Wat ik voor altijd wil onthouden (deel 3)

30/01/2017

Hoe ze ’s ochtends wakker wordt. Eerst een beetje gestommel, voorzichtig een luide ademhaling. De deur gaat open en ze zit met haar slaapzakje midden in het bed. In haar ene hand Haas (die eigenlijk een konijn is) en haar andere hand in de lucht, wijzend naar de deur of naar Haas of naar iets in de ruimte dat om de één of andere reden opvalt. Het speentje doet ze uit haar mond zodra ze me ziet en Haas krijgt een handkus voor ze die genadeloos terug in bed gooit. De dag begint. En Haas moet nog even slapen, omdat wij ooit gezegd hebben dat Haas dat nog moet.

Hoe ze knuffelt als ik haar aankleed. Met beide beentjes op de commode – die inmiddels niet meer zo heel rond zijn, maar ook nog niet zo heel erg lang – en hoe ze haar armen om me heen slaat. Het liefst nog even een extra beetje stof vastpakt om vervolgens haar gezichtje in mijn schouder te begraven. Hoe ze eigenlijk nooit meer wil liggen, maar alleen maar wil zitten en wil staan en alles in de wereld om haar heen wil vastpakken en begrijpen. Ze wijst naar Sam & Julia die op het plankje boven haar bed staan. Naar de olifant op de stoel. Naar de lamp, naar de bellenblaas in de vensterbank en weer naar de twee knuffeltjes aan de overkant. Ik zeg wat ik zie en doe net iets langer dan normaal over het aankleden omdat ik het liefst wil dat ze voor altijd zo blijft knuffelen.

Samen doen we de gordijnen open en zetten we zachtjes een muziekje aan. Haar schouders bewegen heen en weer. Ze lacht. Ze lacht altijd als ze muziek hoort. Ik maak koffie voor mijzelf en een boterham voor haar en ze wijst naar wat ze erop wil. Smeerkaas, of jam. Ze eet er twee of drie en danst ondertussen op het geluid dat het koffiezetapparaat maakt. Haar handje gaat de lucht in en zwaait heen en weer. Lekker, bedoelt ze. We doen zo rustig aan als we maar kunnen. Het is ochtend en er is nog een hele dag, zeg ik dan. Hoe ze Konijn (die wel echt een konijn is, overigens) pakt om te knuffelen en hoe ze achter de bal aan kruipt. Hoe ze eerst voorzichtig langs de bank op probeerde te lopen en inmiddels precies weet waar ze naartoe wil en hoe ze daar moet komen. Ik wil voor altijd onthouden hoe ze achter haar kleine rode piano kruipt. Het liefst op de kop en achterstevoren en minstens honderd keer kijken of wij het wel horen. Hoe ze schuift naar de grote piano en net met haar vingers bij de toetsen kan en hoe ze soms een beetje begint te heupwiegen op de muziek die ze zelf maakt.

Hoe ze slokjes neemt uit een glas en vervolgens altijd even uitademt en ‘aah’ doet, alleen maar omdat ze weet dat iedereen haar dan heel schattig vindt. Dat is ze dan overigens ook. Hoe ze kijkt als iets veranderd is. Of als iemand weggaat. Handjes in de lucht en een verbaasde blik. Hoe ze duidelijk maakt wat ze wil, met een krom vingertje. Hoe ze al een klein beetje begint te praten (en er soms zelf van lijkt te schrikken). Dit, zegt ze dan. Ik wil nooit meer vergeten hoe ze kusjes geeft: haar hoofd naar voren zonder te kijken waar ze naartoe gaat, haar mond een beetje open en dan maar gewoon hangen en hopen dat het goedkomt. Hoe ze speelt met pluisjes en kleine kruimeltjes en die tussen haar wijsvinger en duim houdt. En er dan minstens tien minuten mee kan spelen. Hoe ze slaapt: met haar billen in de lucht, boven of onder in het bedje maar nooit in het midden en nooit zoals we haar hebben neergelegd. Met Haas in haar armen en zijn oren in haar gezicht.

Haar twee tandjes onderin die ze soms bloot lacht en hoe er dan rimpeltjes boven in haar neus komen. Hoe ze nooit schaterlacht, maar wel vaak een beetje moet giechelen. Om haar eigen grapjes. Hoe groot ze soms kan lijken, maar hoe klein ze eigenlijk nog is. Dat ze eigenlijk niet zoveel wil knuffelen maar vooral wel samen wil spelen. Dat ze soms gewoon een beetje stoer doet, maar eigenlijk een schattig klein meisje is en dat er niet zoveel op deze wereld is dat fijner is dan haar neus in mijn schouder. Nou dat, dus.

Pst, dit schreef ik al eerder. De oude posts vind je hier (deel 1 en deel 2) en staan dus niet meer op privé. 

You Might Also Like

12 reacties

  • Reageer gerhilde maakt 30/01/2017 at 20:47

    Mooi!

  • Reageer Irene 30/01/2017 at 20:59

    Wat lief! Krijg er spontaan zin van om zelf een baby te gaan maken!

  • Reageer Sam 31/01/2017 at 10:52

    Ik vind dit zo mooi, alsof m’n dag even stilstaat. Dat lees ik vaak, dat jij dat wil, de tijd stil schrijven, dus daarom reageer ik, dat het je lukt. Dank :)

    • Anne
      Reageer Anne 31/01/2017 at 12:14

      Dank dank dank dank dank voor dit. :)

  • Reageer nina || happy acorn 31/01/2017 at 12:36

    ohhhh. <3 <3 <3

  • Reageer Yvette 31/01/2017 at 17:18

    Zo herkenbaar, tranen achter mijn ogen omdat ik niet wil dat dit ooit verdwijnt. En tegelijkertijd zo genieten van het zien groeien van mijn mooie meisje. Proberen alles op te slaan en om eeuwig weer naar terug te kunnen keren op welk moment dan ook. Dank voor je mooie woorden, wat Sam zegt, dank dat je me even stil doet staan <3

  • Reageer Wendy 01/02/2017 at 21:26

    Wat is dit toch mooi en vol liefde geschreven. Zucht… Ik kan niet wachten me ook zo te voelen. ♥

  • Reageer Loes | Gewoon iets met Loes 03/02/2017 at 11:09

    Oh, *zucht*, wat heerlijk om dit te lezen. Ik ben het helemaal met je eens.

  • Reageer Lottes Anekdotes 05/02/2017 at 00:14

    Wat mooi. Een ware liefdesbrief, om voor altijd te bewaren!

  • Reageer Eva 07/02/2017 at 22:13

    Och jeetje Anne wat mooi, ik heb er helemaal kriebels van <3

  • Reageer Sheila 27/03/2017 at 23:02

    Oh wat heb je dit mooi omschreven. En wat een schitterende momenten. De tijd vliegt echt, maar elk moment met je kleine is zo bijzonder. Ik geniet er ook elke dag van.

  • Reageer Resaarcle 22/04/2017 at 19:15

    Heerlijk zijn ze, he die kleintjes. Vóór ik kindjes had, wist ik niet dat ze me elke dag hardop zouden doen lachen en me zo zouden vertederen.

  • Laat een reactie achter