VI

07/08/2017

Dit is de zesde keer dit jaar dat ik hier schrijf. Ik heb nog nooit zo weinig geschreven. In mijn hoofd hoorde ik deze zinnen al en wilde ik eraan toevoegen ‘sinds ik schrijf’, maar eigenlijk is er nooit een ‘sinds ik schrijf’ geweest. Ik doe het altijd al. In mijn hoofd zijn het soms melodieën, maar op papier zijn de zinnen te definitief. De woorden niet goed genoeg. Wat ik eigenlijk wil vertellen komt niet op papier en dus blijft het leeg. En ineens is het zomer en zijn er maanden verstreken en is er weinig geschreven. De zomer is nooit mijn lievelings geweest. Iedereen denkt dat alles mooier is in de zomer, dat we vrolijker zijn en bruiner zijn en de zon ervoor zorgt dat alles lichter lijkt. Maar ik kan niet wachten tot de herfst begint en alles weer grijs wordt en de treurige liedjes alleen nog maar treuriger zijn.

Aan het begin van dit jaar maakte ik plannen. Nu wil ik een plan om geen plannen meer te hoeven maken. Ik wil rondjes kunnen rennen omdat ik zin heb om dat te doen. En dus vind ik dat ik maar zin moet maken. Van mijn hoofd mag ik geen doelen meer stellen en dus maak ik ze stiekem, schrijf ik ze nergens op, maar bewaar ik alles in mijn hoofd. Doelen voor nu en over een maand en over een half jaar. En een plan voor als het niet lukt. Later als ik groot ben, kruip ik achter mijn computer en gaan mijn vingers vertellen wat in mijn hoofd zit, denk ik dan. Maar nu ben ik groot en werkt het zo niet. Nu heb ik een plek waar ik zou kunnen schrijven en doe ik het niet. Nu heb ik een hoofd vol verhalen en foto’s en films die allemaal een plekje ergens verdienen, maar doe ik net alsof ze er niet zijn. Want het is vol hier, in dit hoofd. Met doelen die ik geen doelen noem en plannen die ik geen plannen noem en zinnen die niet af zijn en woorden die niet zeggen wat ik denk. En met een hoofd dat zo vol is, blijft het hier dan maar leeg.

Later als ik groot ben werd in in mijn hoofd een doel. En nu is het er, of nu ben ik daar, en ben ik niet wie ik dacht dat ik zou zijn en kan ik niet wat ik dacht dat ik zou kunnen en word ik niet gelukkig waar ik dacht gelukkig van te worden. ‘Je moet leren wat liever voor jezelf te zijn,’ zei iemand laatst. En ik denk dat hij niet eens zei ‘moet’, maar in mijn hoofd werd het ineens iets dat ik moest en waar een plan voor moest komen. Tot ik me realiseerde dat ik geen plannen meer wilde maken en dus werd het iets waar vooral géén plan voor moest komen en werd dat wat ik deed. En gebeurde er niets. Veranderde er niets. En kon ik alleen maar denken dat als dit is wat ik doe als ik later groot ben, ik nooit groot ga worden. Later als ik groot ben, ga ik wat liever voor mezelf worden. Heus.

You Might Also Like

1 reactie

  • Reageer F 08/08/2017 at 15:33

    <3

  • Laat een reactie achter