Archives

Thuis

15/12/2019

Toen ik hier kwam wonen was het een verademing om eindelijk weer een plekje voor mezelf te hebben. Ik herinner me die eerste avonden, tussen alle dozen, in mijn eentje op de grond. Het was gek om weer alleen te zijn na zolang samen te zijn geweest. En tegelijkertijd voelde het alsof het zo hoorde te zijn en ik er eindelijk klaar voor was. Ineens woonde ik midden in de stad waar ik zo verliefd op was geworden, ineens was de stad ook een beetje van mij. Ik leerde nieuwe routes kennen: naar de sportschool, naar de supermarkt. Mijn auto parkeren in de parkeergarage en de tijden waarop je dat wel en niet wil doen. Mijn eerste nachten met Jula. Samen wennen aan een nieuw ritme, vooral veel wennen samen, ja. Een nieuw kamertje voor haar, met oud speelgoed en nieuwe meubels en een huis zonder tuin, maar met uitzicht op de drukte van de mensen in de winkelstraat. Uren brachten we door samen in het raam, kijkend naar beneden. Het huis voelde meteen als thuis. De hoge ramen, de houten vloer. De deur uitstappen en al ergens zijn. Mijn lievelingswinkel tegenover mijn slaapkamer en iedere dinsdagochtend kijken of de nieuwe…

Lees verder

Over dingen doen die je eigenlijk niet durft

02/12/2019

Het is donderdagochtend, half twaalf. Ik ben al zes uur wakker, mijn haar zit vastgeplakt op mijn hoofd en mijn lippenstift is ergens op mijn wang beland omdat ik een klein dutje heb gedaan in het vliegtuig. Ik zet mijn eerste stappen op Deense grond en wil eigenlijk alleen maar aan de wereld laten zien hoe trots ik op mezelf ben dat ik daar ben, op dat punt. Dat het me gelukt is. En dat het veel groter is dan alleen maar in mijn eentje naar Kopenhagen vliegen voor mijn lievelingsband, maar dat het gaat over hoe het echt gaat en alles waar ik weer toe in staat ben. Ik wacht tot gebeurt waar ik zo bang voor ben: het allesoverheersende gevoel van eenzaamheid. Alleen in een vliegtuig. Alleen in een grote stad die ik maar een klein beetje ken. Alleen bij een concert waar ik van ieder liedje vrijwel elk woord mee kan zingen, maar dan nog steeds alleen ben. Ik wacht tot het me opslokt, tot ik de deur van mijn hotelkamer dicht wil draaien en niet meer naar buiten ga. Tot ik denk dat ik net zo goed thuis had kunnen blijven, want hier doe ik toch niets. Ik loop…

Lees verder

Voor R.

20/10/2019

De tijd ging te snel en haalde ons in. Zo voelde het, althans. Steeds zie ik het kruispunt voor me: op de hoek een juwelier, aan de andere kant een restaurant. Jouw huis naar links en dat van mij naar rechts. En steeds wil ik dat ik nog even met je mee was gelopen, nog een klein stukje. Dat die laatste knuffel niet echt de laatste zou zijn. ‘Als je hulp nodig hebt, bel me dan,’ is het laatste dat ik tegen je zei. In mijn hoofd moeten daar nog minstens twintig dingen achteraan die je vertelden hoe belangrijk je voor me was geworden. Ik zei ze niet. We zwaaiden nog even en dat was het. Op je uitvaart sprak iedereen over hoe je rode krullen dansten in de wind. Dat is ook hoe ik je wil onthouden. Hoe ze dansten toen we samen op de brug stonden. Je arm om me heen, een grote lach op je gezicht. ‘Volgend jaar staan we samen op een boot,’ zei je, terwijl we keken naar alle dansende mensen om ons heen met glitters op ons gezicht en regenbogen in ons haar. ‘Zeker weten,’ beloofde ik, niet wetend dat er nooit een volgend…

Lees verder

Als je luistert naar de wolken

12/08/2019

De camera stelt langzaam scherp – zijn contouren worden duidelijker en ik herken hem. Lang, donker. ‘Waar gaan we naartoe?’, vraagt hij. Ik antwoord dat we naar de Afsluitdijk gaan en hoor een voorzichtig lachje in mijn stem. Ik zie mijzelf: net wakker, een zwarte jurk aan. Ik poets mijn tanden en sta nog een beetje ongemakkelijk in de deuropening. Daarna pak ik de camera over en film hem terwijl hij vertelt over het strand waar we eerst naartoe gaan. Zou de camera ook kunnen vastleggen hoe ik naar hem kijk? Of blijft het een plat beeld, gewoon een kwestie van een lens en licht en technische dingen waar ik te weinig verstand van heb? We gaan verder en zitten in de auto. Ik rijd, hij filmt hoe we de stad uitrijden. Onze stad, is dat eigenlijk. Het eerste stukje is de route van mijn huis naar zijn huis en ik realiseer me hoe vaak ik daar nu heb gereden en hoe ik iedere keer in de auto zat met kriebels in mijn buik en een soort van dromen in mijn hoofd. Alsof er een muziekje wordt afgespeeld onder je gedachten, iets fijns, altijd. In het volgende beeld zitten we…

Lees verder