READING

Acceptatie van je mentale moeilijkheden

Acceptatie van je mentale moeilijkheden

Ik kreeg via mijn Instagram een vraag van iemand of ik eens iets wilde vertellen over het accepteren van mijn mentale moeilijkheden: hoe dat proces was gelopen, hoe ik daar nu in sta en of ik tips had voor anderen. Poe! Wat een onderwerp! Ik kan er zeker wat over schrijven en delen, want ik vind het ook een mooi en belangrijk onderwerp.

Hoe het vroeger ging
Ik heb heel lang genegeerd dat er iets aan de hand was. Het was niet zozeer dat ik deed alsof het er niet was, het was meer dat ik niet wist dat het ook anders kon. Ik dacht dat iedereen zo worstelde met het leven als ik dat deed, dat het voor iedereen zo zwaar was. Op mijn vijftiende kreeg ik mijn eerste depressie: toen wist ik nog niet helemaal wat dat betekende en vooral niet hoe ik daarmee om moest gaan. Ik ben daar destijds ook niet goed in begeleid. Ik kreeg psychomotorische therapie van iemand die niet begreep hoe ze met mij om moest gaan en dat schoot dus niet op. Uiteindelijk kwam ik er zelf weer bovenop. Daarna volgden nog een aantal perioden waarin het niet goed met me ging: ik kan ze zo aanwijzen. Toen mijn werk me teveel werd bijvoorbeeld, maar ook toen ik me vooral heel ongelukkig voelde en iedereen maar door leek te gaan met zijn of haar leven. Ik begreep er niets van, hoe kon het dat ik de enige was die af en toe op de rem moest trappen?

Meer nodig
Ongeveer drieënhalf jaar geleden realiseerde ik me dat het echt niet meer ging. Ik zocht een coach op en ging met hem aan de slag met een aantal thema’s. Voor mij werd al vrij snel duidelijk dat ik meer nodig had dan dat. Vlak voordat ik ging scheiden, ging ik dan eindelijk ook in therapie. Dat was het begin van mijn acceptatie: ik erkende dat er iets aan de hand was en dat ik hulp nodig had om daaraan te werken. Ik weigerde om medicatie te gaan slikken: van alles wat er zou moeten gebeuren, was dat wel het laatste wat ik zou doen. Ik wist dat je van anti-depressiva behoorlijk aan kon komen en wilde dat koste wat kost vermijden. Daarnaast vond ik ook dat ik geen medicatie nodig zou hebben, ik kon het allemaal wel oplossen in mijn hoofd, dacht ik.

Starten met medicatie
Ondertussen voerde mijn huisarts wat druk uit op het medicatie-gebied. Hij vond het echt van belang dat ik gezien zou worden door een psychiater en dat diegene met me mee zou kijken naar medicijnen. Ik merkte zelf ook wel dat de hulp die ik kreeg nog niet voldoende was en stemde, na even morren, uiteindelijk in. Ik zag toen twee verschillende psychiaters die allebei niet goed aanvoelden, voordat ik bij mijn huidige psychiater terechtkwam. Daar had ik meteen het gevoel dat ik op mijn plek was. Het ging toen zo slecht met me dat ik inmiddels open stond voor alle hulp die ik kon krijgen. We bespraken de opties voor medicijnen, kozen een alternatieve vorm van behandeling die de kans op gewichtstoename zou verkleinen en daar ging ik hoor, aan de medicatie. Die eerste weken voelde het alsof het niet echt was. Ik slikte wel medicatie ja, maar dat was slechts tijdelijk. Pas toen mijn psychiater benoemde dat ik misschien wel voor de rest van mijn leven medicijnen zou moeten slikken, realiseerde ik me waar ik aan begonnen was en hoeveel hulp ik eigenlijk nodig had. Niet waar ik op hoopte, maar wel een volgende stap in mijn acceptatieproces.

Werken
Ook op werkgebied moest ik leren accepteren dat ik te maken heb met beperkingen. Tweeëndertig uur per week werken zoals ik voorheen deed, ging me niet lukken: daar knapte ik immers steeds op af. Ik leerde dat dat simpelweg teveel voor me is. Samen met een reïntegratiecoach ging ik van thuis zitten en niets doen naar weer zestien uur per week werken. Een grote stap, die soepel ging omdat ik nu het aantal uur werk dat wel bij me past. Ondertussen was ik volop bezig met mijn behandeling en hard aan het werk met mezelf.

In het dagelijks leven
Soms wordt me gevraagd welke beperkingen ik nu vooral nog voel in het dagelijks leven. Dat is met name een energetische beperking: ik ben gewoon erg snel moe, kan eigenlijk maar één drukke dag achter elkaar aan en heb veel tijd nodig om bij te komen. Daarnaast ligt een dipje altijd op de loer en moet ik daar extra alert op zijn. Ik heb heel veel handvatten gekregen om beter voor mezelf te zorgen en goed op mezelf te letten en die kan ik toepassen wanneer nodig. Vooral die energetische beperking vind ik een uitdaging. Ik wil graag veel doen, veel ondernemen, maar het lukt me dus niet altijd om dat ook daadwerkelijk allemaal te doen. Eerder deed ik het dan alsnog, maar vroeg ik me af waarom ik in hemelsnaam zo moe was daarna. Inmiddels kan ik er bewust voor kiezen om over mijn grenzen heen te gaan, maar plan ik daarna dus een dagje niets doen in. Dat kan gelukkig.

Delen, delen en delen
Wat me vooral hielp om mijn situatie beter te accepteren, was erover praten. Met heel veel mensen. Met vrienden, familie, mijn psycholoog en mijn psychiater. Er hier over te schrijven en te delen met mensen die ik alleen online ken, helpt op de één of andere manier ook. Als het ergens staat geschreven, dan is het zo. Zo voelt het, althans. Maar delen bleek voor mij een sleutel tot acceptatie te zijn. Ik kreeg maar weinig negatieve reacties, over het algemeen hoorde ik veel herkenning en begrip en daar heb ik – denk ik – veel geluk mee gehad. Ik heb ontdekt dat ik een heel stevig vangnet heb van mensen om me heen die me ook een beetje in de gaten houden en voor me kunnen zorgen als het even wat minder gaat. Dat is heel fijn.

Geen statisch begrip
Daarnaast probeer ik, misschien een beetje cliché, te kijken naar wat nog wel kan. Er is immers best wel wat veranderd in de afgelopen jaren: waar ik eerst veel moeite had met het zorgen voor Jula bijvoorbeeld, heb ik dat nu zo ingedeeld dat het me prima lukt en we het heel fijn kunnen hebben samen. Ook heb ik al één soort medicatie af kunnen bouwen en hoop ik in het nieuwe jaar nog een medicijn af te kunnen bouwen. Er zit dus wel verandering in: mijn stoornis is geen statisch begrip waarbij alles altijd hetzelfde zal blijven. Misschien lukt het me over een paar jaar wel weer om tweeëndertig uur te werken. Of heb ik veel minder last van die vermoeidheden en kan ik weer gewoon doen wat ik graag wil doen. Ik heb hoop voor de toekomst!


  1. Audrey

    30 december

    Wat mooi dat je hierover schrijft! Erg interessant om te lezen over de weg die je al hebt afgelegd. Ik hoop met je mee dat het steeds wat beter gaat.

    • Anne

      30 december

      Dankjewel! Lief van je. Ik hoop het ook!

  2. Kelly

    30 december

    Ik vind het ook mooi om te lezen. Het is een proces, da’s waar. Het is moeilijk en vermoeiend: wel willen maar voelen waar je eigen grenzen liggen en dan weten dat je er niet over zou moeten gaan, maar eigenlijk ook wel mooi hè, dat je dat weet. Zóveel mensen weten dat (nog) niet van zichzelf.

    • Anne

      30 december

      Ja, dat klopt helemaal. Dat zeg je mooi! Ik ben inderdaad blij dat ik al zoveel over mezelf geleerd heb 🙂

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

By using this form you agree with the storage and handling of your data by this website.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.