Als de dagen donker worden

Ik loop door de stad en alles lijkt intenser binnen te komen: het geluid van de friteszaak aan de overkant, mensen die naar elkaar schreeuwen over straat. Ik ben vergeten mijn koptelefoon mee te nemen en dus loop ik hier, door de drukte, met mezelf en mijn hoofd dat niet mee wil werken. Ik zie een bekende en maak een soort van halfslachtig praatje over hoe het gaat ‘best goed, hoor’ en waar ik nu mee bezig ben ‘ja veel, gewoon veel aan de hand’, terwijl ik ondertussen alleen maar kan denken dat ik hier weg wil. Iemand loopt rakelings langs me en ik schrik er bijna van, terwijl ik probeer me weer te concentreren op het gesprek. Het is duizend keer makkelijker om het over een ander te hebben dan over mezelf, dat sowieso.

Het liefst zou ik in bed liggen. Met de dekens hoger dan ooit over me heen getrokken en drie slaappillen achter m’n kiezen, zodat ik even niets hoef te doen en alleen maar hoef te slapen. Met een lijf dat alleen maar wil slapen en een hoofd dat alleen maar door wil gaan, want dat is wat het kan, is het best moeilijk om daaraan toe te geven. Natuurlijk ben ik bang, bang om eraan toe te geven. Want wat gebeurt er dan? Worden de dagen weer zo donker als ze waren?

Ik loop verder. De stad is altijd de stad en er zijn altijd mensen op een terrasje die staren en er zijn altijd mensen die ik tegen kan komen en er is altijd geluid. Dat is de stad. Als ik eindelijk ben waar ik moet zijn, haal ik even diep adem. Ik ga een pillendoosje kopen en in mijn hoofd is dat een groot iets, want het betekent dat ik a) het overzicht kwijt ben (dat is namelijk wel zo) en vooral b) genoeg pillen moet slikken om het overzicht kwijt te kunnen raken. Dat laatste doet een beetje pijn. Ik wil eigenlijk helemaal geen medicijnen nemen en zeker niet medicijnen die iets doen met mijn stemming. Ik wéét alleen dat het beter is. Dat weet ik. Snel reken ik het doosje af en stop het in mijn tas en in mijn hoofd bereken ik meteen de kortste route naar huis. Er zijn ineens allerlei dingen die mis zouden kunnen gaan (want stel dat zus, dan zo en stel dat dit, dan dat) en ook al weet ik dat het me niet helpt om zo te denken, ineens word ik overvallen door de gedachte dat het nooit meer goed gaat komen. Deze medicijnen slik ik waarschijnlijk voor de rest van mijn leven, maar ik geloof er niet in dat het betekent dat er nooit meer periodes zullen zijn waarin ik me bijna onsterfelijk voel en ik geloof niet dat er nooit meer periodes zullen zijn waarin ik mezelf het liefst wil verstoppen in mijn huis en nooit meer naar buiten wil komen.

Het duurt even, maar ik ben thuis. M’n lichaam voelt moe. Mijn hoofd zegt dat ik er niet aan toe moet geven, want als je eenmaal begint met in bed liggen, dan kom je er niet meer uit. En als je eenmaal toegeeft dat je moe bent, dan ben je het ook echt. En dus begin ik aan allerlei kleine rotklusjes die ik nog moet doen en die helemaal niets goeds doen voor m’n humeur, maar ik doe het alleen maar om nog iets te doen te hebben. Misschien heb ik gewoon koffie nodig, net als ieder ander, gewoon, koffie. Maar de koffie smaakt me niet en mijn hoofd wordt er alleen maar onrustiger van.

Hoe kan het dat ik er een paar weken geleden nog van overtuigd was dat ik met de juiste hulp wel weer m’n plek zou kunnen vinden en ik nu alleen maar bezig ben met denken dat het nooit meer goed komt. Het is een bijna allesoverheersende gedachte en bijna alles wat ik doe lijkt een bevestiging. Mijn rotklusjes maak ik niet af (zie je wel, het komt nooit meer goed), de koffie helpt niet (zie je wel, het komt nooit meer goed) en het vullen van een pillendoosje bevestigt alleen maar dat het nooit meer goed komt. Ik wil alleen maar slapen, maar ik wil niet dat ik alleen maar wil slapen en dus houd ik mezelf wakker. Ik wil niemand meer zien, maar ik wil niet vereenzamen en dus zoek ik zoveel mogelijk mensen op. En ondertussen zegt mijn lijf alleen maar ‘hou hier mee op’ en kan ik daar niet naar luisteren, want ik blijf maar sporten en ik blijf maar heen en weer racen (tegen de klok en tegen mezelf) en ik blijf mezelf maar bezig houden.

Maar de dagen beginnen weer een beetje donker te worden. Dat is wat zeker is.

10 Reacties
  • Stella
    Geplaatst op 10:37h, 18 mei Beantwoorden

    Je omschrijft een bepaald gevoel ZO goed en ‘raak’ dat het me eigenlijk beangstigd, maar ook heel erg verwonderd. Ik hoop me nooit zo donker te voelen als jij je (soms, te vaak) voelt, en zou het liefst heel veel licht naar je toe sturen op deze manier. Als ik kon, zou ik je een stukje zo geven. Zodat je af en toe even op adem kunt komen – even pauze kunt nemen van het donkere gevoel. Ik wens je alles dat licht geeft toe <3 Veel digitale liefde!

    • Anne
      Geplaatst op 03:03h, 28 mei Beantwoorden

      Dankjewel Stella, dat is lief!

  • nina
    Geplaatst op 12:32h, 18 mei Beantwoorden

    O, o, o, ik weet niet wat ik moet zeggen, maar ik herken het gevoel zo goed. Die duisternis, zo tastbaar dat je ‘m bijna aan kunt raken. Ik hoop dat je een heel klein beetje rust mag vinden, een bodempje, wat vaste grond onder je voeten om even uit te rusten. X

    • Anne
      Geplaatst op 03:04h, 28 mei Beantwoorden

      Dankjewel Nina. Ik denk dat het weer wat tijd nodig heeft, dus ondertussen probeer ik dan maar gewoon wat liever voor mezelf te zijn. Dat is best een uitdaging. ;)

  • Yvette
    Geplaatst op 20:08h, 18 mei Beantwoorden

    Donker is klote, donker is stom en vooral dat donker waarvan je weet dat het komt en dat je het niet weg kunt jagen. Hopelijk lukt het je om ergens een mast te vinden om je aan vast te houden in deze storm. Weet dat elke storm, hoe hard en heftig ook, ooit weer gaat liggen. Heel veel liefde en houvast gewenst <3

    • Anne
      Geplaatst op 03:04h, 28 mei Beantwoorden

      Eens op alles. Dankjewel! <3

  • Irene
    Geplaatst op 08:19h, 21 mei Beantwoorden

    Oh Anne wat Stella en Nina zeggen. Je beschrijft het zo goed dat ik het zelf bijna voel, eventjes. Ik kan het me een beetje voorstellen maar ik weet natuurlijk niet of het dan echt zo is zoals ik mijn hoofd heb. Waarschijnlijk niet. Ik weet ook niet zo goed wat ik moet zeggen behalve dan dat ik hoop dat je snel weer wat licht ziet verschijnen ♡

    • Anne
      Geplaatst op 03:05h, 28 mei Beantwoorden

      Dankjewel Irene! Ik weet dat ook niet, ik denk dat het ook voor iedereen anders is, maar dit is hoe het voor mij voelt. Allesomvattend, soms. En dat is rot. Ik hoop ook dat het snel weer wat lichter gaat worden.

  • Zina
    Geplaatst op 07:59h, 27 mei Beantwoorden

    Lieve Anne, wat pijnlijk herkenbaar wat je hier schrijft. Ik ga je geen tips of adviezen geven, hoop alleen heel erg dat je je snel beter voelt <3

    • Anne
      Geplaatst op 03:05h, 28 mei Beantwoorden

      Ah, dat is niet fijn. De herkenbaarheid, dan. Dankjewel. Ik hoop het ook <3

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.