Dit is een ode aan Kopenhagen

08/10/2016

 

ko1

ko3

De houten vloer kraakte. Vaak net iets te hard, zeker op de momenten dat je het liever niet zou willen. Op de slaapkamer van de baby hing een oudroze behang met wolkjes, er stond een stoel die rechtstreeks uit de jaren zestig kwam (en minstens zo rechtstreeks naar ons huisje in Doetinchem zou mogen) en een verdrietige vogel van plastic waar de baby en ik samen liedjes van Ramses Shaffy voor zongen. Vooral ik, eigenlijk. En de baby lachte. Tussen de verzameling platen vond ik niet alleen mijn lievelingsalbums, maar ook nog eens Elliott Smith. In de eetkamer stonden minstens tweehonderd boeken (in het Deens, natuurlijk) te wachten totdat iemand ze weer zou gaan lezen en ik bedacht me dat Deens leren heus geen slecht idee zou zijn. Inmiddels denk ik daar wel een klein beetje anders over.

Iedere ochtend maakte de vrouw koffie met een percolator en kwam ik tot de conclusie dat ik dat nooit zou moeten leren omdat er dan óf iemand gewond zou raken óf een huis af zou branden. Of, nog waarschijnlijker, een combinatie van die twee. In de woonkamer kwam al vroeg de zon naar binnen en zeker in de eerste dagen was het er zo warm dat we ons afvroegen waarom je in hemelsnaam een huis zonder gordijnen zou willen. We kochten broodjes en een sapje bij de supermarkt om de hoek en na het eerste dutje dronken we koffie ergens in een straat in de zon waar ieder terras eruitzag alsof het uiteindelijk omschreven zou kunnen worden als de perfecte plek. Dat was dus de perfecte plek.

ko8

ko10

Ons appartementje was op de eerste verdieping in een heel vierkant gebouw achter Assistens Kirkegaard en ik kwam al snel tot de conclusie dat je daar echt niet mag hardlopen, ook al doen andere mensen dat wel. In ons huisje hing een schommel aan het plafond (en ja, daar mocht de baby in en ja, daar zijn veel te schattige foto’s van die ik natuurlijk niet kan delen), er stond een tafelvoetbaltafel en op de slaapkamer van de baby stond een zilveren aapje in de vensterbank. Vond ik best bijzonder. Het was er een beetje rommelig en het enige wat er nog miste was een piano of een gitaar. In mijn gedachten was het natuurlijk al mijn huis en had ik het plekje voor de vleugel al uitgekozen.

Op zondag brunchten we in een huis waar slingers aan het plafond hingen en iedereen eruitzag alsof ze alle tijd van de wereld hadden. Met een zacht muziekje op de achtergrond en de geur van verse koffie en broodjes en fruit vind ik al snel dat je het gevoel krijgt dat je alle tijd van de wereld hebt, maar dat terzijde. We wandelden door Nörrebro, ik verzuchtte minstens vijf keer dat ik er wel wilde wonen en uiteindelijk zei de vrouw dat ze, als ik dat écht wilde, heus wel met me mee zou verhuizen. Mijn hoofd fantaseerde er al vrij snel op los over hoe dat er dan uit zou zien en eigenlijk was die fantasie niet eens zo verkeerd. Het had veel met koffie en muziek te maken, in ieder geval.

Ik rende twee keer een rondje om de vijf meren en voelde me de minst atletische persoon in Kopenhagen, wat vooral te maken had met de andere mensen die aan het hardlopen waren en niet zozeer met mijn sportiviteit. Realiseer ik me nu. Ik deed mijn best om me niet druk te maken over hoe snel ik precies liep en hoe ik eruitzag, maar om vooral te genieten van het feit dat ik én aan het hardlopen was op vakantie én op vakantie was én in Kopenhagen was. Ik luisterde op de terugweg naar dit liedje en had even het gevoel alsof ik echt naar huis liep. Naar Kopenhagen-huis, dan.

Aan het einde van een middag wachtten de baby en ik op een sapje in de Torvehallerne en kwam er een oude vrouw (met oud bedoel ik wel echt oud) op ons af. Ze begon met praten over hoe knap de baby is (wat ik natuurlijk wel wist) en eindigde met een knuffel voor ons allebei en toen bedacht ik me dat er weinig vreemden zijn die mij mogen knuffelen, maar dat deze Deense mevrouw van minstens 80 dat echt wel mocht.

Eigenlijk weet ik gewoon niet zo goed wat ik kan vertellen over die zeven dagen daar. Behalve dan dat ik me er thuis voelde.

You Might Also Like

8 reacties

  • Reageer gerhilde maakt 08/10/2016 at 20:14

    Toch die cursus Deens eens overwegen dan?

  • Reageer Elisa 08/10/2016 at 20:38

    Wat een mooie foto’s en wat klinkt het als een fijne plek!

  • Reageer Eva 09/10/2016 at 16:20

    Dat huis klinkt als een huishuis, zo’n plekje waar je niet meer weg wilt gaan. Wat een mooie match om dat in Kopenhagen te vinden. En die foto’s Anne <3 Zo zo zo fijn!

  • Reageer Loes | Gewoon iets met Loes 10/10/2016 at 12:45

    Oh heerlijk. Ik kan het me helemaal voorstellen en wil na het lezen van deze tekst NU emigreren. :-) Om op zijn Deens af te sluiten: Vi ses! (en dat klinkt een beetje als ‘Wie sieieies’ met dus een lange ie klank, haast een beetje plat, zo van ‘we zien elkaar weer’, leuk hoor, dat Deens! Met Duolingo kan je het leren geloof ik).

  • Reageer Iris 10/10/2016 at 15:03

    Wat prachtig geschreven. Wij mochten anderhalf jaar geleden een paar dagen naar Kopenhagen omdat ik daar naar een conferentie moest en ik dat echt niet zonder mijn babytje ging doen. Ik snap helemaal wat je beschrijft (behalve dan dat ik me niet eens aan hardlopen gewaagd heb). Overigens had ik hetzelfde gevoel in Uppsala, Zweden. Ik geloof dat ik misschien stiekem wel zou willen verhuizen naar Scandinavië. En dat ik daar ook best wel eens van droom. Maar dan raak ik weer verstrikt in de dagelijkse praktische dingen. Ik hoop dat dat voor jou niet zo is? Of in ieder geval dat deze post een mooie herinnering is aan die droom.

  • Reageer Melle 11/10/2016 at 11:03

    Zo mooi Anne! Echt een hele fijne vakantie en wat is Kopenhagen fijn! Ik wil ook gauw weer gaan, ik ben zo verliefd op die stad!

  • Reageer Sanne 11/10/2016 at 11:33

    En vooral dat laatste klinkt inderdaad heel erg door in je prachtig beschreven blogbericht.
    Wat fijn om dit te lezen en dat je het er zo goed had.
    Liefs

  • Reageer Malu 27/10/2016 at 15:30

    Wat schrijf je dit prachtig mooi Anne!

  • Laat een reactie achter