Stoepjes niemandsland

21/01/2017

Ik had nooit gedacht dat ik ooit zou schrijven dat ik van de kou houd. En van sneeuw en gladheid en balanceren over stoepjes waar nog niemand heeft gelopen (mooie gedachte, trouwens) of waar nog niemand de moeite heeft genomen om het weg te scheppen of gewoon, stukjes niemandsland. Of stoepjes niemandsland. Maar de afgelopen dagen waren de ochtenden kouder dan ze lange tijd geweest zijn en was de weg gladder dan hij lange tijd geweest is en kon ik er meer van genieten dan ik lange tijd gedaan had.

Ik zocht ze juist op, die stoepjes niemandsland. Zeker als ik ging wandelen. Met warme, dikke wanten aan en rode gloeiende wangen naar buiten en kijken naar de zon die ondergaat en hoe alles even paars en oranje wordt. Of vanuit de trein, op zo’n moment dat net het volgende liedje afgespeeld wordt en het net iets minder verdrietig is dan alles daarvoor. Ik zeurde over hoe statisch mijn haar werd, of over hoe alles zoveel tijd kost omdat je honderd laagjes aan en uit moet trekken, maar eigenlijk werd ik er best een beetje gelukkig van.

Zoveel mogelijk naar buiten – althans, dat probeerde ik. Ik rende over fietspaden en wegen waarvan ik zeker wist dat ik er niet zou vallen, ademde alleen nog maar koude buitenlucht en had heel eventjes het gevoel dat dat gewoon¬†de bedoeling was. Van alles. Ik kwam thuis en stond onder een warme douche, luisterde naar Simon & Garfunkel en deed net alsof het zondag was en er alle tijd van de wereld was. Ik liep door de stad aan het einde van een werkdag, kon niet zien waar ik op moest letten en vond dat het dan ook niet meer hoefde en had het vooruitzicht van zingen met veel mensen in een ruimte die altijd warm was. En misschien juist daarom kon ik er nog net iets meer van genieten, van zo’n eenzame wandeling die niet eens zo eenzaam voelt en waarbij je je afvraagt of het voorbij gaat aan alle treurigheid.

Soms voelt januari een beetje verdrietig. Zo’n maand waarin iedereen bedenkt dat het anders moet dan in tweeduizendzestien (en wat was er eigenlijk mis met dat jaar?) en dat ook gaat proberen en dan halverwege tot de conclusie komt dat er heus niet zoveel mis mee was. Soms voelt januari juist alsof er zoveel¬†mogelijkheden zijn en er ruimte is en er een heel nieuw jaar is om te bedenken wat je wil en kan en hoe dat dan moet. Of om te bedenken dat juist alles moet blijven zoals het is en hoe je dat dan kunt blijven koesteren. Soms hoeft het niet vooruit of beter of mooier maar hoeft het alleen maar te blijven. En dat je dan nog steeds ziet dat het zo mooi is als het altijd al is geweest.

You Might Also Like

2 reacties

  • Reageer Marieke 21/01/2017 at 11:59

    Mooi gezegd! Is dat de foto van gister? Mooooi! :)

  • Reageer Naomi 21/01/2017 at 16:13

    Prachtig geschreven ! Ik ben het er helemaal mee eens :)

  • Laat een reactie achter