen. Ik zou wel meer tijd willen om leuke dingen te doen, wat afleiding te zoeken, nog een beetje na te denken. Of dat laatste misschien juist niet. Soms is het fijn om een hoofd te hebben dat alle mogelijkheden wil verkennen: hier een zijweggetje, daar nog één en af en toe gewoon rechtdoor. Soms ook niet. Soms zou ik willen dat ik het even uit kon zetten, gewoon, een dagje. Om een adem te halen, tot rust te komen. Even niet bezig zijn met alles wat nog moet. Mijn lichaam begint wat stijf te worden. Als ik in bed ga liggen, voel ik een scherpe pijn in mijn rug en mijn schouders. Mijn benauwdheid komt, zelfs na het gebruik van het extra medicijn, weer een beetje terug. Mijn ogen branden al weken en inmiddels zijn mijn ooglidranden opgezwollen, met schilfers er op. En vooral? Vooral ben ik moe. Als ik wakker word, denk ik alleen maar dat…

Lees verder

Geen vlees meer

09/09/2021

Tijdens onze vakantie in augustus sliepen we op een boerderij of nou, eigenlijk, in een tent naast een boerderij. Dicht tegen de stal met koeien aan, met uitzicht op een groot weiland. Zo nu en dan kwam één van de kinderen van de boer voorbij met een kalfje aan een touw, het eten dat we over hadden brachten we naar de geiten en ergens bovenop de hooibalen bevond zich een nestje met de kleinste kittens die ik ooit heb gezien. Waar ik vroeger altijd bang was voor dieren omdat ik niet met ze kon praten en dus geen idee had wat ze zouden doen, merkte ik nu dat ik daar vrijwel helemaal geen last meer van had. Door de komst van Fendi in ons leven was ik het gedrag beter gaan begrijpen, ontdekte ik dat veel ook te maken heeft met voelen en vertrouwen en voelde ik me gelukkig daar, zo tussen de dieren. Ik stuurde zelfs als grapje naar vriendinnen dat mijn innerlijke boerin naar boven was gekomen. Toen we ervoor kozen om op een boerderij te slapen, had ik er niet bij stil gestaan dat dat ook een vleesboerderij zou kunnen zijn. Het duurde vrij lang tot ik…

Lees verder