Over tweeduizendzeventien – deel 3

01/01/2018

De herfst en een klein beetje winter. Misschien komt het doordat ik in de herfst geboren ben, maar voor mij is er niets fijner dan de wereld die verkleurt. Klinkt overdreven, is wel de waarheid. De laatste maanden van het jaar vlogen voorbij, ik maakte veel minder foto’s dan voorheen en was een beetje druk met mijzelf en mijn hoofd.

September

In juli werd Mirjam 30, in oktober zou ik het worden en dus vierden we in september een feestje. Het bleek toch nog een beetje zomer te zijn, zo eind september, en dus zaten we de hele middag in de zon. En: we gingen naar de Biesbosch en daarna eten bij Villa Augustus. Dat was fijn.

Oktober

Wéér vakantie, hoera! We gingen naar Mallorca, wat honderd keer mooier bleek dan ik eigenlijk had verwacht. Ik maakte heel veel foto’s, schreef er niet over en zat mezelf soms een beetje in de weg. Jula bleef tot zeker een maand later nog praten over de ‘vakansie’ en ‘Majokka’ en het was de eerste vakantie waarbij ze écht goed in haar vel zat. We deden zoveel leuks en eerste-keren voor haar.

Ik werd daadwerkelijk dertig en voelde me meteen oud (;-)). Aan het einde van oktober sliep ik samen met m’n vriendinnen een nachtje in mijn droomhuis in Groningen. Oud, stoffig, met honderden boeken die al heel lang niet meer gelezen waren en krakende deuren.

November

In ons huis kon iemand eindelijk een staartje. Yes! Vervolgens ging ze naar de kapper en was het wel klaar, maar toch. Het kon. We gingen een weekendje weg met m’n ouders en ik kon me even onderdompelen in de herfst.

We vierden de verjaardag van Jula (hectisch, vol, intensief en meer van die woorden), zagen Sinterklaas met z’n bootje onze stad binnen varen én ik vond eindelijk weer wat ritme in het hardlopen. Dat voelde wel goed.

December

Ik sneeuwde in in Nijmegen (en maakte deze foto vanuit de trein!) samen met Marije. Vierde maar liefst drie keer Sinterklaas, at iets teveel chocola en vergat even dat ik goed voor mezelf wilde zorgen. Ik tekende het contract voor mijn nieuwe baan, waar ik begin in maart en plande mijn vakantiedagen van 2018 zó dat ik dan ook nog eventjes vrij kan zijn. Ik zag Spinvis voor de 3e keer dit jaar én voor de 1e keer met m’n broer. En verder? Deed ik vooral m’n best om me niet al te veel voor te nemen voor het nieuwe jaar.

Over tweeduizendzeventien – deel 2

31/12/2017

Zo. Ik ga gewoon maar weer even door met waar ik gebleven was. Het werd lente én zomer en ik heb altijd hoge verwachtingen van lange zomeravonden met rode wijn en zachte jazzmuziek op de achtergrond, maar eigenlijk waren ze er afgelopen jaar gewoon te weinig. Het leek alsof de lente te kort was en de zomer te lang (maar dat vind ik altijd omdat de herfst mijn lievelings is).

Mei

We gingen naar de dierentuin in mei en op Instagram schreef ik ‘met een meisje van anderhalf zie je alles voor het eerst’. Zo is het ook. Ze was meer dan onder de indruk van alle dieren en mensen en hoe dat eruitzag. We wandelden anderhalf uur rond en toen was het op. De energie en de aandacht.

Met Marije sliep ik een nachtje in Nijmegen, danste ik mooier dan ooit (in mijn hoofd, dan) en liepen we pas weer naar huis toen de zon opkwam. Ja hoor. ♥

Juni

Juni was druk. Als ik kijk naar alle foto’s die ik maakte, kan ik me niet voorstellen waar ik de energie vandaan haalde en hoe ik überhaupt nog tijd vond om te slapen. Ik deed mee met een theaterproductie en we hadden in juni drie voorstellingen. Ik vind het proces van repeteren en alle tijd die het kost soms een beetje veel, maar als dan uiteindelijk de voorstellingen zijn dan weet ik weer waarom ik het zo leuk vind. Zingen en spelen en gewoon op een podium staan is zo fijn.

Ik ging voor het eerst in m’n leven wild kijken (!) en vond dat ik dat echt vaker moest doen, maar het bleef bij die ene keer. En we gingen kamperen (daar schreef ik hier al over) met de blauwe caravan. Ik heb zeker honderd foto’s die ik daarvan nog zou kunnen delen, maar het blijft bij deze ene. Het was die weken ontzettend warm, Jula was in de nacht ontzettend onrustig en dus hebben we vooral heel rustig aan gedaan. Maar dat was ook wel nodig!

Juli

Iets rustiger aan doen en beter voor mezelf zorgen. Dat wilde ik in juli. We gingen naar de parade, ik ging met m’n vriendinnen naar de zomerfeesten in Nijmegen, was veel in het bos te vinden (♥) en er werd gezwommen in de tuin door iemand met het mooiste badpakje ooit. Ondanks dat ik nog steeds moe was, voelde ik me wel iets beter, deze maand.

Augustus

In augustus gingen Sabine en ik naar een festival in de buurt van waar m’n ouders vroeger woonden. Daar ga ik al bijna vijftien jaar naartoe (treurig, voel me oud als ik dit schrijf) en is vooral leuk omdat we altijd weer mensen tegenkomen die we alleen maar dáár zien. Ik ging met m’n lieve nichtje uit in Nijmegen, ontdekte dat ‘ons’ appartementje een dakterras had én sliep misschien iets te weinig. Maar: ik was ook op de Posbank en werd verliefd op al het paars.

Over tweeduizendzeventien – deel 1

24/12/2017

Hoe begin je met vertellen over een jaar dat misschien wel het moeilijkste ooit was? Geen idee. Zeker als je niet per se kunt duiden waarom dat was of wanneer het dan weer beter werd. Ik deed heel veel fijne dingen, maakte mooie reizen. Ik sliep op heel veel plekken, knuffelde heel veel met Jula en deed dingen die ik het jaar daarvoor helemaal niet had gedurfd. Verbaasde mezelf, soms. Maar was vooral vaak ontzettend streng, hard en niet aardig voor mijzelf. Zo was het jaar. Ik denk dat ik daar vooral niet over wil vertellen, maar wel over de fijne dingen die ik deed. Dat waren er genoeg. Dit waren mijn eerste vier maanden.

Januari

De eerste week van januari was koud, brachten we door in een oud huisje in Groningen en was bedoeld om een beetje tot rust te komen. Doorslapen was geen optie en de koude nachten werden nog kouder door op blote voeten over het trappetje naar boven te gaan om een klein meisje weer in slaap te wiegen, maar tegelijkertijd waren er heel veel cappuccino’s, rende ik rondjes door het park en deed ik mijn best om op mijn allergezondst te leven. En dat lukte best.

Er was een – soort van – sportief hoogtepunt. Ik besloot onze auto naar de garage 12 kilometer verderop te brengen en terug te gaan hardlopen. Ik weet nog dat mijn handen er bijna afvroren, ik mezelf onderweg minstens twintig keer vervloekte omdat ik dit nooit meer in mijn leven wilde doen, maar toen ik eenmaal thuis was en onder de douche stond, was alles oké. Zoals dat zo vaak gaat met rennen.

Februari

Februari was niet de meest spannende maand in mijn leven. Ik vond nog steeds dat ik vooral vaker, meer en sneller moest rennen en deed dat. Ondanks dat het sneeuwde en nog steeds ontzettend koud was. Ik bracht een weekend door met de theatergroep in een huisje midden in het bos, verloor mijzelf in het maken van slechte liedjes bij een kampvuur en probeerde nog steeds gezond mogelijk te leven. En Jula? Nou, die kon eindelijk een staartje. Dat moest zo vaak mogelijk getoond worden aan de wereld.

Maart

In maart ging ik samen met mijn moeder naar Manchester. Ik had vantevoren bedacht dat ik dan, door mijn meest ultieme gezonde levensstijl, op m’n allerfitst en knapst zou zijn, maar voelde me het tegenovergestelde. Soms werkt dat zo. Toch kocht ik mijn allerfavorietste lievelingsjurkje ooit, namelijk die met de dino’s.

En behalve winkelen deden we ook nog ons best om enigszins culturele dingen te doen (altijd een uitdaging als je allebei het liefst vierentwintig uur per dag winkelt). Maar het lukte! Ook in maart: ik rende tien kilometer. En stierf een klein beetje onderweg. En besloot dat ik nooit zoiets meer moest doen (lees dat maar hier).

April

In april gingen Mirjam en ik naar Boedapest. Voor het eerst vliegen zonder Jula en weer een klein beetje terug naar hoe het leven was vóór een kind. Of nouja – voor zover dat kan. We aten goddelijk – ondanks dat ik nog steeds belachelijk hoge eisen stelde aan mijn eigen sport- en eetregime – en hadden gehoopt te kunnen uitslapen. Dat lukte niet echt.

Boedapest bleek mooier, vriendelijker en fijner dan ik had verwacht. We dronken biertjes, winkelden een klein beetje en ik probeerde weer een klein beetje te ontspannen.

In Rotterdam ging ik samen met Sabine naar Motel Mozaique en zat ik op de grond ademloos naar Spinvis te luisteren. Voor mij was er niets beter dit jaar, niets beter dan Spinvis en zijn woorden. Daarna zag ik Joep Beving, dronken we wijn en was alles weer even rustig. Of rustiger. Thuis werd Jula steeds groter, eindelijk zo groot dat ze zelf achter de piano kon zitten en ik kon luisteren. ♥

Ik geloof dat ik er weer ben

10/12/2017

Ik moest er gewoon even niet meer zoveel van hebben: van schrijven en delen en lezen van anderen. Ik was te druk met het vinden van woorden en te druk met bedenken wat ik nou eigenlijk wilde. Er was geen ruimte, ook al was die hier altijd. Eind vorig jaar zette ik alles wat ik eerder schreef op privé en schreef ik zo af en toe ergens anders. En soms alleen maar in mijn hoofd. Ineens voelde de zichtbaarheid bijna beklemmend en de woorden alsof ze niet meer van mij waren en was er stilte. En kon ik alleen maar bedenken dat ik ‘al zo lang niet meer geschreven had’ en vroeg ik me af of ik dat ooit weer zou kunnen.

Nou. Ik geloof dus dat ik er weer ben. Ik heb niet het plan om alles anders te doen (zoals ik zovaak wel had, eerder) of de illusie dat alles ineens vanzelf zal gaan. Het is vooral dat ik weer ergens wil beginnen. En misschien blijft het na deze hoopvolle woorden dan ook gewoon weer een paar maanden stil en is dat zoals het is.

Hoe dan ook – de afgelopen maanden waren niet mijn beste ooit en ook behoorlijk intensief. Maar toch gebeurden er fijne dingen. Een heleboel, zelfs. Ik kocht een glitterbroek, liep vijfenhalve kilometer intens gelukkig door de regen, danste op m’n allerlelijkst op plekken waar ik dat niet zou moeten doen. Ging met m’n lievelingsmensen op vakantie naar Mallorca, fotografeerde daar analoog (en een beetje onscherp, maar moet gewoon oefenen) en maakte een afspraak voor m’n tweede tattoo. Ik zocht en vond een nieuwe baan, werkte hard aan mijzelf en mijn moeilijke hoofd, besloot dat er te weinig redenen zijn om geen rode lippenstift te dragen en maakte goede plannen voor later. En begon daar nu al een beetje mee. Ik vierde mijn dertigste verjaardag al eind september in de zon, bracht een nachtje door met vriendinnen in Groningen, vierde drie keer Sinterklaas zonder een pepernoot te eten en nam deel aan mijn eerste kickboksles ooit.

O ja, en besloot dus weer te schrijven. Hoi!