Alles gaat voorbij

Het is mijn favoriete helpende gedachte: alles gaat voorbij. Klinkt misschien een beetje treurig, maar mij geeft die gedachte heel veel hoop. Als ik een slechte nacht heb gehad, bijvoorbeeld, en niet weet hoe ik mijn dag met Jula moet doorkomen. Dan realiseer ik me weer dat deze dag ook voorbij gaat, dat het gevoel van vermoeidheid ook verdwijnt en dat het dus uiteindelijk allemaal wel goed komt. Als ik ergens last van heb tijdens het hardlopen en eigenlijk niet meer verder wil, dan bedenk ik dat alles voorbij gaat en dus ook die brandende pijn in mijn bovenbenen of het benauwde gevoel in mijn longen. Als ik zenuwachtig ben voor een gesprek dat ik over een paar dagen heb, dan weet ik dat dat gesprek ook zo voorbij is en dat het dus zonde is van alle energie die ik er al van tevoren aan besteed – want het gaat voorbij, of ik nou zenuwachtig ben of niet.

Misschien is het voor heel veel mensen een normale gedachte, of iets waar ze eigenlijk helemaal niet bij stilstaan in het dagelijkse leven. Geen idee. Ik weet niet hoe het hoofd van anderen werkt, alleen hoe dat van mij in elkaar zit. En één van de belangrijke doelen in mijn therapie is om meer van deze helpende gedachten in mijn hoofd te prenten, die automatisch komen en waar ik dus niet al te hard mijn best voor hoef te doen. Op de één of andere manier heb ik in mijn hoofd standaard heel veel negatieve assumpties – ik ga er vaak vanuit dat iets niet gaat lukken, dat ik het niet kan (dat is de meest voorname, eigenlijk) en dat ongemak of pijn eeuwig duren en nooit meer weggaan. Dat is natuurlijk allemaal onzin. Dingen lukken wel, ook in mijn leven, ik kan eigenlijk hartstikke veel en ongemak en pijn gaan voorbij. Dat is tot nu toe altijd nog gebeurd.

De truc is om ervoor te zorgen dat ik deze gedachte niet per se meer ‘op hoef te roepen’, maar dat het een standaard gedachte gaat worden. Dat het komt vóór al die negatieve dingen die zich in mijn hoofd werken, zodat het me niet zoveel moeite meer kost om met moeilijke situaties om te gaan. Dat ik leer ze te aanvaarden, in plaats van mezelf met het één of ander te verdoven (en dat klinkt heftiger dan het is, dat kan ook door hersenloos televisie te kijken, bijvoorbeeld). Om eigenlijk over een gevoel te zeggen: ‘oké, dit is er nu, maar het gaat weer voorbij.’ Dat is wat ik aan het leren ben en waar ik steeds beter in word. Als ik gespannen ben voor mijn nieuwe huis en de verhuizing bijvoorbeeld, dan visualiseer ik mijzelf in het huis en dat alles goed is. Alle spanning gaat voorbij, alle stress rondom het verhuizen gaat voorbij en uiteindelijk woon ik in een heerlijk huis waar ik me meer thuis ga voelen dan ik ooit heb gedaan.

Er zijn wel meer van die gedachtes die ik in mijn hoofd probeer te planten. ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan’ is er ook zo eentje, van de wijze Pippi Langkous. Voor mij een hele waardevolle gedachte, omdat ik altijd bij nieuwe dingen denk dat ze gaan mislukken omdat ik het nog nooit heb kunnen oefenen. Ik weet niet precies waarom die gedachte zo ontzettend hardnekkig is, maar ik ga er standaard van uit dat ik iets nieuws niet kan. Toen ik ging vioolspelen, bijvoorbeeld, was ik veel te voorzichtig omdat ik bang was de verkeerde snaren te raken of om krassende geluiden te maken. Volgens mijn vioolleraar is dat iets wat veel volwassenen hebben: ze gaan juist heel krampachtig spelen omdat ze willen dat het mooi is. Maar het wordt er niet mooier van – het klinkt juist krakerig, het wordt juist een beetje vals. De afgelopen weken heb ik dus ook geoefend in het strijken (met de strijkstok, niet de was) en geprobeerd om die voorzichtigheid te laten varen en te denken dat ik het wél kan, ook al heb ik het nog nooit gedaan. En het helpt ook dat mijn vioolleraar bij alles wat ik speel, zegt dat het prachtig is (wat dus absoluut niet zo is), alleen maar zodat ik mezelf dan ook durf te laten horen.

De andere hardnekkige gedachte is dat dingen niet gaan lukken. Bijvoorbeeld met het nieuwe huis: ik denk dan dat er vast onderweg wel ergens iets mis zal gaan. Ik durf niet zorgeloos blij te zijn met het feit dat de verkopers mijn bod hebben geaccepteerd. Ik durf nog niet te genieten van het feit dat ik over een paar maanden écht ga verhuizen, want ergens in mijn hoofd zegt een stemmetje dat ik eerst nog af moet wachten of alles wel goed gaat komen. Er zijn nog zoveel stappen waarop het mis kan gaan. En misschien is een huis kopen dan niet het goede voorbeeld, want hé, daar kan echt een heleboel misgaan (of denk ik dat nu alleen meer? Zie je, daar ga ik al). Maar desondanks ga ik vaak van ‘het slechtste geval’ uit, zodat ik niet teleurgesteld hoef te worden. De helpende gedachte is dat dingen bij mij ook lukken, dat ik niet één of andere uitzondering op de regel ben, maar dat mijn moeite beloond wordt en dat ik dingen goed genoeg regel om te weten dat ze ook kunnen lukken.

Het helpt me om te kijken naar alles wat wél gelukt is in de afgelopen jaren. Ik ben verhuisd naar Arnhem, bijvoorbeeld. Ben al een jaar succesvol in therapie en zet hele grote stappen, al zeg ik het zelf. Het lukt me weer om voor Jula te zorgen, ik kan weer goed voor mezelf zorgen. Ik heb hele fijne mensen om me heen, ik hoef me daar nooit zorgen over te maken. Ik heb een nieuw huis gevonden, heb het gekocht en het gaat me ook gewoon lukken om dat helemaal goed af te ronden en daar over een paar maanden met plezier te gaan wonen. En mezelf daar al zien – met een nieuwe bank, en een tuin (!) en het mooiste behang op de muur? Dat helpt ook.

4 Reacties
  • Tamara
    Geplaatst op 08:35h, 22 april Beantwoorden

    Ja, ik herken je! Ik haal ook heel veel uit dezelfde gedachte: this too shall pass. Hoe eng het ook lijkt. Ik vind het ook altijd een grote hulp om te kijken naar de toekomst, wat er komt. Zoals je zegt, jezelf zien zitten op die nieuwe bank en kijken naar de pad dat je al afgelegd hebt.
    Wat voor mij ook helpt, is de quote: What if I fall? But oh my darling, what if you fly? En vliegen, willen we toch allemaal, denk ik:)

  • Irene
    Geplaatst op 15:15h, 22 april Beantwoorden

    Mooie blog! En heel herkenbaar. Denken dat iets voorbij gaat is bij mij ook een automatisme geworden. En deze middag zei ik ‘Ik heb het nog nooit gedaan, dus ik denk dat ik het kan’ nog omdat ik iets nieuws moest proberen op mijn werk en het er echt mega ingewikkeld uit zag en ik dacht: “ik kan het niet, ik heb dat nog nooit gedaan,’ en dan denk ik automatisch Pipi er achter en haar quote :) en uiteraard kon ik het wel.
    Ik heb ook ooit eens een blogje geschreven met geruststellende gedachten en ik lees dat zelf soms nog eens na bij wijze van reminder. De ervaring leert mij dat het best wel wat tijd kost om je eigen belemmerende gedachten om te draaien. Practice makes perfect hé :)

  • Saskia
    Geplaatst op 07:21h, 23 april Beantwoorden

    Denken dat iets voorbij gaat is zeker iets wat helpt in situaties… Mooi dat je dit zo hebt kunnen verwoorden. Hoewel in de praktijk sommige dingen toch soms lastig blijven :-)

  • Marlous
    Geplaatst op 20:55h, 26 april Beantwoorden

    Grappig, ik herken het helemaal. Ik heb zelf erg last van faalangst, en zou daar misschien wel eens voor in therapie willen. Nu probeer ik ook altijd maar te denken ‘het gaat voorbij’. Ik probeer daar dan ook bewust bij stil te staan, ik ik bijvoorbeeld tegen een bepaalde dag op zie, dat ik ’s avonds dan even denk: zo – dit is ook weer voorbij. Vaak valt het dan best mee.

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.