Archives

Blijven schrijven

26/02/2020

Ik ben niet de koningin van de consistentie. Dat realiseer ik mij terdege. Maar de afgelopen weken kwamen hier met grote regelmaat posts online en dat betekent maar één ding: dat ik mijn schrijfritme weer te pakken heb. Yes! Niets zo fijn als in die flow zitten en maar blijven typen en typen. Dankzij de schrijfcursus die ik volg, heb ik een heleboel geleerd over het ontstaan van een schrijfritme en hoe je deze vast kunt houden. Er is immers niets zo frustrerend als midden in het proces zitten en tot de conclusie komen dat je het helemaal kwijt bent (dat gebeurde me), terwijl je het net zo zorgvuldig had opgebouwd. Vroeger, tijdens de hoogtijdagen van mijn blog (haha), had ik zelfs een kalender waarop ik posts inplande en zorgde ik ervoor dat er iedere dag iets online kwam. Iedere dag! Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik zoveel schrijf, ik ben al blij als het me lukt om drie keer per week iets te publiceren. Maar ik weet wel dat ik vroeger heel onregelmatig schreef. Dan voelde ik ineens een vlaag van inspiratie en dacht ik: nu moet ik het pakken! Dan kroop ik achter mijn computer…

Lees verder

Dagboekje #8

24/02/2020

Maandag Ik begin mijn maandag ziek op de bank bij mijn ouders thuis. Jula is ook nog ziek, dus we voelen ons samen ellendig. Gelukkig schijnt de zon en kan ik daar fijn in liggen en een beetje dutten. Ik zeg al mijn afspraken – en dat zijn er nogal wat – voor de dag af in de hoop dat ik echt even uit kan zieken en het dan eindelijk klaar is: inmiddels voel ik me al langer dan een week niet goed. Bij mijn ouders ligt ook nog het fotoboek met foto’s van mij erin. Ik vind mezelf zo schattig, haha! Kijk hierboven nou :-)! Jula vindt het ook heel interessant om mij te zien op de foto’s, ze snapt nog niet helemaal dat ik ook een klein kindje ben geweest lijkt het wel. Ze denkt steeds dat zij het is op de foto’s. Dinsdag Dinsdagochtend ben ik nog steeds ziek. Klinkt wel dramatisch met deze foto hierboven, maar dat is van iets anders. Ik meld me ziek op mijn werk en moet daarna naar het ziekenhuis voor iets anders dan voor mijn griepje, maar het is nogal een onderneming. Ik moet naar het ziekenhuis waar ik precies vijf…

Lees verder

Vijf jaar geleden

23/02/2020

Ik herken de geur van het ziekenhuis. Het winkeltje waar ik de snoepjes kocht toen ik me weer wat beter begon te voelen. Het restaurant waar ik naartoe ging toen ik eindelijk weer uit mijn kamer kon. In mijn herinnering was het gebouw veel groter en nog veel lelijker dan het in werkelijkheid is. Ik voel zijn hand in de mijne en dat is het fijnste gevoel dat ik me nu voor kan stellen. We lopen samen verder, we moeten rechtsaf. Ik zie de kleine drempeltjes in de vloer en herinner me hoeveel pijn ze deden toen ik daaroverheen werd gereden naar mijn volgende scan. Het zijn niet eens drempeltjes te noemen, je ziet ze bijna niet. Maar het gaat niet over de pijn. Ging het daar maar over, dan was het misschien veel gemakkelijker geweest. Het gaat over het gevoel van alleen op een kamer liggen en dat ze vergeten zijn je alarm bij je neer te leggen en dan zoveel pijn hebben en niemand kunnen bereiken. Het gaat over de angst die ik toen voelde: niemand hoort me, niemand ziet me. Een verpleegkundige loopt ons voorbij en ik voel dat ik van binnen onwillekeurig huiver. Ik heb een…

Lees verder

Waarom ik blog

22/02/2020

Ik ben deze blog acht jaar geleden begonnen. Acht jaar. Dat was een ander leven, toen nog. Soms vind ik het vreemd om te beseffen hoeveel er in acht jaar kan veranderen, maar als ik daar over begin dan dwaal ik nogal af. Ik weet nog dat ik het heel spannend vond toen – ik durfde niemand te vertellen dat ik een blog was begonnen want ik was bang dat anderen het maar raar zouden vinden dat ik in het openbaar dingen over mijn leven wil vertellen. Dat bleek achteraf heel erg mee te vallen, overigens, maar destijds was het een echte angst van me. Zo mondjesmaat begon ik te delen dat ik een blog had, dat ik daar schreef over mijn reis naar Australië bijvoorbeeld. Er begonnen wat mensen mee te lezen, ik vond wat mensen terug uit het oude Livejournal-tijdperk die ook een blog waren begonnen en zo begon het langzaam een beetje vorm te krijgen en kwamen er wat lezers af op dit domein. Nu is mijn blog heel anders dan acht jaar geleden. Het zou raarder zijn als het dat niet was: ik ben heel anders dan acht jaar geleden. Al mijn oude posts heb ik…

Lees verder