Als ik de wereld loslaat – of de wereld mij

27/04/2019

Dagen zoals deze zorgen ervoor dat ik terugdenk aan de tijd die er toen was. De tijd dat de nachten eeuwig leken te duren en de ochtenden nooit leken te komen. De dekens zwaarder waren dan ooit en de gordijnen altijd dicht waren, maar voelden alsof ze open waren. Soms scheen de zon voorzichtig naar binnen, vaker brak ze door de stof heen en warmde de ruimte nog verder op. Die ochtenden, die zoete ochtenden. Als ze er eenmaal waren, versterkten ze alles van daarvoor. De geur van koffie die al een beetje koud begon te worden en lege wijnglazen ergens op de vloer of in de keuken. Mijn hoofd was daar niet. Bij opruimen, bij een huis, bij wonen in een stad of leven zoals dat hoort. Mijn hoofd verdween in de zwaarte van de dekens of in de warmte van de zon of in de leegte van de wijnglazen. Daar was het.

Slapen leek overbodig en zo voelde het ook. De dagen moesten langer, de nachten moesten langer, maar slapen hoefde nooit. Er was altijd buiten iets dat wachtte of riep, zelfs. Ook al kon niemand het horen, ik hoorde het altijd. Het geluid van de stad overstemde het nooit, het geluid van de stad omarmde het zoals alleen een stad dat kan. Mijn huis werd een haven, maar niet altijd even veilig. Soms bleven de gordijnen dicht, soms was de voordeur open. Soms was er geen filter, geen trapje, geen terras, niets. Soms was alles hermetisch afgesloten en kon niemand naar binnen. Mijn huis was wel van mij. Het was zoals ik was op dat moment en zoals ik wist hoe te zijn. Iemand schreef dat een tijdje geleden naar me: ‘we waren toen zoals we wisten hoe we moesten zijn’. Dat hoorde erbij, ook. Als je niet anders weet of niet anders hebt geleerd, hoe kan je die deur dan één keer op slot draaien? Of hoe zorg je ervoor dat het raam altijd een beetje openstaat?

Er was altijd muziek. Overal. Vaak iets sombers, vaak leek de muziek te versmelten met mij en hoe ik was. Leek het bijna alsof de muziek uit mij kwam, alsof ik ineens het instrument geworden was. Ik schreef meer dan ooit, losse flarden van verhalen die ik nog had willen vertellen. Pogingen om te omschrijven hoe het leven was en zou kunnen zijn en wat ik nog zou willen als alles goed zou gaan. Het ging allemaal op in de lucht, zoals alles in die tijd. Niets is bewaard gebleven, alles is vergaan en lijkt wel te zijn vergeten. Er is alleen nog maar wat de wereld zag en er is niet meer wat van mij is. Of was. In die tijd waren er geen middagen, in die tijd waren er geen avonden. Er waren alleen maar nachten gevolgd door ochtenden gevolgd door nachten en verder. De lege wijnglazen werden omgespoeld en weer gebruikt. De muziek bleef altijd maar doorgaan. De koffie werd koud en opgedronken en als we dachten dat het ochtend was, begonnen we weer opnieuw. We beloofden elkaar beterschap, dat geloof ik wel. Ik beloofde mezelf beterschap, dat geloof ik ook. Maar ik wist niet hoe het moest. Ik wist niet hoe ik mezelf los moest maken uit iets dat niet van iemand anders was, maar van mij.

Ik heb daar nooit op gereageerd, op die zin. Ik weet niet hoe dat moet. Ik weet niet hoe je moet schrijven over een tijd die je het liefst zou willen vergeten, maar waarvan je weet dat het altijd weer terug zal komen. Als een vriend van vroeger die altijd langskomt met twee flessen wijn op het moment dat je gestopt bent met drinken. Zo voelt het. Als iets dat je eigenlijk wel zou willen, maar waarvan je weet dat het meer kapotmaakt dan het ooit goed zou kunnen doen. Zeg je dan dat je zulke tijden hebt gekoesterd? Of zeg je dan dat je er verdrietig om kan worden?

En dan is er nog later. Dat komt er nog aan. Later als ik groot ben en mezelf beter ken. Ik beloof mezelf beterschap, dat doe ik. Ik weet nog steeds niet hoe het moet, ik weet nog steeds niet hoe ik mezelf los moet maken uit iets dat niet van iemand anders is, maar van mij. Ik wil mezelf het liefst verliezen in eeuwigdurende nachten en zoete ochtenden, maar tegelijkertijd wil ik ademen en naar buiten gaan en er zijn. Gewoon – hier zijn. Als de wereld me loslaat, of ik de wereld, dan wil ik terugkomen.

You Might Also Like

13 reacties

  • Reageer Veerle 27/04/2019 at 16:28

    Heel heel heel erg mooi geschreven.. <3

    • Reageer Anne 27/04/2019 at 17:03

      Dankjewel Veerle! 🙂

  • Reageer Irene 27/04/2019 at 17:39

    Jezus. Ik krijg hier kippenvel van.

    • Reageer Anne 30/04/2019 at 18:59

      Noh. Daar word ik een beetje stil van, geloof ik.

  • Reageer Daisy 27/04/2019 at 22:40

    Prachtig, bitterzoet en herkenbaar. Ik hou zo van je schrijfsels!

    • Reageer Anne 30/04/2019 at 18:59

      Ah. Liefs voor jou en dankjewel!

  • Reageer Esther 28/04/2019 at 09:21

    Stil van… zo mooi geschreven!

    • Reageer Anne 30/04/2019 at 18:59

      Dankjewel lieve Esther!! x

  • Reageer anouk 28/04/2019 at 13:13

    Mooi geschreven, het klinkt heel zwaar.

    • Reageer Anne 30/04/2019 at 18:59

      Dankjewel Anouk. Ja, dat is het ook best. Liefs

  • Reageer Stella 28/04/2019 at 20:59

    Wauw, jeetje.. Dit schrijfsels heeft me echt gepakt. Veel liefs <3

    • Reageer Anne 30/04/2019 at 18:58

      Ah, wat lief Stella. Dankjewel!

  • Reageer Zina 04/05/2019 at 08:35

    Jeetje wat prachtig geschreven <3

  • Laat een reactie achter

    Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.