Als ik val door de lucht

Het was één van de laatste keren dat we elkaar zagen – ik ging op vakantie en begon daarna met een nieuwe baan. Dat het één van de laatste keren was, voelden we allebei. Ik merkte dat hij wat zenuwachtig was, ik merkte dat ik wat onrustig was. Hij vroeg of ik koffie wilde en net als iedere week maakte hij hetzelfde grapje door te vragen wat ik er dan in wilde. ‘Niets’,  antwoordde ik zoals iedere week en met een grote grijns op zijn gezicht kwam hij de keuken uit lopen met een leeg koffiekopje. Zoals iedere week lachte ik om het grapje en lachte hij waarschijnlijk nog harder. Gelukkig kan je altijd terugvallen op oude gewoontes als je het nieuwe spannend en moeilijk te overzien vindt, dacht ik toen.

Zijn huis zag er iedere week precies hetzelfde uit. De afstandsbediening van de televisie op de salontafel, een leeg glas waar melk in had gezeten van de lunch die middag daarnaast. De troosteloze muren die wel een likje verf konden gebruiken en de scheuren in het bankstel. De lijst met medicijnen op tafel, een pinpas ernaast en daarnaast een pen. Hij kon niet schrijven, maar er moest wel een pen liggen. Onder het tafelkleed bewaarde hij zijn schatten: briefjes met telefoonnummers van mensen die belangrijk voor hem waren. Ook mijn telefoonnummer lag daaronder – voor het geval hij het niet meer uit zijn hoofd zou kennen en er problemen zouden komen. Hij belde me iedere dag, soms wel tien keer achter elkaar. Hij vond dat ik, als ik op mijn voicemail kon zeggen dat ik niet bereikbaar was, ook wel mijn telefoon gewoon op kon nemen om met hem te praten. Vaak gingen die gesprekken over dezelfde dingen: gedoe met zijn bewindvoerder, gedoe met de apotheek over zijn medicijnen, gedoe met zijn ex over alles waar ze zich maar tegenaan kon bemoeien. We spraken er samen over, soms moesten we samen even bellen en soms moesten we juist even helemaal niets en kwam het allemaal goed. Zo nu en dan stond hij ineens op de stoep op mijn kantoor. Bezweet, met een briefje in zijn hand en op zoek naar mij. Dan was er ergens in zijn vaste programma iets misgegaan of iemand had een verkeerd woord gezegd waardoor zijn hele wereld op de kop stond. Vaak had ik geen tijd voor hem en moest ik hem wegsturen en wist ik altijd dat me minstens dertig voicemailbericht stonden te wachten met telkens hetzelfde bericht. Ingesproken op dezelfde manier, met dezelfde woorden, met dezelfde paniek.

Toen ik hem vertelde dat ik op vakantie zou gaan met het vliegtuig wees hij meteen naar het schilderij aan de muur. Een vliegtuig. Ik vroeg hem of hij wel eens had gevlogen. ‘Nee,’ was het antwoord, maar hij zou het wel willen. Hoe de wolken er dan uit zouden zien, vroeg hij zich af, als je er van boven naar keek. En hoe het eruit zou zien bóven de wolken, want wat is daar dan? Is daar alleen maar zon of blauw of zijn daar ook huizen en mensen? Hij vroeg me of ik niet bang was, zo in een stoeltje met alleen maar een gordel om zo hoog boven de wolken. Ik zei hem dat ik daar niet eens mee bezig was, met neerstorten of met bang zijn. ‘Maar als je neerstort, wéét je dat dan?’. En de volgende vraag: ‘Maar als je neerstort en je gaat daarna naar de hemel, ga je dan meteen naar boven of ga je dan eerst naar beneden?’. Ik zei hem dat er ook vragen waren waar ik geen antwoord op had en dat deze vraag er zo eentje was. Hij keek me even vol ongeloof aan en zei vervolgens ‘Oké, stort dan maar gewoon niet neer. Goed?’.

10 Reacties
  • Esther
    Geplaatst op 09:45h, 20 juni Beantwoorden

    Prachtig! :-*

    • Anne
      Geplaatst op 08:25h, 28 juni Beantwoorden

      Dankjewel Esther! :)

  • Louise
    Geplaatst op 09:59h, 20 juni Beantwoorden

    Wat een lieverd…

    • Anne
      Geplaatst op 08:25h, 28 juni Beantwoorden

      Ja hè? Zo kijk ik ook op hem terug. :)

  • Zina
    Geplaatst op 10:25h, 20 juni Beantwoorden

    <3 zo mooi

    • Anne
      Geplaatst op 08:24h, 28 juni Beantwoorden

      Lief, dankjewel!

  • Mariët
    Geplaatst op 18:45h, 20 juni Beantwoorden

    Wat een mooi verhaal en wat mooi beschreven!

    • Anne
      Geplaatst op 08:24h, 28 juni Beantwoorden

      Dankjewel! :)

  • Ilona Wielinga
    Geplaatst op 08:47h, 10 juli Beantwoorden

    Wauw, wat een heerlijk artikel!

  • Sanne
    Geplaatst op 19:39h, 10 juli Beantwoorden

    Weer heel mooi geschreven! Ik was je blog even kwijtgeraakt, maar herinner me een eerder stukje hierover nog.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.