Archives

Anne rent: deel vijfentwintig

16/01/2020

Het is negen uur ’s ochtends en de wekker gaat. Niet nadenken nu, gewoon mijn sportkleding aantrekken en de deur uit gaan. Ik doe een spelletje met mezelf waarbij ik pas mag nadenken over wat ik aan het doen ben als ik buiten sta. Dat werkt. Die eerste paar meters voel ik altijd trots, ook al loop ik gewoon in veel te strakke kleding met een hoge staart op mijn hoofd. Ik ga zo rennen, wereld, wil ik dan eigenlijk roepen. Ik denk dat ik niet weet hoe dit moet. Dat is altijd mijn eerste gedachte als mijn voeten de grond raken en ik mijn pas versnel. Ik weet niet meer hoe dit moet, dit ziet er belachelijk uit en ik zou dit eigenlijk niet moeten doen. Maar ik moet dit juist doen, dat weet ik ook wel. Er is nog nooit een keer geweest waarop ik me niet beter voelde toen ik thuiskwam na een rondje hardlopen. Er is nog nooit een keer geweest dat ik tijdens het rennen in elkaar stortte. Dat ik niet meer wist hoe ik mijn voeten voor elkaar moest zetten. Dat ik niet meer naar huis kon lopen. Ik ben nog nooit uitgelachen, er…

Lees verder

Wat ik leerde tijdens het schrijven van mijn boek

14/01/2020

Toen ik in groep zes zat was ik een stil, verlegen meisje dat het liefst met haar pen en een schrift in een hoekje ergens zat te schrijven. Hele verhalen verzon ik – soms twijfelde ik wel eens of wat ik schreef ook waarheid kon worden als ik er maar genoeg op hoopte. Vaak gingen die verhalen over een meisje van mijn leeftijd dat minder verlegen en stil was en veel meer avonturen meemaakte dan ik deed. Mijn grootste droom was om ooit een boek te schrijven. In de jaren daarna deed ik vaak een poging om te beginnen aan een boek. Ik zorgde voor de perfecte omstandigheden (telefoon uit, kaarsjes aan, zachte muziek op de achtergrond) en zat dan klaar om te beginnen aan mijn roman. Na één pagina stopte ik vaak om vervolgens nooit meer verder te schrijven. Op de één of andere manier lukte het me niet om te blijven schrijven. De droom om ooit een boek te schrijven, bleef. Maar de plannen om het daadwerkelijk te doen bleven uit tot halverwege vorig jaar. Een vriend vertelde dat hij een schrijfcursus zou geven en het leek me het perfecte moment om te beginnen met het schrijven van…

Lees verder

Dagboekje #2

13/01/2020

Deze week was best wel druk, met een soort sollicitatiegesprek en allerlei etentjes. Wel heel gezellig! Maandag Het is weer maandag! Mijn dag begint al erg vroeg want ik moet eerst Jula heen en weer brengen naar school en dat is een half uurtje rijden. Dan loop ik naar de afspraak met het re-integratiebureau die mij helpt met het vinden van werk. Dat is aan de andere kant van het centrum en op maandagochtend is de stad altijd zo goddelijk leeg als dit. Zo fijn, ik word soms gek van alle mensen. De lift is nogal intens, ik geloof dat het alle bruggen in Arnhem zijn op de muren. En dit is m’n nieuwe jas! In de middag ga ik naar Sjoukje toe om muziek te maken. Dat doen we vanaf september al elke week en dat is zó leuk! We hebben nu een kazoo gekocht (dat zilveren ding rechts van de telefoon) en denken allebei dat we wel weten hoe het werkt, want hoe moeilijk kan het zijn? Nou: we weten het dus niet en moeten een instructiefilmpje kijken om het te leren, haha. Op de terugweg word ik beloond op deze prachtige lucht ♥. De foto doet het…

Lees verder

Met je bipolaire stoornis!

10/01/2020

Vorige week gaf een vriend mij het compliment dat hij het zo knap vindt dat ik zo open kan praten over mijn mentale moeilijkheden. Ik vond het best fijn om te horen dat een ander daar zo tegen aan kijkt. Ik weet dat ik het heel belangrijk vind om erover te praten omdat ik er klaar mee ben dat alles zo doodgezwegen wordt en we net doen alsof het er niet is. In mijn geval is het er soms in alle hevigheid en dan vind ik het helemaal prima dat andere mensen weten dat dat zo kan zijn. De diagnose Inmiddels weet ik bijna een jaar dat ik een bipolaire stoornis heb. Dat kwam niet als een verrassing, maar was toch wel een beetje confronterend. Ik heb heel lang gedacht dat het niet nodig was om mijn ingewikkelde hoofd te laten onderzoeken want wat zou het me opleveren? Inmiddels weet ik dat het me leerde dat er a) een verklaring is voor waarom ik mezelf soms zo in de weg kan zitten en b) er dus ook iets aan te doen is. Ik heb het geluk dat ik bij een hele fijne psychiater terecht kon en hij echt naar mijn…

Lees verder