Wat ik voor altijd wil onthouden (deel 2)

03/04/2016

Hoe ze lacht. Hoe haar ogen langzaam wat groter worden, vervolgens samenknijpen en er iets begint te glimmen. Langzaam krullen haar mondhoeken naar boven, vormt ze haar mondje terwijl ze naar dat van mij kijkt en komt er een kreetje uit. Ze lacht. Voorzichtig. Soms maakt ze geluidjes waar ze zelf een beetje van lijkt te schrikken. Steeds iets harder, steeds iets nieuws. Proberen en luisteren en lachen. Ze voert gesprekken die wij niet begrijpen, kijkt serieus terwijl ze alle klinkers en medeklinkers voorbij laat komen en aan het einde komt er een grote glimlach. Ook al zei het schaapje helemaal niets terug.

jula1

Hoe ze voelt. Soms plakt ze aan me vast. Vallen we samen in slaap en zorgt ze er altijd voor dat haar wang tegen die van mij aan ligt. Zeg ik tegen haar ‘meisje, je kunt echt niet verder in mij kruipen’ en probeert ze het toch. Soms schreeuwt ze zo hard en wil ze niets anders dan wandelen en nog meer wandelen en praten over wat we allemaal tegenkomen in de woonkamer. Hoe ze kan knuffelen. Met haar rechterhand pakt ze een pluk van mijn haar stevig vast, duidelijk dat ze niet meer los gaat laten. Haar billen duwt ze nog iets verder in mijn elleboog.

Hoe ze slaapt. Haar vingers klemmen zich voorzichtig om haar slaapzak, ze houdt altijd wel een randje of plooitje vast. Rode wangen, af en toe een zacht kreetje of steuntje. Hoe we soms, ’s avonds en ’s nachts, bang zijn dat er ineens iets gebeurd is als we haar even niet meer gehoord hebben. En dat de vrouw dan altijd gaat kijken en ik honderd keer tegen mijzelf probeer te zeggen dat er heus niets aan de hand is. Die baby blijft gewoon bij ons.

jula2

Hoe ze speelt. Ze onderzoekt, voelt, gooit van zich af – al dan niet bewust. De manier waarop ze kijkt naar de luchtballonnen boven het kleed. Een halve minuut naar de roze, een halve minuut naar de blauwe, vervolgens weer terug naar de roze. Ze volgt. Soms begint ze te gillen en moet het muziekje aan, moeten ze ronddraaien en dan is het goed. Soms wil ze alleen maar even naar ons kijken. En dat wij naar haar kijken.

Hoe ze ruikt. Naar baby, natuurlijk. Een beetje zoet en baby-achtig en ik wil die geur het liefst in mijn geheugen prenten en nooit meer vergeten, maar ik weet heus ook wel dat dat ooit gaat gebeuren en ik me dan blijf afvragen hoe ze ook alweer rook. En dat ik dan alleen nog maar kan bedenken dat het zoet en baby-achtig is.

Hoe ze groeit. En hoe ontzettend snel dat gaat. Hoe klein ze nu nog is en tegelijkertijd hoe groot ze nu al is. Haar wangen, bol. Haar benen en armen en handen en nekje en buik en alles waar inmiddels een plooitje – of vier, vijf, zes of zeven – in komt.

You Might Also Like

11 reacties

  • Reageer Linda 03/04/2016 at 07:25

    Zo mooi!

  • Reageer gerhilde maakt 03/04/2016 at 07:43

    Mooi!

  • Reageer Dina 03/04/2016 at 08:03

    Zo mooi en liefdevol. Ik krijg er heimwee van naar momenten die ik nog niet heb meegemaakt. (Heet dat dan heimwee? Nee, heb geen idee, maar je weet vast wat ik bedoel.)

    • Anne
      Reageer Anne 07/04/2016 at 20:50

      Ik snap wat je bedoelt! Lief <3

  • Reageer Marieke 03/04/2016 at 08:31

    Oh anne wat FIJN!! Ze kan zo lief en serieus praten, haha. Knap kind.

  • Reageer Lotte 03/04/2016 at 14:13

    Pure liefde, dat merk je zo :-)

  • Reageer ice pandora 03/04/2016 at 16:24

    Zoet en lief ^_^ Xx Ice Pandora

  • Reageer Aca Siwabessy Stoffels 03/04/2016 at 19:34

    Aahw wat een mooie beschrijving!
    Wij zitten middenin een medisch traject en je mooie verhaal geeft net weer een duwtje in de rug om vol te houden. Thnx! :)

    • Anne
      Reageer Anne 07/04/2016 at 20:51

      Dankjewel! Heel veel succes <3 :)

  • Reageer Melle 03/04/2016 at 19:49

    Zo lief! <3

  • Reageer Loes | Gewoon iets met Loes 04/04/2016 at 09:24

    Prachtig weer. En ik herken elk woord dat je schrijft. Mooi!

  • Laat een reactie achter