It takes a village

Toen Jula geboren werd, had ik geen idee dat ik twee jaar later iets minder dan de helft van de tijd voor haar zou gaan zorgen in mijn eentje. En, eerlijk toegegeven, het is niet altijd even gemakkelijk. Er zijn soms dagen dat ik haar het liefst achter het behang wil plakken (en zij mij ook, denk ik) en er zijn dagen waarop het heel soepel gaat en ik me niet kan voorstellen dat ik er zoveel moeite mee kan hebben. Dat is denk ik bij iedere ouder wel zo: soms gaan de dagen nou eenmaal vanzelf en soms kost het net wat meer energie. En soms lukt het eigenlijk gewoon helemaal niet en besluiten we er maar een pyjamadagje van te maken met veel filmpjes en weinig activiteiten. Al heb ik inmiddels gemerkt dat je soms op de dagen dat het niet zo goed gaat, beter maar iets kan gaan ondernemen. Dan ben je in ieder geval bezig.

Een beetje hulp
Toen het twee jaar geleden met mij niet zo goed ging, was Jula minder vaak bij mij. Gelukkig gaat het nu zoveel beter dat we de oorspronkelijke regeling weer aan kunnen houden. Dat betekent dat ze in de ene week het weekend en in de andere week doordeweeks een paar dagen bij mij is. Dat is op dagen dat ik niet werk, dus dat zijn volle vrije dagen die ik met haar heb. Aan de ene kant is dat natuurlijk heel fijn: we hebben heel veel tijd met z’n tweeën om leuke dingen te ondernemen en erop uit te gaan. Aan de andere kant is het ook wel pittig, want het zijn dagen waarop ik continu ‘aan’ moet staan en er geen moment voor mij is om even bij te komen. En dat is wel wat ik nodig heb als het met mij even wat minder gaat. Het is heel fijn dat ik op zulke dagen mijn moeder kan vragen om me te ondersteunen: ze komt dan even langs en soms helpt het al om met z’n tweeën de zorg voor Jula even te kunnen dragen en soms neemt ze haar even mee naar buiten, zodat ik even bij kan slapen of iets voor mezelf kan doen. Dat is zo waardevol. Inmiddels vind ik het ook niet meer zo heel moeilijk om om hulp te vragen en doe ik dat gewoon als het nodig is, dat is al grote winst.

Missen
Het is wel heel gek om eerst zoveel tijd met je kind door te brengen en haar vervolgens naar school te brengen en te weten dat je haar een paar dagen (en in mijn geval soms anderhalve week) niet gaat zien. Aan de ene kant zijn de dagen zonder Jula heel fijn voor mij omdat ik dan echt even bij kan komen. Vaak plan ik ook de afspraken met mijn hulpverleners en met vrienden op de dagen dat ze niet bij me is. Die dagen zijn dus alsnog best wel vol, maar omdat ik alleen maar met mezelf rekening hoef te houden, betekent het ook dat ik even op kan laden. Aan de andere kant zijn de dagen zonder Jula vreselijk. Het is dan zo ontzettend stil in huis, terwijl al haar spullen er nog wel staan. Soms wil ik gewoon haar knuffel bij me in bed leggen zodat ik haar nog een beetje kan ruiken en het gevoel kan hebben dat ze er tóch is. Ik verheug me er in ieder geval altijd op als ik weet dat ze weer komt en zorg dan dat alles gereed is voor haar komst: dat de koelkast goed gevuld is, dat haar bedje schoon is, dat ik de was heb weggewerkt. Zie, het is ook een goede stok achter de deur om mijn huis een beetje bij te houden. ;-)

Zelf leren spelen
Soms moet ik ervoor waken dat onze dagen niet gevuld zijn met teveel andere mensen zien en dat we ook nog genoeg tijd met z’n tweeën doorbrengen. Het is aan de ene kant dus heel fijn om soms de zorg te kunnen delen en het is natuurlijk ook heel belangrijk dat Jula haar familie en mijn vrienden genoeg ziet, maar er is ook wel een periode geweest dat we elkaar amper nog zagen met z’n tweeën en er voor Jula ook te weinig tijd was om zelf rustig te kunnen spelen. Al is dat zelf rustig spelen nog wel een aandachtspunt: vaak wil ze ge-entertaind worden door mij, of wil ze samen spelen (en samen spelen betekent dan dat zij speelt en ik moet toekijken). Ik heb daarom besloten om te gaan oefenen met zelf spelen. Ik zet een wekker op twintig minuten en zeg haar dat ze, tot de wekker afgaat, alleen moet spelen. Ik help haar even op weg door samen met haar speelgoed te kiezen en vervolgens gaat ze dan ook daadwerkelijk even zelf spelen. Zeker als ik iets anders aan het doen ben, lukt het haar steeds beter om zichzelf te vermaken. Gelukkig maar, want het is eerlijk gezegd behoorlijk vermoeiend om de hele dag toe te kijken.

Met je bipolaire stoornis!
Ik kreeg, toen ik schreef over mijn bipolaire stoornis, ook de vraag of ik daar iets van merk in de zorg voor mijn dochter. En of zij er iets van merkt. Dat is een goede én terechte vraag, denk ik. Het kan niet anders dan dat zij daar iets van merkt, want het heeft best een grote impact op mijn leven en daarmee automatisch ook op dat van haar. Zo is het vooral zo dat ze, op de dagen dat ik me minder goed voel, wel in de gaten heeft dat ik extra vermoeid ben, bijvoorbeeld. Dan lig ik wat meer op de bank, kijken we wat meer filmpjes en doen we een stuk rustiger aan. Voor mij is het op die dagen dus ook zwaarder om voor haar te zorgen, zoals ik al schreef. Ik heb dan eigenlijk al genoeg aan mezelf, maar het is ook hele fijne afleiding om haar om me heen te hebben. Zij maakt de dagen voor mij écht een stuk lichter (en tegelijkertijd zwaarder, gek is dat) en als ik haar om me heen heb, vergeet ik ook even wat er allemaal door mijn hoofd speelt. Plus: zij geeft me structuur. We staan iedere ochtend op dezelfde tijd op, hebben gestructureerde eetmomenten en ik probeer rustige activiteiten af te wisselen met wat meer drukte. Dat is goed voor haar, maar helpt mij tegelijkertijd ook.

Ik heb mijn best gedaan om er niet een al te negatief verhaal van te maken, ik hoop dat dat gelukt is. ;-) Soms vind ik het ouderschap gewoon echt heel pittig, een stuk zwaarder dan ik dacht dat het zou zijn. Tegelijkertijd kan ik er ook echt heel erg van genieten, zo schreef ik bijvoorbeeld hier en hier over onze fijne momenten samen.

2 Reacties
  • Villasappho
    Geplaatst op 14:46h, 02 februari Beantwoorden

    Ik weet nog dat een Toenvriendin me wel eens helemaal over de zeik belde omdat het bagger ging met haar kleine. Zij ziek, beide ziek, beide ene rothumeur. Leuk joh kleintjes. Ik ben geen moeder en herken het en dan heb jij nog een extra hobbel waar je mee moet omgaan. Chapeau dat je er toch voor je kleine bent, de helft van week de volle aandacht volgens mij is dat prima!

    • Anne
      Geplaatst op 09:39h, 03 februari Beantwoorden

      Het is vooral wel heel erg leuk, hoor! :-)

Geef een reactie op Villasappho Annuleer reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.