Dit gaat over liefde

Hoe je kleine handen mijn wangen vastpakken als je me een kus geeft – altijd met iets teveel vocht en altijd een beetje mis. Hoe je soms al minstens drie seconden lang je lippen hebt getuit om een kus te ontvangen. Hoe je dat soms vooral niet wil. Je hoofd alle kanten op draait, je hand zachtjes tegen mijn neus duwt en ik weet dat ik je even moet laten. Hoe je voorhoofd voelt als ik je kus voor het naar bed gaan. Zacht en warm en thuis. Zo voelt het. Je kleine lichaam dat zich precies weet te vormen zodat we allebei in je bedje passen en ik nog even naast je kan blijven zitten en naar je kan kijken. Hoe je je haar uit je gezicht kan vegen als we vergeten zijn er een speldje in te doen. De ochtenden dat je nog extra lang in je pyjama rond mag lopen, die altijd iets te groot is en dat denk ik altijd zal blijven. Want jij en pyjama’s, dat hoort niet te passen, maar tegelijkertijd juist weer wel. Hoe je ’s ochtends al veel te vroeg vraagt of het al ochtend is. En ook al is het wel ochtend, soms is het nog niet ochtend genoeg. ‘Mama,’ zeg je dan, ‘mama, hier is het al licht, hoor.’ En ik ben net wakker en ik weet even niet meer hoe alles is. We praten eventjes. We wachten tot het zeven uur is en dan hoor ik je voetstappen voorzichtig door de badkamer. De deur gaat langzaam open. Hoe je bij me in bed komt liggen, ik op moet schuiven. Of ik lekker heb geslapen, vraag je dan. En jij slaapt altijd goed, zeg je, want jij droomt altijd over je knuffels en soms ook over mij.

Spelen in je pyjama op de koude vloer, want ineens is het vloerkleed weg. ‘Ik wil dat het weer terugkomt,’ zeg je, ‘want dat is mooier.’ Ik maak koffie, jij drinkt melk en ondertussen eet jij altijd een boterham met honing en ik altijd yoghurt met fruit. En mag ik altijd weer proeven van jouw boterham alsof het de eerste keer is en mag jij altijd weer proeven van mijn yoghurt alsof je nog niet weet wat het is. Je drinkt mijn water op, de koffie mag nog niet: ‘want dat mag pas als ik ook een mama ben’. Soms lijken die ochtenden van ons eindeloos te duren. En dan op de goede manier. Hoe je ogen ineens groter worden, je wijst naar iets in de keuken en vertelt dat daar een monster zit dan ons op gaat eten. Binnen drie tellen sta je naast me en klim je op mijn schoot. Hoe je je handen voor je ogen doet, het liefst in mij wil verdwijnen en we samen moeten wachten tot het monster weer weg gaat. Hoe ik er dan altijd tegen moet praten en moet vertellen dat we niet bang zijn voor monsters, hoor, en dat we ook niet lekker smaken.

Hoe je door deze stad loopt. Alsof het van jou is. Je kijkt in de etalages, wijst alles aan wat je ziet. Je weet de weg, inmiddels. Je kent het vrouwtje met het krantje dat altijd voor de supermarkt staat. Hoe je ieder randje ziet en ieder randje wil overwinnen als ik je hand maar vastpak. Hoe we soms doen alsof er een randje is, als het alleen maar een lijntje op de weg is. Hoe we in de steeg bij ons huis kunnen spelen. Soms doen we vijftien minuten over vijftien meter omdat er zoveel te zien en te doen is als we er maar de tijd voor kunnen nemen. Hoe jij me leert om de tijd te nemen en hoe je me leert om soms stil te staan.

En hoe ik je mis als je er niet bent.

6 Reactie's
  • Liedeke Morssinkhof
    Geplaatst op 14:58h, 18 november Beantwoorden

    Wat schrijf je prachtig Anne. Door hoe je schrijft weet je juist dat wat er níet (meer) is te benoemen en voelbaar te maken. Ik lees je met kippenvel.

    Groet, Liedeke

    • Anne
      Anne
      Geplaatst op 22:22h, 19 november Beantwoorden

      Dankjewel voor je mooie woorden Liedeke! :)

  • Irene
    Geplaatst op 09:54h, 19 november Beantwoorden

    Zo mooi! ♡

  • Lydia
    Geplaatst op 21:20h, 19 november Beantwoorden

    Wat mooi! Ik smelt.

  • nina || happy acorn
    Geplaatst op 20:30h, 22 november Beantwoorden

    <3

  • Anneleen
    Geplaatst op 21:48h, 23 november Beantwoorden

    Heel erg mooi! Wat lijk je me een fantastische mooie mama…. X

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.