Anne rent: deel vijfentwintig

Het is negen uur ’s ochtends en de wekker gaat. Niet nadenken nu, gewoon mijn sportkleding aantrekken en de deur uit gaan. Ik doe een spelletje met mezelf waarbij ik pas mag nadenken over wat ik aan het doen ben als ik buiten sta. Dat werkt. Die eerste paar meters voel ik altijd trots, ook al loop ik gewoon in veel te strakke kleding met een hoge staart op mijn hoofd. Ik ga zo rennen, wereld, wil ik dan eigenlijk roepen.

Ik denk dat ik niet weet hoe dit moet. Dat is altijd mijn eerste gedachte als mijn voeten de grond raken en ik mijn pas versnel. Ik weet niet meer hoe dit moet, dit ziet er belachelijk uit en ik zou dit eigenlijk niet moeten doen. Maar ik moet dit juist doen, dat weet ik ook wel. Er is nog nooit een keer geweest waarop ik me niet beter voelde toen ik thuiskwam na een rondje hardlopen. Er is nog nooit een keer geweest dat ik tijdens het rennen in elkaar stortte. Dat ik niet meer wist hoe ik mijn voeten voor elkaar moest zetten. Dat ik niet meer naar huis kon lopen. Ik ben nog nooit uitgelachen, er heeft nog nooit iemand naar me gewezen.

Ik weet het weer na ongeveer vijf minuten. Mijn lichaam lijkt de beweging te herkennen en ondanks dat het echt niet vanzelf gaat, vind ik wel een soort ritme. Als ik maar niet teveel over nadenk wat ik aan het doen ben, gaat alles goed. Ik kom een andere hardloper tegen, we groeten elkaar kort. Mijn adem zit inmiddels zo’n beetje in mijn keel en er komt een piepend geluid uit in plaats van een fatsoenlijke ‘hoi’. Wat zou hij denken? Dat ik dit nog nooit heb gedaan? Of dat dit de eerste keer is dat ik ga rennen? Niet druk over maken, gewoon door blijven gaan. Het park is inmiddels mijn vaste plek geworden om te rennen: de vijver met de waterval, de romantische brug met de zwanen, de grote vijver met het vals plat en het paadje naar park Zijpendaal. Ik weet precies waar de weg een beetje omhoog gaat en waar ik weer een beetje bij kan komen.

We zijn een kwartier onderweg, zegt Evy in mijn oor. Het voelt als een half uur. Mijn benen hebben het zwaar, ik heb het zwaar en wil het liefst geteleporteerd worden naar mijn bank of naar mijn douche. In ieder geval naar een plek waar ik even tot rust kan komen. Doordat ik zo bezig ben met wat er in mijn lichaam gebeurt, vergeet ik wat er in mijn hoofd aan de gang was. Dat ik eigenlijk niet durfde te gaan lopen omdat ik bang was dat ik op zou vallen. Dat ik bang was dat ik het niet vol zou houden, dat ik bang was voor alles wat mis zou kunnen gaan.

Twintig minuten. Ik wil niet meer. Ik haat rennen. Waarom dacht ik dat dit een goed idee was? Ik ben hier niet voor gemaakt. Ik heb het gevoel alsof mijn benen twintig kilo zwaarder zijn dan gewoonlijk en ik ze moet tillen, iedere pas voelt als een kleine overwinning. Ik ga stoppen, over vijf meter ga ik eventjes pauzeren, héél even maar. Nee, het zit tussen mijn oren, laat ik vooral dóór lopen en me niet zo aanstellen. Ik loop door, iedere pas wordt zwaarder en het gaat hier ook nog omhoog. Ik kom weer iemand tegen die ook aan het hardlopen is, maar zij gaat naar beneden en zegt me lachend ‘goedemorgen’. Bij mij komt er inmiddels niets meer uit.

Dertig minuten en ik ben er bijna. Inmiddels ben ik niet meer bezig met hoe ik er uit zie en alleen nog maar bezig met door blijven rennen, mijn benen het werk laten doen en mijn hoofd tot rust laten komen. Ik adem de frisse ochtendlucht in, voel hoe het bewegen mijn lichaam ook goed doet terwijl ik zo aan het afzien ben en voel hoe mijn hoofd tot rust komt. Dit kan ik. Dit gaat me lukken en wéér ga ik me beter voelen dan ik hiervoor deed.

Twee minuten later. Ik ben er. Waarom zou ik hier ooit mee ophouden? Kan ik straks weer normaal ademhalen? Mag ik laten zien hoe trots ik op mezelf ben dat ik weer een paar kilometer achter me heb gelaten? Kan ik niet een blogpost schrijven die me er altijd aan doet herinneren hoe fijn ik het vind om hard te lopen zodat ik ’s ochtends steeds genoeg motivatie heb om weer te gaan?

 

14 Reacties
  • Annelies
    Geplaatst op 10:18h, 16 januari Beantwoorden

    Knap gedaan, ik heb altijd bewondering voor mensen die daar voor uit hun bed komen :-)

    • Anne
      Geplaatst op 10:23h, 16 januari Beantwoorden

      Ik ook voor mezelf. ;-) Dankjewel!

  • Esther
    Geplaatst op 10:33h, 16 januari Beantwoorden

    Heel herkenbaar!! Vanaf je mindgame al ;-)
    Be proud vrouw. You did it again <3

    • Anne
      Geplaatst op 19:20h, 16 januari Beantwoorden

      Yes! Ben ik. <3

  • Louise
    Geplaatst op 13:36h, 16 januari Beantwoorden

    Ugh… ik heb mezelf opgegeven voor de kwart marathon van Rotterdam (het estafette-onderdeel met werk). Dit stuk is zoo herkenbaar voor mij haha.

    • Anne
      Geplaatst op 19:21h, 16 januari Beantwoorden

      Haha, fijn, al die herkenning ;-) Ik denk soms dat ik de enige ben die het echt moeizaam kan vinden al ik al die blije hardlopers om me heen zie!

  • Irene
    Geplaatst op 14:15h, 16 januari Beantwoorden

    Als ik dit dan lees wil ik ook altijd gaan lopen maar ik vind het echt niet leuk om te doen, haha. Heb het een paar jaar geleden wel vrij regelmatig gedaan tot ik een keer een nare ervaring meemaakte. Vond het toen ook niet zo leuk maar ik deed het wel en nu kan ik me er niet meer toe brengen.
    Enorme bewondering voor je dat je zo’n battle met je hoofd aan gaat en toch blijft doorgaan!

    • Anne
      Geplaatst op 19:21h, 16 januari Beantwoorden

      Oh dat klinkt niet fijn! Ik vind het met vlagen wel echt heel erg leuk en fijn, dus ik heb geconcludeerd dat het misschien toch wel echt mijn sport is ;-)

  • Ilona Wielinga
    Geplaatst op 16:45h, 16 januari Beantwoorden

    Wat een leuk artikel en zo herkenbaar. Uiteindelijk heb ik het hardlopen maar opgegeven, met mijn astma is het gewoon geen sport voor mij (lees: na twee straten mag ik haast aan de beademing). Vind het overigens altijd ook wel knap dat mensen het volhouden. Ik sport in een groep op een vaste tijd, waardoor er regelmaat in zit, maar of ik ook braaf elke week zou gaan als ik alleen zou trainen weet ik nog niet zo zeker.

    • Anne
      Geplaatst op 19:22h, 16 januari Beantwoorden

      Ah ja, ik heb ook astma, dat is niet zo handig. Mijn oplossing is een pufje nemen vóór ik ga rennen, dan krijg ik geen last. Voor mij werkt een vast groepje ook wel beter, al vind ik het zelf kiezen van het moment waarop je gaat hardlopen ook echt heel erg fijn..

  • Marloes
    Geplaatst op 22:38h, 16 januari Beantwoorden

    Mij helpt het ook altijd om niet na te denken als de wekker gaat. Hoe minder ik nadenk, hoe makkelijker het is om mijn sportkleding aan te trekken en naar buiten te gaan, haha. Tijdens het hardlopen vraag ik mezelf ook zo vaak af waarom het hardlopen zo’n goed idee leek. Maar uiteindelijk geniet ik er wel echt van. Leuk om jouw ‘mindgame’ te lezen.

    • Anne
      Geplaatst op 16:16h, 17 januari Beantwoorden

      Voor mij geldt echt exact hetzelfde, ja. Niet nadenken en gewoon gáán. En achteraf ben ik altijd zo blij en heb ik echt genoten, bizar is dat eigenlijk.

  • Linda
    Geplaatst op 16:24h, 17 januari Beantwoorden

    Dit herinnert me er heel erg aan hoe lang het geleden is dat ik heb hardgelopen ;)
    Goed bezig!

    • Anne
      Geplaatst op 08:41h, 19 januari Beantwoorden

      Haha! Laat het dan motivatie zijn om je renschoenen weer aan te trekken en een rondje te gaan ;-)

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.